Μήπως οι τροϊκανοί δεν είναι τόσο σκληροί;

^«Η τρόικα τούς το κάνει πολύ εύκολο…». Το σχόλιο αυτό ανθρώπου της αγοράς, σε μια εβδομάδα όπου το Χρηματιστήριο ανεβοκατεβαίνει σαν γιογιό, λέει πολλά. Ή μάλλον αποτελεί ανεστραμμένο καθρέφτη της διαπραγμάτευσης ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους εκπροσώπους των δανειστών της χώρας.

Υποτίθεται ότι οι τροϊκανοί επανήλθαν πολύ σκληροί. Λίγο σαν τους εξωγήινους στον «Πόλεμο των κόσμων», την ταινία του Τομ Κρουζ που ξαναπαίχθηκε πρόσφατα στην τηλεόραση. Η υπερφυσική δύναμη της τρόικας φάνηκε στον τραπεζικό τομέα. Εθνική και Eurobank αποχωρίστηκαν βίαια εκεί που ετοιμάζονταν να συγχωνευθούν, ενώ ένα αόρατο χέρι τις εκσφενδόνισε στην κατεύθυνση της κρατικοποίησης. Η απότομη αυτή αλλαγή έφερε τα πάνω-κάτω στα πιλοτήρια των δύο μεγάλων τραπεζών. Ηταν επίσης κάτι που η κυβέρνηση δεν μπόρεσε προς το παρόν να αποτρέψει. Εστω κι αν ο Γιάννης Στουρνάρας είπε στη Βουλή «μην προτρέχετε» ή ο Βαγγέλης Βενιζέλος επέμεινε δημοσίως ότι η συγχώνευση μπορεί να γίνει και μετά την κρατικοποίηση.

Ωστόσο, το τι θα γίνει με τις τράπεζες είναι κάτι που, κυρίως, αφορά την ελίτ της χώρας. Οχι τους καταθέτες. Η κοινωνία παρακολουθεί με περισσότερη προσοχή το θέμα του Δημοσίου. Είναι σε αυτό το ζήτημα – όπως και στο ΕΕΤΗΔΕ – που η τρόικα εμφανίζεται συνεννοήσιμη. Αν για καθέναν που φεύγει έρχεται κάποιος άλλος, τότε η αναδιοργάνωση του Δημοσίου δεν πρόκειται να τροφοδοτήσει περαιτέρω την ανεργία. Ενας μπαίνει, ένας βγαίνει. Η αριθμητική αυτή εκφράζει την παραδοχή ότι η χώρα δεν χρειάζεται μικρότερο αλλά καλύτερο και πιο εκσυγχρονισμένο Δημόσιο. Δεν είναι λίγο πράγμα. Είναι επίσης βοήθεια στην κυβέρνηση, αφού της επιτρέπει να ισχυριστεί πειστικά ότι δεν είναι μηχανή απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων.

Αυτά δεν τα κάνει παντού το ΔΝΤ που μετέχει στην τρόικα. Και δεν είναι μόνο η κόντρα με την Κομισιόν που αμβλύνει ουσιαστικά την πίεση. Είναι και η αντίληψη ότι η κυβέρνηση των τριών δεν μπορεί να ζοριστεί σε σημείο που να σπάσει. Και το ζόρι επάνω στη ΔΗΜΑΡ είναι εμφανές. Αυτός είναι ο λόγος που οι τροϊκανοί συζητούν σαλαμοποίηση των αλλαγών στο Δημόσιο – τόσες χιλιάδες τον Ιούνιο, τόσες χιλιάδες μέχρι το τέλος του χρόνου και πάει λέγοντας – έστω και με το 1:1. Δίνεται χρόνος στην κυβέρνηση ώστε να δει πώς θα χειριστεί το θέμα. Ο Αντώνης Μανιτάκης δεν είναι πολιτικός καριέρας ή στέλεχος της ΔΗΜΑΡ. Αν θεωρεί ότι δεν μπορεί να υπηρετήσει τις λύσεις που συμφωνούνται, δίνεται ένα εύλογο χρονικό διάστημα, κοντά στο δίμηνο, ώστε να επέλθει απεγκλωβισμός. Δηλαδή να γίνει ανασχηματισμός και να διευκολυνθεί ο Μανιτάκης να αποχωρήσει, χωρίς αυτό να συνδέεται με τις απολύσεις και να ισοδυναμεί με υποχώρηση της ΔΗΜΑΡ. Δηλαδή να γίνει πρόβλημα του Κουβέλη.

Με άλλα λόγια, έχουμε ενδείξεις ευελιξίας. Και η ευελιξία αυτή υποδηλώνει ότι η τρόικα δεν θέλει να πάει την κυβέρνηση στον τοίχο, γιατί δεν πρέπει η χώρα να πάει στον τοίχο. Δηλαδή η απόφαση είναι να βρεθεί τρόπος να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ και όχι να της δοθεί ένα πρόγραμμα που, αν δεν μπορεί να το εφαρμόσει, ε, τότε, γαία πυρί μειχθήτω. Αυτό είναι ένα κεκτημένο της πολιτικής σταθερότητας την οποία εκπέμπει η κυβέρνηση συνασπισμού τριών κομμάτων που – κακά τα ψέματα – έχει και αυτή δείξει αρκετή ευελιξία ώς τώρα.