Eνας «Ιππότης» για το Τείχος

Ψάχνω την ελευθερία

Ψάχνω τόσο καιρό

Ψάχνω την ελευθερία

Ακόμα για καιρό

Ψάχνω την ελευθερία

Απ’ όταν έφυγα από την πόλη μου

Ψάχνω την ελευθερία

Ακόμα δεν τη βλέπω στον δρόμο μου

Είναι, σε ελεύθερη μετάφραση, το ρεφρέν του «Looking for freedom», του τραγουδιού που ερμήνευσε την τελευταία βραδιά του 1989 ο Ντέιβιντ Χάσελχοφ από μια εξέδρα πάνω στο Τείχος του Βερολίνου, με χιλιάδες λαμπιόνια να αναβοσβήνουν πάνω στο δερμάτινο τζάκετ του, με μισό εκατομμύριο ανθρώπους ολόγυρα να παραληρούν. Το Τείχος ήταν ακόμα όρθιο, αλλά ουσιαστικά είχε πέσει, από τις 9 Νοεμβρίου οι Ανατολικογερμανοί ήταν ελεύθεροι να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο και στη Δυτική Γερμανία εν γένει. Το τραγούδι βρισκόταν ήδη στην κορυφή των γερμανικών τσαρτ από τον Μάιο, είχε ήδη γίνει για πολλούς το σάουντρακ της ειρηνικής επανάστασης που θα κορυφωνόταν στην επίσημη επανένωση της Γερμανίας το 1990. Είκοσι τρία χρόνια αργότερα, ο Ντέιβιντ Χάσελχοφ ερμήνευσε το ίδιο τραγούδι, ενώπιον χιλιάδων Βερολινέζων, με σκοπό όμως αυτή τη φορά όχι να πέσει, αλλά να μείνει όρθιο (ό,τι έχει απομείνει από) το Τείχος.

Καιρό τώρα βράζει το Βερολίνο από αυτή την ιστορία. Εχοντας αγοράσει τον περασμένο Οκτώβριο τη γη από την τοπική Γερουσία, οι μπουλντόζες της Living Bauhaus επιχείρησαν, τον Φεβρουάριο, να γκρεμίσουν 20 μέτρα από τη διάσημη East Side Gallery, την Γκαλερί της Ανατολικής Πλευράς, ώστε να ανοίξει δρόμος για ένα συγκρότημα πολυτελών κατοικιών. Βρέθηκαν όμως μπροστά σε χιλιάδες οργισμένους διαδηλωτές. Ο δήμαρχος του Βερολίνου, Κλάους Βόβεραϊτ, χαρακτήρισε την κατεδάφιση «μη απαραίτητη», διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν ανάμεσα στις τοπικές Αρχές, τις οργανώσεις πολιτών και τον επενδυτή που έχει γίνει κόκκινο πανί, τον Μάικ Ούβε Χίνκελ. Αλλά τίποτα δεν έχει ακόμα διευθετηθεί, ο κίνδυνος για το Τείχος παραμένει. Εξού και η επίσκεψη του Δε Χοφ, όπως είναι πιο γνωστός στη Γερμανία, και όχι μόνο, ο Ντέιβιντ Χάσελχοφ. «Αυτό το τελευταίο κομμάτι του Τείχους είναι πραγματικά ιερό, είναι το τελευταίο μνημείο στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους και στο πείσμα της ελευθερίας», δήλωσε ο 60χρονος ηθοποιός, επισκεπτόμενος την East Side Gallery, με χιλιάδες φαν να τον πολιορκούν. Τα σχέδια κατεδάφισης τμήματος της Γκαλερί με τις χιλιάδες τοιχογραφίες, τόνισε, είναι εξίσου εξωφρενικά με το να κατεδαφιζόταν το μνημείο των θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου, στο Σημείο Μηδέν της Νέας Υόρκης. Ο ίδιος «δεν νομίζει» ότι έχει τα χρήματα για να αγοράσει τη γη από τη Living Bauhaus, «θα μπορούσαμε όμως να συγκεντρώσουμε τα χρήματα – ίσως το κάνουμε»∙ αν η εταιρεία επιμείνει, ίσως οργανώσει για τον σκοπό αυτό μια συναυλία με όλα τα μεγάλα ονόματα.

Ο κόσμος που συγκεντρώθηκε να τον ακούσει ήταν τόσο πολύς και τόσο ενθουσιώδης, που ο Χάσελχοφ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα σχέδιά του να περπατήσει κατά μήκος του Τείχους και αντ’ αυτού πήρε ένα λεωφορείο. Οι φωτογράφοι πήραν μερικές ωραίες φωτογραφίες. Ο διεθνής Τύπος βρήκε μερικούς ωραίους τίτλους. Μια στάλα ειρωνείας διαπότιζε όλα τα ρεπορτάζ. Οι πιο επιμελείς έψαξαν να βρουν παλαιότερες δηλώσεις του Χάσελχοφ, όπου καυχιόταν για τον ρόλο του στην πτώση του Τείχους ή γκρίνιαζε μεταξύ αστείου και σοβαρού επειδή δεν υπάρχει φωτογραφία του στο μουσείο του πάλαι ποτέ Checkpoint Charlie, για να αναδείξουν την υποκρισία πίσω από τη νέα του δήλωση ότι συνειδητοποίησε τη σημασία του «Looking for freedom» πριν από μόλις λίγους μήνες, στην τελευταία του περιοδεία, όταν «χιλιάδες Γερμανοί ύψωναν πανό που έλεγαν «Σε αγαπάμε, ευχαριστούμε για το Mauerfall [την πτώση του Τείχους]».  

Η αλήθεια είναι πως ο Χάσελχοφ είναι αγαπητός στη Γερμανία, τη χώρα από όπου μετανάστευσε στις ΗΠΑ η προ-προ-προγιαγιά του το 1865. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, σχεδόν κανείς δεν τον γνωρίζει ως τραγουδιστή, κι ας έχει βγάλει 18 δίσκους, πολλοί τον θυμούνται απλώς ως Μάικλ Νάιτ από τη θρυλική σειρά «Ιππότης της ασφάλτου» της δεκαετίας του 1980 ή αδυνατούν να τον ξεχάσουν, ακόμα και να ήθελαν, λόγω των ατελείωτων επαναλήψεων ως Μιτς Μπιουκάνον, επικεφαλής ναυαγοσώστη στη σειρά «Baywatch» της δεκαετίας του 1990, αυτή που ανέδειξε φυσικά ως ηθοποιό (εν πάση περιπτώσει, ως ηθοποιό…) την Πάμελα Aντερσον. Η αλήθεια είναι επίσης ότι ο ίδιος τονίζει όπου σταθεί και όπου βρεθεί τον «ρόλο» του στην πτώση του Τείχους: σε μια συναυλία του στο Λονδίνο πριν από δυο-τρία χρόνια είχε γκρεμίσει με μια κλωτσιά μια μινιατούρα του Τείχους.

Ο Χάσελχοφ είναι πια 60 ετών, γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη στις 17 Ιουλίου του 1952 και τα τελευταία έξι χρόνια διαπρέπει μόνο ως κριτής σε σόου ταλέντων, και από τη μία και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Απασχολεί τα μέσα χάρη, κυρίως, στις αιθέριες υπάρξεις με τις οποίες κυκλοφορεί, έπειτα από δύο διαλυμένους γάμους με ηθοποιούς και δύο κόρες, πάλι ηθοποιούς. Εχει ένα προβληματάκι με το αλκοόλ και το 2007 κυκλοφόρησε ερασιτεχνικό βίντεο, γυρισμένο από τη 17χρονη κόρη του Τέιλορ Αν, που τον έδειχνε ημίγυμνο και σκνίπα, στο πάτωμα ενός ξενοδοχείου στο Λας Βέγκας, να κάνει φιλότιμες προσπάθειες να φάει ένα τσίζμπεργκερ. Οι πρόσφατες εικόνες από το Βερολίνο ήταν σίγουρα μια πιο θετική διαφήμιση.

ΣΑΝ ΤΟ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ. Ο Χάσελχοφ είναι ηθοποιός και τραγουδιστής και παραγωγός και επιχειρηματίας και λίγο απ’ όλα. Ο ίδιος έχει παραδεχθεί πως όταν έμαθε, λίγο αφότου έπαψε να προβάλλεται ο «Ιππότης της ασφάλτου» το 1986, πως ήταν δημοφιλής ως τραγουδιστής στην Αυστρία, αναζήτησε τη χώρα στον χάρτη, δεν είχε ιδέα πού βρισκόταν. Ο ίδιος επίσης υποστηρίζει πως όταν επέστρεψε στις ΗΠΑ από εκείνη τη θρυλική συναυλία στο Βερολίνο – του θύμισε, λέει, το Γούντστοκ -, «κανείς δεν ήξερε για την πτώση του Τείχους, κανείς εδώ δεν έδινε δεκάρα γι’ αυτό». «Κανείς από αυτούς με τους οποίους μιλούσα δεν έδειχνε να νοιάζεται», το διόρθωσε στη συνέχεια. «Είκοσι χρόνια αργότερα, επιτέλους καταλαβαίνουν ότι ήταν κάτι σπουδαίο. Ηταν η πρώτη φορά που έπεσε ο κομμουνισμός χωρίς συγκρούσεις. Κι έκαναν όλοι πλάκα γι’ αυτό». Κρίμα πάντως που δεν πήγε ο Kιττ να τον παραλάβει από το Τείχος. Παρότι τώρα πια όλα τα αυτοκίνητα μιλάνε, πάλι πλάκα θα κάναμε – οι παλαιότεροι.