ΑΠΟΡΙΕΣ

Ζήλεια μεταξύ αδελφών

Ο γιος μας είναι 7 χρονών και ζηλεύει την 3 ετών αδελφή του απειλώντας μας ότι θα φύγει από το σπίτι και ότι θα κάνει κακό στον εαυτό του. Η συμπεριφορά μας δεν έχει αποτέλεσμα και είμαστε απελπισμένοι, αντιμέτωποι με ένα δύσκολο παιδί.

Η ζήλεια μεταξύ των παιδιών σε αυτήν την ηλικία είναι απόλυτα φυσιολογική. Η ηλικιακή τους διαφορά επιτείνει τη ζήλεια καθότι η κόρη σας δεν είναι απλώς μωρό, αλλά ένα παιδί που επικοινωνεί και τραβάει το ενδιαφέρον τού περιβάλλοντός της όντας «συγκρίσιμη» με τον μεγάλο της αδελφό ως προς τη συμπεριφορά και την προσωπικότητά της. Το πόσο και πώς το παιδί θα ζηλέψει το αδελφάκι του σχετίζεται με την προσωπικότητά του, με τη στάση των γονιών απέναντι στο κάθε παιδί και με τον βαθμό στον οποίο η μέχρι τώρα αποκλειστικότητά του έχει διακυβευτεί. Ενδέχεται όμως η ζήλεια να μην είναι το ουσιαστικό του πρόβλημα αλλά ένα πρόσχημα χειροπιαστό και εύκολα ενταγμένο στην καθημερινότητά του. Μπορεί π.χ. να μην έχει αυτοπεποίθηση ή να καταπιέζεται στο σχολείο ή να έχει πληγωθεί από κάποιον φίλο ή δάσκαλο ή να δυσκολεύεται ψυχολογικά να ενταχθεί στις παρέες του ή να κατανοήσει κάποιο μάθημα στο σχολείο. Εδώ η ζήλεια λειτουργεί ως ένα συναίσθημα που μετατίθεται από άλλα βαθύτερα προβλήματα που κουβαλάει μέσα του ένα παιδί και που ούτε το ίδιο το παιδί μπορεί να κατανοήσει. Οταν δε το ένα παιδί δημιουργεί προβλήματα στο σπίτι,  καταλήγουν οι γονείς άθελά τους να κάνουν διακρίσεις. Το «εύκολο» παιδί – θύμα τραβάει τον γονιό, το «δύσκολο» παιδί τον προβληματίζει και τον φέρνει σε αδιέξοδο. Προσπαθήστε να επικοινωνήσετε ουσιαστικά με τον γιο σας και να ανιχνεύσετε τι κρύβεται πίσω από τη ζηλοτυπία βάζοντας το ορατό πρόβλημα σε μια παρένθεση. Οταν ζηλεύει προσπαθήστε να μείνετε ουδέτεροι, δίχως να μεγιστοποιείτε τη σημασία της συμπεριφοράς του. Εκεί άλλωστε βρίσκεται και ένας από τους λόγους που η ζήλεια του συνεχίζει, στο ότι έχει μεγεθυνθεί ως πρόβλημα μέσα στην οικογένεια.

Χρόνια κατάθλιψη

Εχω κατάθλιψη εδώ και είκοσι χρόνια, δεν μπορώ να το ξεπεράσω, μισώ τον εαυτό μου συνέχεια. Πίνω συνέχεια χάπια, συνέχεια σκέφτομαι αρνητικά, δεν αγαπώ κανέναν, ούτε τον εαυτό μου. Τι να κάνω;

Η κατάθλιψη είναι μια εξαιρετικά σοβαρή ψυχική νόσος. Ο θάνατος της χαράς είναι το βάσανο της καθημερινής ζωής ενός καταθλιπτικού ανθρώπου. Η απειλή απέναντι στη ζωή δεν έγκειται στις απώλειες της ζωής αυτές καθαυτές, που συνήθως έχουν προηγηθεί της κατάθλιψης, όσο στον ίδιο του τον εαυτό. Ο καταθλιπτικός άνθρωπος εστιάζει με εμμονή σχεδόν στην αρνητική πλευρά των πραγμάτων, της ζωής, του παρελθόντος, του μέλλοντος, του εσωτερικού του εαυτού. Οι ενοχές, η αυτομομφή, η παρατεταμένη θλίψη, η έλλειψη ελπίδας για το μέλλον, η προσπάθεια ψυχικής επιβίωσης, η πίστη ότι οι δυσκολίες της ζωής είναι ανυπέρβλητες εγκλωβίζουν το άτομο σε ένα αίσθημα απόγνωσης και αδιεξόδου. Πολλοί άνθρωποι με κατάθλιψη σταματούν να πηγαίνουν στον ψυχίατρό τους καθότι και η ίδια τους η θεραπεία μεταφράζεται μέσα τους ως μια ακόμη δυσκολία, μάταιη όπως όλα τα άλλα. Καταλήγουν να παίρνουν την αγωγή τους για χρόνια μόνοι τους, συχνά χωρίς να ανταποκρίνονται στις ίδιες δοσολογίες ή στον συνδυασμό των φαρμάκων, με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτοι σε καταθλιπτικές υποτροπές. Θα πρέπει να βλέπετε σε τακτική βάση έναν ψυχίατρο που εμπιστεύεστε. Επίσης η ταυτόχρονη παρακολούθηση από ψυχολόγο κρίνεται απαραίτητη για την ανάκτηση του κινήτρου σας για τη ζωή, της χαμένης αυτοεκτίμησης και για την τροποποίηση του καταθλιπτικού τρόπου σκέψης.

Απομόνωση και εναλλαγές του βάρους

Είμαι γυναίκα 26 ετών και για 3 μήνες κάθε χρόνο αυτόματα κλείνομαι στον εαυτό μου, μελαγχολώ και τρώω ακατάπαυστα. Εχω κακοποιηθεί στις σχέσεις μου με τους άνδρες και ως παιδί, ενώ αγαπήθηκα πολύ, ποτέ δεν ένιωσα άνετα με τους γονείς μου.

Κρατώντας καταθλιπτική στάση απέναντι στη ζωή, ζείτε και καταθλιπτική ζωή. Οι εναλλαγές της διατροφικής σας συμπεριφοράς ακολουθούν την πορεία της κατάθλιψης και είναι παρενέργειές της. Μπαίνετε σε εκούσια απομόνωση κάποιους μήνες μέσα στον χρόνο ίσως γιατί ασυνείδητα οργανώνετε την αυτοκαταστροφική σας περίοδο, που λειτουργεί ως αυτοτιμωρία. Είναι ο σύμμαχος της κατάθλιψής σας. Ισως κουβαλάτε μέσα σας ανεπεξέργαστα θέματα από την παιδική σας ηλικία που συνεχίζουν να σας στοιχειώνουν. Η έλλειψη αγάπης δεν είναι το μόνο τραύμα στη ζωή μας. Μπορεί να μην είχατε ποτέ ουσιαστική επικοινωνία με τους γονείς σας, να μη νιώθατε κατανόηση και αποδοχή, σαν να μην ήταν κοντά στις αληθινές συναισθηματικές σας ανάγκες. Προσπαθήστε να ενδυναμώσετε την αυτοεκτίμησή σας, να επενδύσετε στις δημιουργικές σας κλίσεις και στις ισότιμες σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, σε φίλους και συντρόφους μακριά από την επανάληψη της βίας και της αυτοκαταστροφικότητας. Θα σας βοηθούσε να μιλήσετε σε έναν ψυχολόγο.