Αναζητήστε ­– πάλι – τη γυναίκα…

Σε μία λέξη, με την οποία τιτλοφόρησε το κύριο άρθρο της, συνόψισε χθες η «Λιμπερασιόν» την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Γαλλίας μετά την «υπόθεση Καουζάκ», αλλά και την αποκάλυψη ότι ο πρώην ταμίας της προεκλογικής καμπάνιας του Φρανσουά Ολάντ είναι μέτοχος δύο υπεράκτιων εταιρειών στα νησιά Καϊμάν: «Χάος». Εν μέσω του χάους αυτού, ορισμένα γαλλικά μέσα αφήνουν να εννοηθεί ότι για ένα μεγάλο μέρος των δεινών του Ολάντ πρέπει να… «cherchez la femme». Οχι τη συνήθη ύποπτη Βαλερί Τριερβελέρ, αλλά την Πατρισιά Καουζάκ, την εν διαστάσει σύζυγο του Ζερόμ Καουζάκ, του πρώην υπουργού Προϋπολογισμού που ομολόγησε πρόσφατα, έπειτα από τέσσερις μήνες ψεμάτων, ότι διατηρούσε επί δεκαετίες στο εξωτερικό, πρώτα στην Ελβετία και κατόπιν στη Σιγκαπούρη, μυστικό λογαριασμό με 600.000 (σήμερα) ευρώ.

Η Πατρισιά και ο Ζερόμ Καουζάκ παντρεύτηκαν το 1980, απέκτησαν τρία παιδιά, αγόρασαν το 1994 ένα διαμέρισμα 210 τετραγωνικών στο Παρίσι, άνοιξαν το 1996 κλινική ειδικευμένη στη μικρομεταμόσχευση μαλλιών. Αλλά το 2011 το ζευγάρι αποφάσισε να χωρίσει. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, τον Νοέμβριο του 2011 η Πατρισιά Καουζάκ ανέθεσε σε ιδιωτικούς ντετέκτιβ να ερευνήσουν την περιουσία του συζύγου της, ώστε να μη βρεθεί ριγμένη. Σε έναν από τους ντετέκτιβ, τον Αλέν Λετελιέ, η Πατρισιά μίλησε για έναν λογαριασμό που διατηρούσε ο Καουζάκ στην Ελβετία, «χωρίς η ίδια να γνωρίζει τον αριθμό». Αρχές φθινοπώρου του 2012 ο Λετελιέ συναντήθηκε με τον Ρεμί Γκαρνιέ, έναν συνταξιούχο εφοριακό ο οποίος είχε θίξει την ύπαρξη ενός μυστικού λογαριασμού του Καουζάκ σε υπόμνημα που είχε καταθέσει το 2008 στο διοικητικό δικαστήριο του Μπορντό. Δύο μήνες μετά τη συνάντηση αυτήν, ο ερευνητικός ιστότοπος Mediapart δημοσιοποίησε το ηχητικό ντοκουμέντο όπου ακούγεται ο Καουζάκ (όπως αποδείχθηκε) να μιλάει για έναν λογαριασμό του στην ελβετική UBS. Την ίδια περίπου περίοδο, ξεκίνησε η εκδίκαση του διαζυγίου του ζεύγους, και ο Ρεμί Γκαρνιέ αναγνώρισε μιλώντας στον Τύπο ότι ο άνθρωπος που τον είχε ενημερώσει για τον μυστικό λογαριασμό ήταν αυτός που είχε καταγράψει το ηχητικό ντοκουμέντο.

Ποιος όμως έδωσε το ντοκουμέντο στον Mediapart; «Αραγε ήταν η Πατρισιά Καουζάκ αυτή που άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και επέσπευσε, άθελά της ή μη, την πτώση του συζύγου της;» αναρωτήθηκε στον ιστότοπό του το γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο France 24; «Φαίνεται τώρα πως η κρίση που καταπίνει την κυβέρνηση Ολάντ μπορεί να είναι παράπλευρη απώλεια ενός πικρόχολου διαζυγίου», σχολίασαν οι βρετανικοί «Τάιμς». Για τη «Λιμπερασιόν», από την άλλη, η κρίση οφείλεται παραδόξως (και) «σε μία αρετή: την αρετή τού να αφήνει η εκτελεστική εξουσία τη Δικαιοσύνη να κάνει ανενόχλητη τη δουλειά της… Αλλά η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης δεν μπορεί να αποτελεί εμπόδιο στις πολιτικές αποφάσεις». Η εφημερίδα ψέγει τον Ολάντ ότι καθυστέρησε να ζητήσει την παραίτηση του Καουζάκ, περιμένοντας τα συμπεράσματα της Εισαγγελίας. «Το τεκμήριο της αθωότητας δεν εμποδίζει την υπεράσπιση του κρατικού συμφέροντος. Προσαρμόζοντας την πολιτική ατζέντα στη δικαστική ατζέντα, ο Πρόεδρος πήρε το ρίσκο του χάους και των υποψιών για ανεπίτρεπτη επιείκεια».  

«Αριστερά Καϊμάν». Η Δεξιά κατηγορεί τον Ολάντ στην καλύτερη περίπτωση για αφέλεια, στη χειρότερη για συνενοχή. Για «θάνατο της ηθικής Αριστεράς» μίλησε ο Ανρί Γκενό. Για μια «Αριστερά Καϊμάν» μίλησε η Ακροδεξιά: αναφερόταν και στην επιπρόσθετη αποκάλυψη της «Μοντ», στο πλαίσιο της παγκόσμιας έρευνας για τον λαβύρινθο των οφσόρ, ότι ο παλιός φίλος του Ολάντ και ταμίας της προεκλογικής του εκστρατείας Ζαν-Ζακ Οζιέ είναι μέτοχος υπεράκτιων εταιρειών στα Καϊμάν. Ο Οζιέ διαβεβαιώνει πως δεν υπάρχει καμία παρανομία και πως ο Ολάντ δεν έχει «καμία απολύτως σχέση». Ο Ολάντ διαβεβαιώνει πως δεν ξέρει «τίποτα» για τις «ιδιωτικές δραστηριότητες» του Οζιέ. Στα μάτια της κοινής γνώμης, όμως, το κακό έχει γίνει. Εν μέσω οικονομικής κρίσης, με τη δημοτικότητά του στο 27%, ο Ολάντ δέχεται πιέσεις για άμεσο ανασχηματισμό. Αντιστέκεται προς το παρόν, μη θέλοντας να φανεί ότι «ανταποκρίνεται στις προσταγές της Δεξιάς». Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο γάλλος Πρόεδρος διανύει την πιο δύσκολη και πιο κρίσιμη περίοδο μετά την εκλογή του.