Χαμένη στο… ευρώ η αξιωματική αντιπολίτευση

Ανταλλαγή επιχειρημάτων μέσω αρθρογραφίας και συνεντεύξεων σχετικά με το ευρώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης: τα δύο «στρατόπεδα» μέσα στον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς – Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο έχουν ήδη λάβει θέσεις ενόψει κρίσιμων διεργασιών το επόμενο διάστημα, με σημείο τερματισμού το ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος.

Ηδη ο επικεφαλής της ισχυρής μειοψηφίας, της λεγόμενης Αριστερής Πλατφόρμας, Παναγιώτης Λαφαζάνης με συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής» υπενθυμίζει τις θέσεις που είχε από το 1998 ακόμα – όπως λέει με έμφαση – «για τις βαρύτατες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες που θα έχει η Ελλάδα αν εισέλθει στο ευρώ, οι οποίες θα επιταθούν προκειμένου η χώρα να παραμείνει στην ζώνη του ενιαίου νομίσματος», καταλήγοντας στην επικαιροποιημένη θέση: «Βλέπετε να έχει διαψευστεί κάτι από αυτά; Η ευρωζώνη μετατρέπεται σε γερμανική φυλακή του γερμανικού ιμπεριαλισμού».

ΣΚΛΗΡΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ. Την ίδια στιγμή που η πλευρά της μειοψηφίας επαναφέρει επιτακτικά ως «όριο» στη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ την επιστροφή στη δραχμή, η πλευρά που στήριξε όλο αυτό το διάστημα τη στρατηγική της περίφημης «βίαιης ωρίμασης» και τη στροφή στον ρεαλισμό παραθέτει τη δική της επιχειρηματολογία, προϊδεάζοντας για μια σκληρή αναμέτρηση το επόμενο διάστημα στο εσωτερικό του κόμματος. Μετά τον υπεύθυνο τομεάρχη Ανάπτυξης Γιώργο Σταθάκη, ο οποίος υπενθύμισε ότι υπάρχουν χώρες με σκληρό Μνημόνιο στην Ευρωπαϊκή Ενωση που είναι εκτός ευρώ, όπως η Ρουμανία, και ο Γιάννης Μηλιός της ομάδας των οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε χθες («Αυγή της Κυριακής») πως η επιστροφή του Νότου στα εθνικά νομίσματα δεν σημαίνει αυτόματα επιστροφή στον «παράδεισο». Οπως γράφει χαρακτηριστικά και μάλιστα με  μαρξιστικούς όρους ο κ. Μηλιός, εάν ο κ. Ραχόι επέστρεφε την Ισπανία στην πεσέτα «θα σήμαινε άραγε βελτίωση της θέσης της εργατικής τάξης στη χώρα αυτή;». Και συνεχίζει αμείλικτος: «Και αν την ίδια λύση ακολουθούσε η Ιρλανδία και οι υπόλοιπες χώρες του Νότου, το ευρωπαϊκό τοπίο θα άλλαζε σίγουρα, αλλά οι εργατικές τάξεις θα ανταγωνίζονταν ακόμα πιο έντονα για το ποια θα έχει τον… χαμηλότερο μισθό».