«Εφυγε» ο άρχοντας των b-movies

Με μια φιλμογραφία που ξεπερνούσε τις 180 ταινίες, ο Τζέζους Φράνκο πέρασε από όλα σχεδόν τα φιλμικά είδη, γυρίζοντας φιλμ επιστημονικής φαντασίας, σεξοκωμωδίες, αιματοβαμμένα θρίλερ (η προτίμηση του), πολεμικές περιπέτειες, ψευδοϊστορικά «έπη», δράματα εποχής και σκληρά πορνό.

Λάτρης του σινεμά, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, με πιο διάσημη στιγμή του το «Vampyros Lesbos», παραγωγής 1969, πρώτο φιλμ ευρείας διανομής που «έπαιξε» με το θέμα της ομοφυλοφιλίας, και τεράστια εμπορική επιτυχία στην Ευρώπη. Το δε soundtrack του, γεμάτο ψυχεδελικούς οργιώδεις ήχους, ανατυπώνεται σχεδόν κάθε πενταετία.

Βραβευμένος με Goya (το αντίστοιχο Ισπανικό Οσκαρ) για την προσφορά του στην βιομηχανία κινηματογράφου της πατρίδας του, ο Φράνκο έγινε ευρύτερα γνωστός όταν ο «Δρ. Ορλόφ» του, γυρισμένος το 1961, προβλήθηκε με επιτυχία σε κάθε γωνιά του κόσμου (και στην Ελλάδα είχε το σουξέ του).

Από τότε, σχεδόν κάθε φορά με απειροελάχιστα χρήματα, ο σκηνοθέτης γύριζε σε φρενήρεις ρυθμούς τη μια ταινία μετά την άλλη, ενίοτε με ηχηρά για την εποχή ονόματα (σαν αυτά των Κρίστοφερ Λι, Κλάους Κίνσκι, Τζέραλντιν Τσάπλιν και Τέλι Σαβάλας), ενίοτε με άγνωστες ενζενί που έκανε «διάσημες» ο ίδιος.

Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι πως επέβλεψε την ολοκληρωμένη έκδοση του αμοντάριστου Δον Κιχώτη του Ορσον Γουέλς, το 1992 που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς (ο ίδιος υπήρξε βοηθός σκηνοθέτης του Γουέλς για τον Φάλσταφ, το 1966). Μια μονάχα αμυχή μιας πολυδιάστατης προσωπικότητας, κι ενός απρόβλεπτου καλλιτέχνη, που πέθανε χθες, στις 2 Απριλίου σε ηλικία 82 ετών, μοντάροντας την τελευταία του ταινία ονόματι «Al Pereira vs the Alligator Women».

Μαζί του χάνεται και η τελευταία μαρτυρία μιας μοναδικής φιλμικής περιόδου, τότε που στις αίθουσες παγκοσμίως μεσουρανούσαν τα γαλλικά αστυνομικά, τα ιταλικά θρίλερ, και… ο Τζέζους Φράνκο.

Πριν δηλαδή την πλήρη εξαφάνιση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας ψυχαγωγίας από τους πολυεθνικούς κολοσσούς των επιβεβλημένων σταρ και των υπέρογκων προϋπολογισμών που συνεχίζουν να προσφέρουν ένα θέαμα καλοφτιαγμένο αλλά και ολοκληρωτικά απρόσωπο. «Σκουπίδια» αποκαλούν πολλοί σήμερα τις περισσότερες των ταινιών του, σας διαβεβαιώνω πως, τουλάχιστον, διαθέτουν προσωπικότητα.