[Ιστορίες] Ζητούνται σωτήρες, όχι Εβραίοι

Δυο χρόνια μετά την έναρξη της διεθνούς στρατιωτικής επιχείρησης που σήμανε, ουσιαστικά, την αρχή του τέλους για τον Μουαμάρ Καντάφι, ο Νικολά Σαρκοζί βρέθηκε χθες στη Λιβύη για να γιορτάσει την επέτειο συντροφιά με τον δήμαρχο της Τρίπολης Σαντάτ αλ Μπάντρι και κατόπιν με τον λίβυο Πρωθυπουργό Αλί Ζεϊντάν. Τον συνόδευαν ο πρώην υπουργός Εξωτερικών του Αλέν Ζιπέ και ένας πρώην βουλευτής της Δεξιάς, ο Ντομινίκ Περμπέν. Δεν τον συνόδευε ο Μπερνάρ Ανρί-Λεβί.

Ως πρόεδρος της Γαλλίας, το 2011, ο Σαρκοζί είχε πρωτοστατήσει στην ψήφιση – από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ – της απόφασης 1973 για την προστασία των λίβυων αμάχων που άνοιξε τον δρόμο στη διεθνή στρατιωτική επέμβαση. Ως φιλόσοφος και ακτιβιστής, τότε, τώρα και εσαεί, ο Μπερνάρ Ανρί-Λεβί είχε επηρεάσει προσωπικά, λένε όσοι ξέρουν, τη στάση αυτή του Σαρκοζί. Ο BHL ήθελε να πάει χθες στην Τρίπολη, επέμενε· ο Αλί Ζεϊντάν, επιχειρηματολόγησε, τον είχε καλέσει προσωπικά όταν επισκέφθηκε το Παρίσι τον Ιανουάριο.

Οικοδεσπότης όμως ήταν το δημαρχείο της Τρίπολης. Και γι’ αυτό, η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: «Δεν τον καλέσαμε. Αν έρθει, θα του κλείσουμε την πόρτα. Αν τον κάλεσε ο Πρωθυπουργός, ας πάει σε εκείνον!». Διότι ο Ανρί-Λεβί είναι Εβραίος. Και όπως έλεγε ένας λίβυος ανεξάρτητος βουλευτής, «οι Εβραίοι δεν είναι σήμερα καλοδεχούμενοι στη Λιβύη. Δεν είναι η σωστή στιγμή, η κατάσταση παραμένει εύθραυστη». Ο δήμος, λέει, φοβόταν πως το δόγμα του Γάλλου μπορεί να λειτουργούσε ως άλλοθι για μια επίθεση ισλαμιστών. Ο Σαρκοζί, λέει, παρ’ ολίγον να ακυρώσει το ταξίδι.

Το θέμα δεν είναι τα επικοινωνιακά τεχνάσματα ενός πρώην προέδρου που δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν θα σώσει τη Γαλλία από τη σοσιαλιστική λαίλαπα ή αν θα σώσει τον εαυτό του με τα καταριανά πετροδολάρια. Το θέμα δεν είναι ούτε το πληγωμένο εγώ ενός φιλοσόφου που περιποιεί τιμή περισσότερο στο σταριλίκι παρά στη φιλοσοφία. Το θέμα είναι αυτό το «οι Εβραίοι δεν είναι καλοδεχούμενοι»· ή εκείνος ο φετφάς τον οποίο εξέδωσε, σε παγκόσμια πρώτη, ο λίβυος Μεγάλος Μουφτής εναντίον μιας διακήρυξης του ΟΗΕ «για τον περιορισμό και την πρόληψη όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών»· το θέμα είναι η Λιβύη δυο χρόνια μετά.