[Διαστάσεις] «Δέχεσαι να γίνεις η χήρα μου;»

Από τη στιγμή που έμαθε ότι η γυναίκα του είχε καρκίνο στον εγκέφαλο μέχρι τη στιγμή που την έχασε, πέρασαν 37 βασανιστικές ημέρες. Και όταν όλα τελείωσαν, τίποτα δεν του χάριζε πια απόλαυση αφού είχε χάσει την απόλαυση να της μιλά γι’ αυτήν. Περπατούσε στον δρόμο και εκνευριζόταν με τους περαστικούς που ήταν αδιάφοροι για τον πόνο του. Πήγαινε σε ποδοσφαιρικούς αγώνες όγδοης κατηγορίας που δεν τον ενδιέφεραν καθόλου. Αρχισε να πηγαίνει στην όπερα, που επίσης δεν τον ενδιέφερε καθόλου. Και φυσικά σκεπτόταν συνεχώς την αυτοκτονία. Είχε βρει και τη μέθοδο: ένα ζεστό μπάνιο, ένα ποτήρι κρασί και ένα ιδιαίτερα κοφτερό ιαπωνικό μαχαίρι.

Πώς αντιμετωπίζεις τον θάνατο ενός ανθρώπου με τον οποίο έχεις ζήσει μαζί για 30 χρόνια; Αφού απέρριψε την αυτοκτονία και καθώς δεν διακατέχεται από θρησκευτική πίστη, ο Τζούλιαν Μπαρνς απευθύνθηκε στους φίλους του. Ενας του πρότεινε να πάρει έναν σκύλο αλλά ο συγγραφέας του απάντησε ότι δεν το βρίσκει κατάλληλο υποκατάστατο για τη γυναίκα του. Μια φίλη υποστήριξε ότι θα του έκανε καλό να πάει για λίγο καιρό στην Καραϊβική. Η καλύτερη απάντηση όμως περιλαμβανόταν σε ένα γράμμα που του έστειλε μια άλλη φίλη: «Το ζήτημα είναι πως η φύση είναι τόσο ακριβής, ώστε πονάει κανείς όσο ακριβώς αξίζει. Με μια έννοια, λοιπόν, απολαμβάνει τον πόνο».

Κάπως έτσι πέρασαν πέντε χρόνια. Κι έφτασε η στιγμή που ο Μπαρνς μπόρεσε να χωρέσει όλες αυτές τις σκέψεις για την αγαπημένη του Πατ Κάβανα σε ένα βιβλίο, που κυκλοφορεί σήμερα με τίτλο «Επίπεδα ζωής».

Θα προλάβει άραγε να το διαβάσει ο Ιαν Μπανκς; Θα θελήσει να το διαβάσει; Ο σκωτσέζος συγγραφέας του «Εργοστάσιου σφηκών» και της «Συνενοχής» αποκάλυψε χθες στην ιστοσελίδα του ότι υποφέρει από καρκίνο και ότι έχει λιγότερο από έναν χρόνο ζωής. Αποκάλυψε επίσης τι έκανε όταν έμαθε ότι ο πόνος στην πλάτη ήταν στην πραγματικότητα κάτι πολύ πιο σοβαρό: ρώτησε  τη σύντροφό του αν δέχεται να γίνει η χήρα του. «Αντέλ, θα μου κάνεις την τιμή να γίνεις η χήρα μου;» Εκείνη δέχθηκε. Στον λίγο καιρό που του απομένει, σκοπεύουν να δουν φίλους και γνωστούς και να επισκεφθούν μέρη που σημαίνουν πολλά γι’ αυτούς.

Σε ένα βιβλίο του Φίλιπ Ροθ, δεν θυμάμαι ποιο, ο ήρωας μαθαίνει πως θα πεθάνει και αναρωτιέται «μα γιατί εγώ;», για να λάβει τη σαρκαστική απάντηση του Σύμπαντος: «Και γιατί όχι;». Δεν είναι τίποτα η ζωή, το ξέρουν καλά θρήσκοι και άθεοι, κυνικοί και ρομαντικοί, αν είναι λοιπόν να διορθώσουμε κάτι, να εξιλεωθούμε για κάτι, τώρα είναι η ώρα, όχι αργότερα.