e-mail

Στης κυρα-Βαϊούλας τα χρόνια τα «καλά»

Προς Φοίβη

Η πρόσφατη απόφαση του υπουργού Υγείας της τρικομματικής κυβέρνησης να καταργήσει το επίδομα γέννας στις μανάδες μού φέρνει στον νου την εποχή της μακαρίτισσας της Βαϊούλας. Και επειδή θα αναρωτιέστε για την άγνωστη κυρά, σας την παρουσιάζω:

Η κυρα-Βαϊούλα, η οποία πριν από χρόνια μας αποχαιρέτησε φεύγοντας για τον  άλλο κόσμο, ήταν μια δυναμική ιδιαίτερου χαρακτήρα και τύπου γυναίκα του περασμένου αιώνα που ξεχώριζε απ’ όλες τις γυναίκες του χωριού μου, γιατί ανατρέποντας όλες τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα της εποχής έκανε παρέα στα καφενεία με τους άντρες στρίβοντας τσιγάρο και πίνοντας ούζο.

Πέρα απ’ τις καθημερινές ασχολίες της είχε και την ιδιότητα της αυτοδίδακτης πρακτικής μαίας που ξεγεννούσε με επιτυχία και χωρίς βέβαια αμοιβή τις γυναίκες του χωριού και της γύρω περιοχής. Την κυρα-Βαϊούλα λοιπόν θυμάμαι, πριν από 60 περίπου χρόνια, νύχτα να ξεγεννάει χωρίς επιπλοκές τη μακαρίτισσα τη μάνα μου στο φτωχόσπιτό μας και να κόβει με το «πρατοψάλ’δο» τον ομφάλιο λώρο του πέμπτου μικρότερου αδερφού μας.

Εκεί επιστρέφουμε δυστυχώς. Στην εποχή της ανάγκης και της δυστυχίας, στην «κατ’ οίκον» γέννα, αφού μόνο τότε θα δίνεται επίδομα τοκετού!! Είναι ν’ απορεί κανείς πως δεν περιορίστηκε το επίδομα γέννας στο μαντρί, στο χωράφι ή στο εργοστάσιο… Αυτό θα πει πρόγραμμα ανόρθωσης της οικονομίας, άσκησης κοινωνικής πολιτικής και συμβολής στην επίλυση του δημογραφικού προβλήματος της χώρας!!

Φαλαγκάρας Σταύρος,
εκπαιδευτικός

Στην εποχή μας, των κυρα-Βαϊουλών της τουβούλας με τις στιβαρές αξίες, αγαπητέ Σταύρο, πάλι καλά να λέτε. Και μην ξεχνάτε: η ανυπαρξία επιδόματος για τοκετό ή και αποβολή έφερε σε έναν βόσνιο ρομά, άνεργο και πεινασμένο, το μεγάλο βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βερολίνου γιατί έπαιξε στη μεγάλη οθόνη την περιπέτειά του, που λίγο έλειψε να χάσει την γυναίκα του ύστερα από αποβολή, επειδή δεν είχε να πληρώσει το νοσοκομείο και τους γιατρούς!

«Ανατολικά
της Εδέμ ήταν ένας τύπος μποέμ…»

Κυρία Φοίβη χαίρετε

Αν πιστέψουμε την ίδια και την ίδια επωδό των πρωινάδικων στα κανάλια και των πάνελ τους, οι πλούσιοι, και όσοι πιστοί προσέλθετε, οσονούπω ο Μεγάλος και λαοφιλής αρχηγός μας αυτοπροσώπως θα γκρεμίσουν το φράγμα του Πακτωλού και θα κάνουμε μπάνια στον πλούτο του. Θα γίνουμε δε θεατές της ρίψης εις το πυρ το εξώτερον όλων όσων συνέβαλαν στην πρόσκαιρη οικονομική δυσπραγία και θα νιώσουμε αγλάισμα ψυχής βλέποντας την παγκόσμια πτώση της κεφαλαιοκρατίας και των χρηματοπιστωτών μας, όταν θα τους κοινοποιηθεί δημοσίως πως με απόφαση του μεγάλου αρχηγού μας κανένα κράτος δεν θα δώσει δεκάρα τσακιστή στα λαμόγια του κόσμου.

Οι άνεργοι θα εξαφανισθούν και η χώρα μας θα είναι η νέα επίγεια Εδέμ. Το θαύμα το υπογράφουν αναγνωρισμένοι οικονομολόγοι που ανέλυσαν τον Μαρξ και έριξαν και μια μάτια στη θεωρία του Μπακούνιν για την εξασφάλιση των απόψεών τους από βαλτούς τρομοκράτες ή αγανακτισμένους εχθρούς του λαού.

Πού είσαι, Ιησού, να πάρεις το φραγγέλιο με τόσες ουρές όσες και τα κανάλια και με μια καμουτσικιά συγχρόνως να χτυπήσεις όλα τα πρωινάδικα στέλνοντας όλους αυτούς τους ειδήμονες να εργασθούν προς το ζην.

Να μάθουν πρώτα πώς βγαίνει το καρβέλι και η ρέγκα για μεσημεριανό και ύστερα να έλθουν να κουβεντιάσουν πώς κατανέμεται ο πλούτος. Μέχρι σήμερα αυτοί που δεν γνωρίζουν από εργασία νομοθετούν πρώτα τις δικές τους απολαβές και ύστερα διαπραγματεύονται το μεροκάματο του εργάτη αρχίζοντας από την τιμή του επιούσιου άρτου.

Εχει δίκιο ο λαός. Ολοι τους είναι ίδιοι με μια παρατήρηση: Από γενέσεως κόσμου αυτά μάθαμε από την πρώτη δημοτικού. Ο πλούτος ανήκει στους πλούσιους και από τα απομεινάρια τρώγουν και οι δούλοι. Τέλος, ας διαβάσουμε και λίγα από τη ζωή των αρχαίων προγόνων μας. Ούτε αυτοί κατόρθωσαν να ξεπεράσουν το κάρμα. Είχαν μεγάλους φιλοσόφους που ασχολήθηκαν με τα κοινωνικά δρώμενα, όπως και μεγάλους νομοθέτες. Ασφαλώς όλοι τους διδαχθήκαμε. Ο Σόλων είπε, έγραψε και έφυγε. Η ζωή έμεινε η ίδια.

Με εκτίμηση, Βασίλης Λαρισαίος

Μας τα είχαν πει για την Εδέμ, αγαπητέ Βασίλη, ο Κώστας Χατζής και η Σώτια Τσώτου, αλλά εμείς είχαμε μυαλό να τους ακούσουμε; Ε; Είχαμε; Εμείς εκεί. Στους ειδήμονες των πρωινάδικων. Κι ας τραγουδούσαν εκείνοι: «Η παλιά Εδέμ / που λένε οι γραφές / είναι λίγες ώρες με το αεροπλάνο / να έτσι και το αποφασίσω, φτάνω. / Μα τι να κάνω, μα τι να κάνω; / Θα είμαι πάλι στον Παράδεισο / αλλά θ’ αφρίζει τα θεριά / και θα λυσσάνε στην καρδιά μου / τα πολυβόλα θα σκοτώνουν τα πουλιά / τα ραδιόφωνα θα στέλνουν μακριά / τα κύματά μου. / Και θα φανεί ένας άγγελος χλωμός / και θα μου πει δεν ήρθε ακόμα ο καιρός σου / κι ο λυτρωμός σου. / Και θ’ ακουστεί πίσω απ’ την πόρτα ο Θεός / και θα ρωτάει: Κάιν, πού ‘ναι ο αδερφός σου;». Ε; Μόνον που δεν ξέρανε πως κάποτε θα γινόταν Εδέμ η Ελλαδίτσα…