Μικρές ιστορίες, μεγάλα διδάγματα

Αρχισε να γράφει ένα καινούργιο έργο για μια μόνο συναυλία βασισμένο πάνω σε ιστορίες του αρχαίου παραμυθά. Μια συνομιλία, όμως, με τον παλιό συνεργάτη του Γιώργο Κορδέλα άλλαξε τα πλάνα του Δημήτρη Παπαδημητρίου. «Μου είπε ότι και αυτός εργαζόταν πάνω στους μύθους του Αισώπου γράφοντας στίχους και κείμενα, οπότε δεν ήταν δύσκολο να καταλήξουμε σε αυτό που θα παρουσιάσουμε». Ο ταλαντούχος νεαρός καραγκιοζοπαίχτης Ηλίας Καρελλάς αναλαμβάνει να «ζωντανέψει» με τις φιγούρες του θεάτρου σκιών του τους ήρωες των μύθων. Η εμπλοκή του Καραγκιόζη σε αυτή την παράσταση για τον συνθέτη μοιάζει αναπόφευκτη. Οπως άλλωστε υποστηρίζει, ο Αίσωπος ήταν κατά κάποιον τρόπο «πρόγονός » του, τονίζοντας ότι όλες οι κοινωνίες έχουν ανάγκη από έναν μύθο. «Τον δημιουργούν συνήθως από υπαρκτά πρόσωπα προσδίδοντάς τους χαρακτηριστικά που ενδεχομένως δεν έχουν. Οι ιστορίες αυτές »,  εξηγεί ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, «δεν εμπεριέχουν τον φόβο». Και  αυτό είναι μια παράμετρος  που τις φέρνει  πιο κοντά στην ελληνική ψυχολογία. Το τοπίο του Αισώπου για τον Δημήτρη Παπαδημητρίου είναι φωτεινό, διαυγές και έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με εκείνα των σύγχρονων σκοτεινών παιδικών ιστοριών. «Στα περισσότερα μεταγενέστερα παραμύθια μέσα από τον φόβο προσπαθούν να περάσουν τη διδαχή, όπως για παράδειγμα η ιστορία του Χάρι Πότερ. Το επικοινωνιακό κομμάτι των μύθων όμως είναι το χιούμορ».

Η σημαντική διαφορά τους από τα δυτικά παραμύθια είναι για τον δημιουργό της παράστασης ότι οι μύθοι του Αισώπου δεν έχουν ηθικοπλαστικό χαρακτήρα και δεν παράγουν το ήθος ενός ευπρεπούς «σαλονάτου» νέου. «Μέσα από το επιμύθιο – εφεύρεση του Αισώπου – δείχνει ποιο είναι το σωστό που πρέπει να κάνει ο πολίτης σε κάθε περίπτωση. Οι ιστορίες υποδεικνύουν ότι ο καλός και αγαθός πρέπει επίσης να έχει στοιχειώδεις δυνάμεις επιβίωσης, εξυπνάδας, εφευρετικότητας, ανασκευής των ειλημμένων αποφάσεων, ώστε ανά πάσα στιγμή να διαμορφώνεται μια νέα κατάσταση με αισθητική σκέψη», αναφέρουν οι συντελεστές.

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου συνδέει τους αρχαίους μύθους με το σήμερα τονίζοντας ότι η εποχή αυτή χρειάζεται πρόσωπα-σύμβολα για να πιστέψει. «Πρέπει να ανακαλύψει τα αρχέτυπα στοιχεία του ελληνικού χαρακτήρα. Ο πολιτικά ευφυής Ελληνας μπορεί να εφευρίσκει έξυπνες λύσεις και να ξεπερνάει τις κακοτοπιές. Να είναι διορατικός και όταν δεν του αποκαλύπτεται η πραγματικότητα να τη συμπεραίνει. Εχουμε μεγάλη ανάγκη να διαλυθούν τα “μπερδευτικά” σύννεφα και να αναδυθεί η ηλιοφάνεια στο μυαλό μας».

Ετσι παίρνουν «ζωή» μέσα από τις μελωδίες και το τραγούδι «Ο λύκος και η αλεπού», «Ο αετός και η αλεπού», «Το φίδι και ο Δίας», «Ο γάιδαρος στον ποταμό», «Η καλαμιά και η βελανιδιά», «Ο αστρονόμος» αλλά και ο πιο αγαπημένος μύθος του συνθέτη «Η ουρά του φιδιού»: «Διδάσκει ότι στη δημοκρατία υπάρχει  ένα όριο. Δεν μπορούν όλοι να γίνουν αρχηγοί».

Τα ζώα των ιστοριών θα αποκτήσουν φωνή μέσα από τους λυρικούς τραγουδιστές Ειρήνη Καράγιαννη – μέτζο σοπράνο, Δημήτρη Ναλμπάντη – τενόρο, Γιάννη Χριστόπουλο – τενόρο.