[Κιόσκι] Κανείς να διαδηλώσει;

Ας φανταστούμε μια χώρα στην οποία η πιο ισχυρή προσωπικότητα της πολιτικής, δύο δισεκατομμυριούχοι, τρεις από τους πιο δημοφιλείς κυβερνήτες, αρκετοί διευθύνοντες σύμβουλοι και τα μισά μέλη των συμβουλίων της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι γυναίκες. Κι ας φανταστούμε ότι στην ίδια χώρα τρεις στις δέκα γυναίκες είναι αναλφάβητες και ότι ο βιασμός εντός του γάμου είναι απολύτως νόμιμος. Αυτές οι δύο πραγματικότητες συνυπάρχουν στην Ινδία, υπενθυμίζει το περιοδικό Atlantic. Η μία πραγματικότητα είναι η Ιντιρα Γκάντι, η άλλη οι ανήλικες νύφες. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η νομοθεσία που εγγυάται την ισότητα των φύλων και προστατεύει τις γυναίκες, από την άλλη στέκονται τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα βιασμού εντελώς ανυπεράσπιστα απέναντι στην  επιδημία σεξουαλικών επιθέσεων. Είναι δύο κόσμοι που τους χωρίζει ένα χάσμα, το οποίο είναι ακόμη δύσκολο να γεφυρωθεί. Αλλά οι ογκώδεις διαδηλώσεις συμπαράστασης στις γυναίκες που πέφτουν θύματα βιασμού προσφέρουν παρηγοριά και ελπίδα, μαρτυρούν τη διάθεση μιας κοινωνίας να κλείσει μια μεγάλη πληγή.

ΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ και μια άλλη χώρα στην οποία οι γυναίκες έχουν κατακτήσει τα δικαιώματά τους και η ισότητα των φύλων δεν είναι κενό γράμμα του νόμου. Οι γυναίκες έχουν καταλάβει σημαντικές θέσεις στην πολιτική και τη δημόσια διοίκηση, το έργο τους έχει αναγνωριστεί στις τέχνες και τις επιστήμες. Κάθε χρόνο σε αυτήν τη χώρα πέφτουν θύματα σεξουαλικών επιθέσεων 75.000 γυναίκες. Οι θύτες είναι αδελφοί, πατέρες, γιοι, σύντροφοι, εργαζόμενοι, σύζυγοι. Τα θύματα είναι αδελφές, μητέρες, κόρες, σύντροφοι, εργαζόμενες, σύζυγοι. Στα θύματα, όμως, σπανίως υπολογίζονται οι εκδιδόμενες γυναίκες. Αυτές είναι οι δύο πραγματικότητες που συνυπάρχουν στη Γαλλία, υπενθυμίζουν στη Libération η Σεβερίν Οριόλ και η Ζιλί Σαραζάν, μέλη της οργάνωσης Grisélidis. Οι δύο γυναίκες που ζουν από την πορνεία καταγγέλλουν ότι εργάζονται σε μια χώρα οι Αρχές της οποίας είναι απρόθυμες να κάνουν τη στοιχειώδη διάκριση ανάμεσα σε εκείνους που ζητούν τις υπηρεσίες τους και σε εκείνους που τις κακοποιούν. Και όμως, είναι απλή. Οι πρώτοι σέβονται τη συμφωνία. Οι δεύτεροι δεν πληρώνουν, χτυπούν, απειλούν, βρίζουν, βιάζουν, σκοτώνουν. Οι αστυνομικές και οι δικαστικές Αρχές, όμως, αμφισβητούν τις καταγγελίες, καθυστερούν τις έρευνες, αποφεύγουν να συλλάβουν τους θύτες. Και πολλές φορές υποβιβάζουν τον βιασμό σε απλή σεξουαλική επίθεση.

ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΧΩΡΑ οι εργαζόμενες του σεξ που τολμούν να καταγγείλουν την καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων τους καταλήγουν πολύ συχνά να ελέγχονται για τα στοιχεία τους ή να κατηγορούνται για «ψωνιστήρι». Συμβαίνει το εξής παράδοξο: στη Γαλλία η πορνεία είναι νόμιμη αλλά όλα τα μέσα άσκησης του επαγγέλματος είναι παράνομα. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι περισσότερες εκδιδόμενες γυναίκες αποφεύγουν πια να καταγγείλουν εκείνους που τις κακοποιούν, όλο και πιο σπάνια απευθύνονται στις Αρχές για να ζητήσουν να τιμωρηθούν οι βιαστές στους. Και δεν υπάρχει κανένας να διαδηλώσει γι’ αυτές.