[Κιόσκι] «Το γράψιμο είναι αρρώστια!»

Λίγο καιρό πριν ανακοινώσει ότι θα σταματήσει να γράφει, ο Φίλιπ Ροθ είχε συναντηθεί τυχαία με έναν νέο συγγραφέα. Ο τόπος ήταν ένα ντελικατέσεν της Νέας Υόρκης όπου ο φέρελπις λογοτέχνης εργαζόταν ως σερβιτόρος. Λάτρης του Ροθ για «περισσότερα από τα μισά των 33 χρόνων της ζωής του», πλησίασε τον διάσημο συνάδελφό του με το θάρρος που οπλίζει τον άνθρωπο μια ευγενής φιλοδοξία και την ορμή που δίνει η ελπίδα ενός λαμπρού μέλλοντος. «Συγγνώμη, κύριε» του είπε. «Ακουσα ότι δεν διαβάζετε λογοτεχνία πια. Αλλά μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο και θα ήθελα να σας δώσω ένα αντίτυπο». Ο νέος συγγραφέας που εργαζόταν ως σερβιτόρος για τον βιοπορισμό του λέγεται Τζούλιαν Τέπερ. Κεντρικός ήρωας του βιβλίου του είναι ένας μουσικός που κάποια στιγμή ανακαλύπτει ότι πάσχει από καρκίνο στους όρχεις. Ο τίτλος που επέλεξε ο Τέπερ ήταν ασφαλώς συναφής με το θέμα του. Αλλά και κάπως ιδιαίτερος: ο πρωτάρης συγγραφέας είχε αποφασίσει να συστηθεί στο ευρύ κοινό με τον τίτλο, «Αρχίδια». Στημένη στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, η αγοραία εκδοχή των γεννητικών αδένων που παράγουν σπερματοζωάρια και ορμόνες δεν θα μπορούσε παρά να τραβήξει σαν μαγνήτης τα βλέμματα των αναγνωστών.

Ο ΦΙΛΙΠ ΡΟΘ φάνηκε να εντυπωσιάζεται από τον τίτλο. «Με εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν το σκέφτηκα εγώ νωρίτερα», είπε στον συγγραφέα-σερβιτόρο. Εκείνος δεν διέκρινε κάτι στη φωνή του Ροθ που να πρόδιδε ειρωνεία. Ηταν βέβαιος, πάντως, ότι ο τόνος του ήταν ουδέτερος όταν στη φαινομενική επιδοκιμασία πρόσθεσε μια ειλικρινή συμβουλή: «Παράτησέ τα όσο είναι καιρός». Ηταν η σειρά του Τζούλιαν Τέπερ να νιώσει έκπληξη, εκείνο το είδος της έκπληξης που σε γεμίζει απογοήτευση επειδή σε πιάνει απροετοίμαστο. Αλλά ο Ροθ συνέχισε: «Είναι πραγματικά απαίσιο, είναι βασανιστήριο. Γράφεις και γράφεις και μετά πετάς στα σκουπίδια σχεδόν όλα όσα έχεις γράψει επειδή δεν σου φαίνονται καλά. Θα σου έλεγα να σταματήσεις τώρα. Δεν θέλεις να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Αυτή είναι η συμβουλή που έχω να σου δώσω». Ο Τέπερ αναθάρρησε. Η προτροπή δεν αφορούσε ακριβώς εκείνον, ήταν η προαναγγελία του τέλους του ίδιου του Ροθ. «Είναι πολύ αργά, κύριε. Δεν υπάρχει σημείο επιστροφής», του απάντησε. Ο Ροθ έκανε ένα νεύμα αποδοχής και ευχήθηκε στον Τέπερ καλή τύχη.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ, ο Φίλιπ Ροθ κοινοποίησε το τέλος μιλώντας στο γαλλικό περιοδικό Les Inrockuptibles. Ηταν Οκτώβριος του 2012. Ο Τζούλιαν Τέπερ διηγήθηκε αυτή τη συνάντηση σχεδόν έξι μήνες αργότερα μέσα από τις σελίδες της αμερικανικής λογοτεχνικής επιθεώρησης Paris Review. Κάποιοι αναγνώστες του Guardian, που αναπαρήγαγε την ιστορία, φάνηκαν να ενοχλούνται από αυτό τον περίεργο κόσμο που έχει γεμίσει επίδοξους συγγραφείς. «Το γράψιμο είναι αρρώστια!,» έγραψε ένας από αυτούς. Μπαίνοντας στην ένατη δεκαετία της ζωής του, ο Φίλιπ Ροθ δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει περισσότερο.