Επιστροφή στα φτωχά δικά μας

Επιστροφή στη φτωχή μας πραγματικότητα και την Κυριακή ντέρμπι, λέει, στο Γ. Καραϊσκάκης, με τον Ολυμπιακό να υποδέχεται τον ΠΑΟΚ. Μαρινάκης κατά Σαββίδη; Κατά κάποιον τρόπο, ναι! Και το «ντέρμπι» άρχισε ήδη από το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, όταν η ποινή του Σαλπιγγίδη από έξι αγωνιστικές έγινε μία, δηλαδή τέλος και «με το καλό να σε δούμε στο Φάληρο»… Τι είχε κάνει ο Σαλπιγγίδης; Διαμαρτυρήθηκε στον επόπτη χαιρετώντας τον με ανοιχτή την παλάμη, κάτι που ερμηνεύτηκε ως «έργω εξύβριση» καταρχήν και που κατόπιν ωρίμου σκέψεως μετετράπη σε απλή «χειρονομία – ανάρμοστη συμπεριφορά». Αυτά όσον αφορά το ματς που δεν έχει να κρίνει τίποτα, δεν έχει να γοητεύσει κανέναν πλην των φανατικών εκείνων που και ο Παναιγιάλειος να παίζει στο Γ. Καραϊσκάκης αυτοί θα δώσουν το παρών, έτσι για να δουν και να τους δει ο πρόεδρος.

Δίχως γκολ και δίχως θέαμα ύπνος διαρκείας σε έναν αγώνα, και ο ύπνος είναι πιο βολικός στον καναπέ παρά στα κόκκινα καθίσματα μες στο κρύο, μες στ’ αγιάζι και με απώλειες στον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Επιστροφή στη φτωχή μας πραγματικότητα και ο Αλαφούζος σε μια de profundis εξομολόγηση παραδέχτηκε: Κάναμε λάθη (πληθυντικός μεγαλοπρεπείας;), είπε, και κάλυψε σε αρκετή έκταση τα ερωτηματικά που στριφογυρίζουν όλον αυτό τον καιρό στα μυαλά των πράσινων φίλων. Λάθος η εμπιστοσύνη στον Φερέιρα, λάθος η εμπιστοσύνη στην ομάδα του καλοκαιριού, λάθος οι μεταγραφές, λάθος και η απομάκρυνση του Καραγκούνη. Η ομολογία της πραγματικότητας είναι η τελευταία γραμμή άμυνας όταν όλες οι άλλες έχουν πια καταρρεύσει. Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, ο Αλαφούζος έπεσε σε βαθιά παγωμένα νερά (οικειοθελώς, είναι η αλήθεια) χωρίς να γνωρίζει κολύμπι και μέχρι χθες τουλάχιστον στον βυθό δεν έχουν βρεθεί ούτε αυτός ούτε ο Παναθηναϊκός.

Για τον Κατσουράνη δεν είπε λέξη – τι να πει ο άνθρωπος και γιατί να δικαιολογηθεί, αφού η παρουσία και μόνο του παίκτη στο ματς της Εθνικής ήταν μια δικαιολογία από μόνη της. Και για τον Καραγκούνη κακώς δικαιολογήθηκε ο Αλαφούζος, αφού κι αυτός μετά την αποχώρησή του από τον Παναθηναϊκό δεν πάτησε στα κορυφαία σκαλοπάτια της απόδοσής του· ούτε με τη Φούλαμ αλλά ούτε και με την Εθνική. Τάδε έφη Αλαφούζος, με το επιμύθιο: μαθαίνουμε από τα λάθη μας – και οι Πράσινοι κοιμήθηκαν πιο ευχάριστα ονειρευόμενοι ότι μια νέα ημέρα θα ξημερώσει, είτε στη Λεωφόρο είτε στο Μαρούσι…

Επιστροφή στη φτωχή μας πραγματικότητα και με μπάσκετ. Η Ευρωλίγκα έχει χαμηλώσει τον πήχη με αποτέλεσμα να περνούν… από κάτω Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, παρά τις εμφανείς αδυναμίες τους. Οι μεγάλοι προπονητές της Ευρώπης ξεκουράζονται, οι μεγάλοι παίκτες δέχονται πισώπλατες μαχαιριές από τον χρόνο και τα προβλήματα, και ποιοι προχωρούν; Αυτοί που έμαθαν την τέχνη από τους δασκάλους που το επώνυμό τους λήγει σε «ιτς».

Πίσω λοιπόν στα φτωχά δικά μας, έπειτα από ένα πέρασμα στα γήπεδα που είχαν στραμμένους τους προβολείς τους στη Βραζιλία και που είδαμε: την Ισπανία να παίζει σαν παγκόσμια πρωταθλήτρια, την Αγγλία σαν Αγγλία, τη Γερμανία σαν Γερμανία και την Ελλάδα όπως τον παλιό καλό καιρό, σαν Ελλάδα του Παπαποστόλου, του Δανιήλ, του Ιορντανέσκου, τότε που οι Ελληνες ευημερούσαν και το ποδόσφαιρό τους σχοινοβατούσε μεταξύ κωμωδίας και δράματος. Τέτοια ωραία…