Η «καμικάζι της αλήθειας» και ο «ποιητής της χυδαιότητας»

Μεταξύ των πρώτων που διάβασαν το συγκεκριμένο βιβλίο (ή λίβελλο) προτού δημοσιευτεί, κάποιοι, όπως το περιοδικό «Nouvel Observateur», αναφέρθηκαν σ’ ένα «σημαντικό λογοτεχνικό κομμάτι», και κάποιοι άλλοι, από τη «Monde» έως το «L’Express», μίλησαν για ένα σόλοικο κείμενο στο οποίο πάρα πολλές αναφορές και σκέψεις πάνω στη σεξουαλική ελευθερία περιστρέφονται γύρω από την προσδοκία μιας κάποιας σοκαριστικής αποκάλυψης. Και με δεδομένο ότι η ερωτική λογοτεχνία πλέον αποτελεί αγαπημένο θέμα συγγραφέων και αναγνωστών, η στιγμή που η πρωταγωνίστρια ζητά από τον σύντροφό της να της δαγκώσει το αυτί τόσο δυνατά ώστε να καταλήξει στο νοσοκομείο σίγουρα δεν προκαλεί. Τελικά, δεν είναι ούτε οι σκανδαλιστικές λεπτομέρειες ούτε οι αφηγηματικές ικανότητες της συγγραφέως που έχουν αναγάγει το συγκεκριμένο βιβλίο σε μείζον ζήτημα της γαλλικής λογοτεχνικής σκηνής. Κυκλοφόρησε πριν από μερικές ημέρες έχοντας πρώτα κερδίσει μια προσφυγή κατά της κυκλοφορίας του και αυτό που προκαλεί περισσότερο είναι ότι αποτελεί προϊόν μιας καλοστημένης πλεκτάνης.  

Το όνομα του βιβλίου είναι Belle et Bete, εκδ. Stock (Ομορφη και Τέρας – o τίτλος παραπέμπει στο κλασικό παραμύθι «Η Πεντάμορφη και το Τέρας») και το υπογράφει η φιλόσοφος Μαρσελά Γιακούμπ. Εχοντας, προφανώς, πάρει τον ρόλο της «πεντάμορφης», η Γιακούμπ αφηγείται τη σύντομη αλλά ιδιαίτερα έντονη σχέση της με το «τέρας» που είναι ο Ντομινίκ Στρος-Καν. Δεν κατονομάζεται αλλά φωτογραφίζεται. Χαρακτηρίζεται «μισός άνθρωπος – μισός γουρούνι» και αποκαλείται άλλοτε «τράγος» και άλλοτε «σκυλάκι». Οι αναφορές στον πρώην ισχυρό άντρα του ΔΝΤ είναι ξεκάθαρες. Αλλωστε η Γιακούμπ δεν δίστασε να φωτογραφιστεί για τον εξώφυλλο του «Nouvel Observateur» υπό τον τίτλο «Η ιστορία μου με τον Dsk». Ομως από τους πρώτους που διάβασαν τις 120 σελίδες της ιστορίας της πεντάμορφης Γιακούμπ με το τέρας Στρος-Καν ήταν και μερικοί παριζιάνοι δικαστές.

Επειτα από το τέλος της σχέσης τους και υποφέροντας από τύψεις, η Γιακούμπ έστειλε, τον Οκτώβριο, ένα απολογητικό e-mail στον πρώην εραστή της, αποκαλύπτοντας την πλεκτάνη που είχε στηθεί γύρω του. «Εδώ και έναν χρόνο η συνείδησή μου με βασανίζει. Αφησα τον εαυτό μου να παρασυρθεί απερίσκεπτα σ’ ένα σχέδιο που σε αφορά. Κάποιοι άνθρωποι με χρησιμοποίησαν. Επρεπε να σε κάνω να πιστέψεις ότι ήμουν τρελή για σένα. Λυπάμαι. Δεν ήθελα να σε πληγώσω αλλά προσπάθησε να καταλάβεις το περίεργο φαινόμενο που είσαι». Το μήνυμα κλείνει με την προτροπή «σε παρακαλώ διάγραψε αυτό το μήνυμα». Μάταια όμως. Ο DSK μήνυσε την Γιακούμπ ζητώντας την απαγόρευση της κυκλοφορίας του βιβλίου και την τοποθέτηση διευκρινιστικού έντυπου στα πρώτα 40.000 τεύχη που είχαν ήδη τυπωθεί και στο οποίο θα αναφέρεται ότι το βιβλίο παραβιάζει την ιδιωτική του ζωή. Τελικά, οι δικαστές απέρριψαν το πρώτο αίτημα, έκαναν δεκτό το δεύτερο ενώ επιδίκασαν και αποζημίωση ύψους 50.000 ευρώ που θα πρέπει να καταβάλουν η συγγραφέας και ο εκδότης της. Μετά την κυκλοφορία αποσπασμάτων του βιβλίου από το «Nouvel Observateur» στις 21 Φεβρουαρίου, ο Στρος-Καν σε γράμμα του προς τον Ζαν-Ντανιέλ, ιδρυτή του περιοδικού, δήλωνε «αηδιασμένος από το έργο της Γιακούμπ». Στις 7 Μαρτίου το περιοδικό κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Ο DSK, η Γιακούμπ και εμείς» αναφέροντας, στο πρωτοσέλιδό του, πως καταδικάστηκε από τη γαλλική Δικαιοσύνη «για παραβίαση της ιδιωτικής ζωής του Ντομινίκ Στρος-Καν». Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου οφείλει επίσης να τον αποζημιώσει με 25.000 ευρώ.

Σίγουρα δεν πρόκειται για το πρώτο βιβλίο που αποκαλύπτει υποθέσεις προσωπικές. Και σίγουρα δεν πρόκειται για την πρώτη φορά που η ανεπαρκής φαντασία υπερκαλύπτεται από την εξαιρετική πραγματικότητα. Η Γιακούμπ αυτοχαρακτηρίζεται «καμικάζι της αλήθειας». Η αργεντινής καταγωγής φιλόσοφος, επικεφαλής έρευνας στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) και αρθρογράφος της «Liberation», είναι γνωστή για τις μελέτες της πάνω στο συναίσθημα της αιδούς, στην πορνογραφία, στην παντελή απουσία ορίων αναφορικά με την έκφραση της σεξουαλικότητας.  Εξοικειωμένη με τα φώτα της δημοσιότητας και με μια προδιάθεση στο να προκαλεί τα όποια ήθη και μαζί τη σκέψη – όπως όταν πήρε θέση υπέρ του δικαιώματος στην εκπόρνευση – η Γιακούμπ κατάφερε να γνωρίσει τον Στρος-Καν χάρη στο προηγούμενο βιβλίο της, «Une societe de violeurs?», εκδ. Fayard (Μια κοινωνία βιαστών;) το οποίο κυκλοφόρησε αμέσως μετά τη σύλληψη του σοσιαλιστή πολιτικού στη Νέα Υόρκη και στο οποίο η συγγραφέας κατηγορεί τις φεμινίστριες για ηθικολογία και για την προώθηση ενός «νεοπουριτανισμού».   

Ο Στρος-Καν, συγκινημένος που βρήκε έναν αναπάντεχο σύμμαχο, της απέστειλε ευχαριστήρια επιστολή. Ακολούθησαν μερικά μηνύματα και έπειτα το μοιραίο ραντεβού. Η σχέση τους διήρκεσε λίγους μήνες, από τον Ιανουάριο έως τον Αύγουστο του 2012. Ομως οι λεπτομέρειες που παραθέτει η Γιακούμπ είναι πολλές. Περιγράφει τον εραστή της ως ένα «αναίσθητο» ον, «άσχημο» και «κακό», «μικροπρεπή», «δίχως καμία κουλτούρα», για να δηλώσει όμως στη συνέχεια πως «ήμουν τρελή γι’ αυτόν». Ο DSK εμφανίζεται ως ένας κατά συρροήν γητευτής, ανίκανος να χαλιναγωγήσει τα πάθη και τις ορμές του, ως «ένας ποιητής της χυδαιότητας».