Γκρίζα γιορτή από τη Γαλλία ώς την Ινδία

Σήμερα το μεσημέρι η Air France πραγματοποιεί την πτήση Παρίσι – Ουάσιγκτον με ένα Airbus 380, το λεγόμενο σούπερ τζάμπο, με πλήρωμα που αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες – δύο πιλότοι και 22 αεροσυνοδοί. Προς τιμήν της Ημέρας της Γυναίκας.

Λίγο αργότερα, στα νησιά Φίτζι οι γυναίκες με σύνθημα «Να διεκδικήσουμε τη νύχτα» θα διαδηλώσουν όλο το βράδυ εναντίον της ενδοοικογενειακής βίας – 68% πέφτουν θύματα της βίας αυτής, ποσοστό πολύ υψηλότερο από τη μία στις 3 γυναίκες που είναι ο μέσος όρος παγκοσμίως, ιδιαίτερα υψηλός και αυτός. Το απόγευμα στην Τανζανία διεξάγεται η δίκη μιας 73χρονης γυναίκας, της Ναϊρούμα, η οποία κατηγορείται ότι είναι μάγισσα, όπως και οι περισσότερες χήρες που δεν έχουν κάποιον άνδρα να τις προστατεύει.

Την ίδια ώρα στο Καζαχστάν, οι Αρχές του οποίου ανακοινώνουν με χαρά ότι το 55% των δημοσίων υπαλλήλων είναι γυναίκες, θα ανακοινώνεται η νικήτρια του διαγωνισμού Μις Ενοπλες Δυνάμεις – που πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά βάσει φωτογραφιών σε σκανδαλιστικές πόζες που έστειλαν στρατιωτίνες – αλλά και Μις Σιδηρόδρομος. Δύο διαγωνισμοί που διεξήχθησαν, όπως δήλωσαν αρμόδιοι, για να ενισχυθεί το κύρος των γυναικών.

Στην Ινδία δεν μετρούν εστεμμένες αλλά θύματα βιασμών, καθώς όλο και πιο συχνά πλέον τα θύματα ή οι συγγενείς τους τολμούν να τα αναφέρουν στις Αρχές. Τελευταίες στον κατάλογο, μια 19χρονη που έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού χθες στο Νέο Δελχί και ένα τρίχρονο κοριτσάκι που απήχθη και βιάστηκε στο κρατίδιο της Κεράλα.

Αυτά είναι μερικά στιγμιότυπα της εορταστικής ημέρας για τις γυναίκες, που αποκαλύπτουν τον πολύ δρόμο που μένει ακόμα να διανυθεί. Αυτό που διατυπώνει και στο βιβλίο της «Η άνοδος των γυναικών» η αμερικανίδα συγγραφέας Σάλι Αρμστρονγκ, η οποία αναφέρεται στο τελευταίο όριο των γυναικών: να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της ζωής τους, είτε βρίσκονται σε ζώνες συγκρούσεων είτε σε απομακρυσμένα χωριά, σε πανεπιστήμια ή στην κουζίνα τους.

Πρόσφατες έρευνες από οικονομολόγους όπως ο Τζέφρι Σακς και κοινωνιολόγους όπως η Ιζαμπέλ Κόλμαν υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες που κερδίζουν αυτό τον έλεγχο, δηλαδή που δεν καταπιέζονται, αποτελούν το κλειδί της οικονομικής δικαιοσύνης και το τέλος της βίας στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Οι ειδικοί όμως υποστηρίζουν ότι το κλειδί είναι η εκπαίδευση: είναι το μόνο μέσο που έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι περιορίζει τις ανισότητες και δίνει στις γυναίκες εφόδια και ευκαιρίες.