Αυξήσεις στα μεροκάματα με την ψήφο του λαού!

Τα αμερικανικά συνδικάτα σκέφτηκαν έναν νέο τρόπο για να αναγκάζουν τις εταιρείες, δημόσιες και ιδιωτικές, να αυξάνουν τους μισθούς των εργαζομένων – το δημοψήφισμα. Οταν τα αιτήματά τους δεν γίνονται αποδεκτά από τις επιχειρήσεις, τότε οι συνδικαλιστές καταφεύγουν στο εκλογικό σώμα το οποίο συνήθως συμφωνεί με τα περισσότερα από όσα προτείνουν. Προς το παρόν, το συγκεκριμένο μέτρο εφαρμόζεται και λειτουργεί σε τοπικό επίπεδο, κυρίως στην επικράτεια της Καλιφόρνιας. Ομως αποδεικνύεται αποδοτικό καθώς η εφαρμογή του είχε θετικά αποτελέσματα σε περισσότερες από 140 πόλεις της αμερικανικής πολιτείας.

Οι τελευταίες περιπτώσεις αφορούν τις πόλεις Σαν Χοσέ και Λονγκ Μπιτς, όπου τον περασμένο Νοέμβριο και με αφορμή τις προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν και δύο δημοψηφίσματα. Στη Σαν Χοσέ, στην καρδιά της Σίλικον Βάλεϊ, οι εκλογείς καθόρισαν ως κατώτατο μισθό τα 10 δολάρια την ώρα για κάθε εργαζόμενο, 2 δολάρια και 75 σεντ παραπάνω από όσα ορίζει ο ομοσπονδιακός νόμος. Και στο Λονγκ Μπιτς, μερικά χιλιόμετρα ανατολικά του Λος Αντζελες, ως κατώτατο ωρομίσθιο ορίστηκαν τα 13 δολάρια, αλλά μόνο για τους εργαζομένους στον τομέα του τουρισμού. Για να πραγματοποιηθούν τα δημοψηφίσματα δεν είναι απαραίτητο να συμπέσουν με κάποιου τύπου εκλογές καθώς αρκεί η συγκέντρωση ενός συγκεκριμένου αριθμού υπογραφών, 40.000 στην περίπτωση της Σαν Χοσέ. Σ’ αυτήν την πόλη, υπέρ αύξησης του κατώτατου μισθού ψήφισε το 59% των ψηφοφόρων και στο Λονγκ Μπιτς το 63%.

Το συνδικάτο Unite here (Ενωθείτε εδώ), που ανέλαβε τη διεξαγωγή τους, για να τα προωθήσει καλύτερα κατέφυγε στους ίδιους τους εργαζομένους, στους φοιτητές, σε διάφορες οργανώσεις, ακόμα και στις εκκλησίες όπου οι ιερείς ζητώντας από τον άμβωνά τους περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, συνέβαλαν στη δημιουργία μιας ισχυρής λαϊκής βάσης. Η συγκεκριμένη στρατηγική ανάγεται στη δεκαετία του 1990, όταν η ισχύς των συνδικάτων άρχισε να μειώνεται – σήμερα εκπροσωπούν μόλις το 13% του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ. Αρχικά, τα συνδικάτα απευθύνονταν στα δημοτικά συμβούλια των πόλεών τους, ζητώντας «living wages», ήτοι μισθούς οι οποίοι επιτρέπουν στους εργαζομένους να ζoυν αξιοπρεπώς. Και τα συμβούλια, συνήθως, αποδέχονταν τα αιτήματά τους. Ομως η κρίση που ακολούθησε μετά το 2008, ανάγκασε τους δημάρχους να σκληρύνουν τη στάση τους, γεγονός που είχε αποτέλεσμα την ανάδειξη των δημοψηφισμάτων ως ένα νέο μέσο συνδικαλιστικού ακτιβισμού.

«Είναι εύκολο να καταλάβουμε το γιατί» δήλωσε στους «Λος Αντζελες Τάιμς» η κοινωνιολόγος Ρουθ Μίλκμαν από το Πανεπιστήμιο City της Νέας Υόρκης. «Στις διαπραγματεύσεις τους με τις εταιρείες, οι συνδικαλιστές κινούνται στην επικράτεια του μάνατζμεντ. Οταν όμως απευθύνονται στο κοινό, το έδαφος είναι δικό τους. Οι εκλογείς είναι αλληλέγγυοι γιατί η ανεργία είναι υψηλή και οι αποδοχές, όσων εργάζονται, μειωμένες σε σχέση με το παρελθόν». Το συνδικάτο Unite here προτείνει να διεξαχθούν δημοψηφίσματα και σε περιοχές όπου η αντίσταση των εργοδοτών είναι ιδιαίτερα ισχυρή, όπως το Σικάγο και το Σαν Αντόνιο. Ομως, σύμφωνα με την καθηγήτρια Εργατικού Δικαίου, επίσης στο Πανεπιστήμιο City της Νέας Υόρκης, η νέα αυτή συνδικαλιστική στρατηγική δεν μπορεί να εφαρμοστεί με επιτυχία οπουδήποτε. «Εξαρτάται από την τοπική νομοθεσία και από τον πολιτικό προσανατολισμό των πολιτειών και των δήμων. Δεν είναι όλοι φιλελεύθεροι όπως είναι οι Καλιφορνέζοι».