Μετάλλια βουτηγμένα στο δάκρυ

Η Βάσω μιλώντας στην «Ομάδα» προλογίζει με τον καλύτερο τρόπο και «φωτογραφίζει» τη μεγάλη θυσία που απαιτεί για ένα παιδί η ενασχόλησή του με τον πρωταθλητισμό.

Δεν είναι μόνο το πρωινό ξύπνημα για προπόνηση πριν από το σχολείο ή οι ατελείωτες ώρες στο γυμναστήριο. «Το πιο βασικό ίσως είναι που χάνεις την παιδικότητά σου. Δεν προλαβαίνεις ουσιαστικά να τη ζήσεις», μας λέει η Βάσω Μιλλούση, η οποία αναγκαζόταν, μεταξύ άλλων, να διαβάζει στα διαλείμματα του σχολείου(!) καθώς τελειώνοντας την απογευματινή προπόνηση κατά τις 10 το βράδυ ήταν πτώμα και πήγαινε σπίτι για να κοιμηθεί.

«Είχα απλώς την τύχη να είμαι σε αθλητικό σχολείο και έτσι μας μετέφεραν με πούλμαν στην προπόνηση πριν από το μάθημα. Δυστυχώς τώρα δεν υπάρχουν αθλητικά σχολεία, αλλά ελπίζω να επανέλθουν», συμπληρώνει η έμπειρη αθλήτρια, η οποία αναγκαζόταν να σηκώνεται στις 6 το πρωί για να προλαβαίνει την προπόνηση προτού αρχίσει μάθημα. Ωστόσο ο εφιάλτης στο αγώνισμα της Μιλλούση δεν ήταν το πρωινό ξύπνημα.

«Θεωρώ, όπως και για τις περισσότερες συναθλήτριές μου, ότι η ζυγαριά ήταν ο βασικός μας αντίπαλος. Ακόμη και σήμερα θέλω όταν ζυγίζομαι να είμαι μόνη μου, αν και ευτυχώς δεν έχω πλέον πρόβλημα με τα κιλά μου.

Δυστυχώς το πιο άσχημο που έκανα ως παιδί-αθλήτρια ήταν ότι έβλεπα μόνο τα κιλά μου. Αυτό ενδιέφερε άλλωστε προπονητές και γονείς, με αποτέλεσμα στα 16 μου χρόνια, πάνω στην εφηβεία και με τις ορμόνες να έχουν αρχίσει να “χορεύουν”, να προσπαθώ και να κρατιέμαι στα 41 κιλά, πολλές φορές τρώγοντας μόνο λίγη σοκολάτα. Κάπως έτσι χάλασα τον μεταβολισμό μου και θεωρώ ότι αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος. Διότι ένα παιδί σε αυτή την ηλικία δεν έχει σημασία μόνο πόσα κιλά είναι, αλλά με τι ποιότητα διατροφής διατηρείται εκεί. Αν παίρνει όλα τα συστατικά που χρειάζεται ένας νέος οργανισμός», λέει η Βάσω Μιλλούση.

Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ. Οι άνθρωποι της γυμναστικής τής έκοψαν τα όνειρα στην πιο τρυφερή ηλικία, λέγοντάς της στα 16 της και λίγο πριν από τους Αγώνες της Αθήνας το 2004 ότι «ξόφλησε» λόγω ηλικίας. Σε έναν άτυπο «ρατσισμό» που υπήρχε για χρόνια ακόμη και μεταξύ των αθλητριών. Η έμπειρη πρωταθλήτρια όμως απέδειξε ότι σημασία έχει το πόσο σε βαστάνε τα πόδια σου και κατάφερε να πάρει με το σπαθί της την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το καλοκαίρι του 2012, δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη της συμμετοχή στη συγκεκριμένη διοργάνωση, το 2000 στο Σίδνεϊ.

«Κάνω αυτό που με γεμίζει περισσότερο και θα συνεχίσω όσο νιώθω ότι ανταποκρίνεται το σώμα μου. Εστω και λίγα γραμμάρια παραπάνω πολλαπλασιάζονται στον αέρα στο άθλημά μας, αλλά πλέον ελέγχω πολύ πιο εύκολα και συνειδητοποιημένα τα κιλά μου. Κατά τη γνώμη μου, πάντως, είναι απαραίτητη η παρουσία διατροφολόγου και ψυχολόγου στο άθλημά μας, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει». Με έξι ώρες προπόνηση την ημέρα δεν έχει τόσο πρόβλημα τώρα, όπως τα πρώτα χρόνια (άρχισε τη γυμναστική τεσσάρων ετών) όταν στερήθηκε την παιδικότητά της.

«Δεν το μετανιώνω πάντως και ήταν συνειδητή επιλογή μου να ασχοληθώ με τη γυμναστική. Οι γονείς μου και οι προπονητές μου ήταν οι σύμμαχοί μου και τους ευχαριστώ», καταλήγει η Μιλλούση που έχει πολύπλευρο ταλέντο, σχεδιάζοντας πλέον και ρούχα (όπως μπλουζάκια για το Χαμόγελο του Παιδιού) ενώ διοργανώνει και αγώνες για παιδιά.

Κορυφαία στη δοκό λίγο πριν από τα 30!
Η πρωταθλήτριά μας συνεχίζει απτόητη ακόμα στα 29 της χρόνια υπό την καθοδήγηση των προπονητών της, του Κώστα Σιούτη και της Αναστασίας Δόντη. Οπως λέει, το απολαμβάνει περισσότερο από ποτέ, σε υψηλό μάλιστα επίπεδο, αν αναλογιστεί κανείς ότι είναι η κορυφαία στη δοκό στην παγκόσμια κατάταξη για το 2012, ενώ υπάρχει και άσκηση με το όνομά της.