«Αγαπητέ Πρόεδρε Ομπάμα,
Είμαι 14 χρόνων και ζω στο Σεΐχ Τζαρά, μια παλαιστινιακή συνοικία της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια, ισραηλινοί έποικοι, με τη στήριξη ισραηλινών δικαστικών αποφάσεων, μας έδιωξαν από μέρος του σπιτιού μας. Αυτή η διαδικασία έχει κάνει σχεδόν αφόρητη τη ζωή για δεκάδες χιλιάδες Παλαιστινίους. Οι έποικοι θέλουν να θέσουν υπό εβραϊκό έλεγχο όλη την Ανατολική Ιερουσαλήμ, χρησιμοποιώντας κάποιες φορές βία εναντίον των Παλαιστινίων.
Αυτή ήταν κάποτε μια όμορφη γειτονιά. Ολοι ήταν τόσο δεμένοι και ποτέ δεν φοβόμουν να πάω για ύπνο. Τώρα δεν μοιάζει πια με παλαιστινιακή γειτονιά. Ολες οι πινακίδες είναι στα εβραϊκά, η μουσική το ίδιο. Ο πατέρας μου έχει σταματήσει να πηγαίνει στη δουλειά εδώ και έναν χρόνο, γιατί κάθε μέρα υπήρχε ένταση και βία, δεν μπορούσε λοιπόν απλά να μας αφήνει μόνους στο σπίτι με τους εποίκους. Τα μικρά παιδιά βρέχουν τα κρεβάτια τους. Αυτό που συνέβη μας διέλυσε. Ημαστε μια μεγάλη οικογένεια και τώρα όλοι ζουν σε διαφορετική πόλη. Παιδιά της ηλικίας μου και ακόμα μικρότερα συχνά συλλαμβάνονται, ανακρίνονται και ξυλοκοπούνται από την ισραηλινή Αστυνομία και δέχονται βίαιες επιθέσεις από τους εποίκους.
Κύριε Πρόεδρε, έχετε τη δύναμη να το αλλάξετε αυτό. Το πιο απλό που θα μπορούσατε να κάνετε είναι να δείτε την πραγματικότητα και να μιλήσετε για αυτό που βλέπετε. Σε αυτό το ταξίδι, ελπίζω ότι θα πιέσετε την ισραηλινή κυβέρνηση να αλλάξει πολιτική. Κύριε Πρόεδρε, θέλουμε τα σπίτια μας πίσω. Και τη γη μας όπως ήταν πριν από το 1948. Δεν είναι δίκαιο αυτό που συμβαίνει εδώ. Αν είχα λοιπόν μία ευχή, θα έδινα σε όλους πίσω ό,τι τους στέρησαν. Από τη μικρή μπάλα που έκλεψαν από ένα αγόρι στον δρόμο μέχρι το μεγάλο αγρόκτημα που έκλεψαν από έναν παππού».
Ο Μοχάμεντ ελ Κουρντ, ο 14χρονος που συνέταξε αυτή την ανοιχτή επιστολή προς τον Μπαράκ Ομπάμα, πρωταγωνιστεί και στο βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Η γειτονιά μου» της ακτιβιστικής οργάνωσης Just Vision. Ο τίτλος τού κύριου άρθρου που αφιέρωσαν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» στην επικείμενη επίσκεψη του αμερικανού Προέδρου στο Ισραήλ συμπυκνώνει, με τον πιο ωμό τρόπο, όλες του τις ελπίδες: «Περιμένοντας τον Γκοντό».