Εντιμότατοι φίλοι της όπερας
Υπέροχη η Μάγκι Σμιθ στο «Κουαρτέτο» του Ντάστιν Χόφμαν
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Ο Ντάστιν Χόφμαν τα πάει καλά στην πρώτη του μόλις σκηνοθετική απόπειρα, ενώ ο Ράιαν Γκόσλινγκ κλέβει τράπεζες «Στο τέλος του δρόμου», σε δύο από τις νέες ταινίες της εβδομάδας.
«Κουαρτέτο» (Quartet). Πριν από την έλευση του κινηματογράφου, η όπερα ήταν το μεγάλο χωνευτήρι των τεχνών: ξεκινώντας από τη μουσική, το δράμα και φυσικά τον χορό, όλες σχεδόν οι εικαστικές τέχνες μπορούσαν να περάσουν από τη σκηνή και να οδηγήσουν τον θεατή σε μια κατάσταση αισθητικής πληρότητας – διόλου παράξενο λοιπόν που στο ξεκίνημά της αποτέλεσε καθαρά λαϊκό θέαμα.
Βέβαια, στην πορεία ήρθαν τα «λούσα» και η τέχνη αυτή μέσα από προσαρμογές και επιμειξίες έφτασε στη μορφή που έφτασε, μακριά από το ευρύ κοινό (για το οποίο προοριζόταν εξαρχής) και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο υπό (έστω, μεγαλοαστική) «προστασία».
Το «Κουαρτέτο», η πρώτη ταινία του Ντάστιν Χόφμαν, ο οποίος ύστερα από σαράντα και πλέον χρόνια καριέρας δοκιμάζει την τύχη του πίσω από την κάμερα, αφορά μια παρέα ηλικιωμένων που ζουν σ’ έναν οίκο ευγηρίας, αποκλειστικά για μουσικούς.
Μια θλιμμένη κυρία φτάνει στην έπαυλη. Ο Χόφμαν καδράρει το βλέμμα της με προσοχή και σύνεση – και η Μάγκι Σμιθ που την ενσαρκώνει του προσφέρει τη λυπημένη της ματιά με απερίγραπτη λεπτότητα και χάρη. Μαθαίνουμε πως είναι μια ξεχασμένη σταρ της όπερας που φτάνει στο «σπίτι» της προαναφερθείσας παρέας – με την οποία και τη συνδέει ένα «βαρύ» παρελθόν, καθώς υπήρξε παντρεμένη με έναν εξ αυτών. Και όλα αυτά ενώ εκείνοι ετοιμάζουν ένα γκαλά που, πιθανότατα, θα σώσει τον Οίκο από τη χρεοκοπία.
«Βρετανικός» διάκοσμος αγκαλιάζει αυτή την πολύ απλά διατυπωμένη ιστορία που έγραψε ο Ρόναλντ Χάργουντ (μεταφέροντας το δικό του θεατρικό έργο) και που σκηνοθέτησε ο Χόφμαν, εμμένοντας στο θέμα που δείχνει να τον απασχολεί, πέρα από τη μουσική και τις συνεχείς πρόβες: τα γηρατειά και η σημασία τού να τα ζεις αξιοπρεπώς.
Οι ήρωες του «Κουαρτέτου», τους οποίους άνετα θα μπορούσες να τους αποκαλέσεις «Εντιμότατους φίλους» (τραγουδάνε κι αυτοί άλλωστε το «Bella figlia del’ amore» του Βέρντι!), ενσαρκώνονται από τους Τομ Κόρτνεϊ, Μάικλ Γκάμπον, Μπίλι Κόνολι, Πολίν Κόλινς και άλλους, με άνεση φλεγματική, έτοιμοι να καλύψουν τα οποιαδήποτε κενά της ασφαλούς και μετρημένης σκηνοθεσίας.
Και οι τίτλοι τέλους, με τις παλιές φωτογραφίες όλων των υπερηλίκων μουσικών που παρελαύνουν στο κινηματογραφικό αυτό πάλκο, πιστοποιούν με τον τρόπο τους την ευαισθησία τόσο του φιλμ όσο και του δημιουργού του.
Βαθμοί: 6
Μελαγχολικό ποίημα
«Στο τέλος του δρόμου» (The Place Beyond the Pines) βρίσκονται, ο καθένας με τον τρόπο του, οι ήρωες που απαρτίζουν αυτό το φιλόδοξο μελαγχολικό ποίημα που σκάρωσε ο Ντέρεκ Σιάνφρανς. Οπου μοτοσικλετιστής κασκαντέρ (ο Ράιαν Γκόσλινγκ με μπλουζάκι Metallica) ανακαλύπτει τη χαμένη του αγάπη (υπέροχη η Εύα Μέντες) και τον γιο που γεννήθηκε εν τη απουσία του – και στην προσπάθειά του να τον μεγαλώσει, μπλέκει στην παρανομία. Εδώ έρχεται η δεύτερη ιστορία, αυτή του Μπράντλεϊ Κούπερ που εργάζεται σε πλήρως διεφθαρμένο αστυνομικό τμήμα ώσπου ένα μοιραίο γεγονός (δεν θέλει και πολλή φαντασία) του χαρίζει το στάτους του ήρωα – και από εκεί, πάμε στους γιους των δύο ηρώων που έρχονται αντιμέτωποι με τη μοιραία κοινή κληρονομιά τους. Πώς σας ακούγεται αυτό; Η αλήθεια είναι πως από τη μέση και μετά σκέφτεσαι πως, OK, μπράβο του Σιανφράνς που το πάει όπως θέλει να το πάει, καλό θα ήταν όμως να μας πει και κάτι ουσιαστικό. Αυτό που προκύπτει είναι μια μοιρολατρική αλληγορία περί αμαρτημάτων που επιστρέφουν (το λες και φλερτάκι με την αρχαία τραγωδία), η οποία μοιάζει χαμηλόφωνη όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη.
Βαθμοί: 5
Καλή ιδέα, αλλά…
«Το σώμα» (The Host) του Αντριου Νίκολ κρύβει υπέροχες ιδέες στο εσωτερικό του: στο μέλλον, λέει, ένας αόρατος εχθρός καταλαμβάνει το μυαλό των ανθρώπων και μια γυναίκα συνυπάρχει με τον «εισβολέα» της στο ίδιο σώμα. Κρίση ταυτότητας, υπαρξισμός, οικολογικές ανησυχίες, διαπροσωπικές σχέσεις, όλα μέσα από τη συγγραφέα του «Twilight» Στέφανι Μέγιερ (που υπογράφει και αυτό το σενάριο βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της), δοσμένα με υψηλής αισθητικής σινεμασκόπ φωτογραφία (πότε «ζεστή» και πότε «αποστειρωμένη») αλλά άστοχα και ανά σημεία ξεκούδουνα. Κρίμα για τον Νίκολ – με Σίρσα Ρόναν, Νταϊάν Κρούγκερ και Γουίλιαμ Χαρτ.
Βαθμοί: 3
Σχηματικό δράμα
«Ματζουράνα»: Η παιδική κακοποίηση δείχνει να ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Ολγα Μαλέα, αν θυμηθούμε τους «Λουκουμάδες με μέλι». Εκεί βέβαια είχε να κάνει με κωμικούς όρους και κανόνες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που παρουσιάζεται ως δράμα, όπου ένα κοριτσάκι, αφόρητα πιεσμένο από τη μαμά του για την επιτυχή συμμετοχή της σε εκπομπή μαγειρικής, αποκαλύπτει μέσα από τις συνεδρίες του με παιδοψυχολόγο το φρικτό του μυστικό. Δυστυχώς, η σχηματικότητα των καταστάσεων και η απρόσωπη – όχι αποστασιοποιημένη – φιλμογράφησή τους σε εμποδίζουν από το να πάρεις κάτι στα σοβαρά, εκτός ίσως από την ικανή Μαρία Ρισκάκη.
Βαθμοί: 2
Δύο ντοκιμαντέρ
«Ενα βήμα μπροστά». Εξαιρετικά ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ που αφορά την προεκλογική προσπάθεια του Γιάννη Μπουτάρη, όπου μέσα από ένα εντέχνως καταστρωμένο υλικό οδηγούμαστε σε μια βαθύτερη κατανόηση της εκλογικής διαδικασίας.
Βαθμοί: 6
«Μεταξά: Ακούγοντας τον χρόνο». Το νοσηλευτικό προσωπικό του αντικαρκινικού νοσοκομείου Μεταξά παρακολουθεί αυτό το επίσης πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Οχι όλους – μόνον αυτούς που πάσχουν οι ίδιοι από καρκίνο, αφηγούμενοι τις προσωπικές τους μάχες. Και, όπως αντιλαμβάνεστε, οι εξομολογήσεις αυτών των ανθρώπων κουβαλούν ένα ειδικό βάρος εκτός από τις κριτικές και τις βαθμολογίες.
Google news
