Μια νοσταλγική ελεγεία της μνήμης

Παρότι το βιβλίο θα μπορούσε επιπόλαια να κατηγορηθεί ότι είναι άνευ θέματος ή ότι εν πάση περιπτώσει πολύ νερό έχει κυλήσει έκτοτε στο αυλάκι της μεσογειακής Ιστορίας, δικαιώνεται γιατί προσφέρει μια ξεκάθαρη ανάκληση της μνήμης με τα όπλα της λογοτεχνίας. Ο εποικοδομητικός λυρισμός συντήκεται με εξοντωτικό αυτοσαρκασμό που θυμίζει αντίστοιχες στιγμές αποδόμησης της εβραϊκότητας από τον Γούντι Αλεν. Οι εντυπωσιακές λεπτομέρειες της ζωής της ευρωπαϊκής κοινότητας της Αλεξάνδρειας και οι γνώσεις του συγγραφέα για συνήθως παραμελημένες στιγμές της καθημερινότητας είναι αξιοθαύμαστες, ενώ οι εθνολογικές καταγραφές ακριβείς. Εντυπωσιακό είναι το ότι δεν παρατίθενται διόλου ιστορικά περιστατικά ούτε εμφανίζεται το αρχαιολογικό ενδιαφέρον της Αιγύπτου παρά μόνο ως φόντο. Οι χριστιανοί και οι Εβραίοι μοιάζουν να ζουν με την υπόθεση εργασίας ότι όλα θα εξακολουθήσουν όπως ακριβώς είναι, ακόμη και όταν ο Ρόμελ βρίσκεται επί θύραις, όταν η οικογένεια, μαζεμένη στο σαλόνι, αγνοεί τους μακρινούς κανονιοβολισμούς και παραδίδεται στην πιανιστική δεξιοτεχνία μιας μακρινής ξαδέλφης, αντικειμένου του πόθου  των αρσενικών της ομήγυρης. Το ίδιο όταν οι Εγγλέζοι κλείνουν τους Ιταλούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή ακόμα  όταν ο Νάσερ παίρνει την εξουσία. Η ραθυμία της Μέσης Ανατολής συμπλέκεται με τα αργόσυρτα απογεύματα, το μπάνιο στη Μεσόγειο  και τους ανοιχτούς ορίζοντες που κατέστησαν τον άνθρωπο νομαδικό είδος. Ολα αυτά μέχρι την οριστική εκδίωξη της οικογένειας στα μέσα της δεκαετίας του ‘60.
Η μετάφραση της Κατερίνας Σχινά είναι εύπλαστη και ατμοσφαιρική, αναδεικνύοντας αυτή την εξεχόντως παλιομοδίτικη νοσταλγική ελεγεία της μνήμης που εντέλει καταφέρνει το εξής σπάνιο: να αποδρά χωρίς συνέπειες για τον αναγνώστη από την τυραννία της πλοκής.