Εναν εσπρέσο, παρακαλώ

Εχει δυνατή γεύση και άρωμα, πίνεται όλες τις ώρες της ημέρας και ειδικά ύστερα από ένα πλούσιο γεύμα, και σε τονώνει με την πρώτη γουλιά. Η συνήθεια του εσπρέσο, η οποία τηρείται ευλαβικά στην Ιταλία, τα τελευταία χρόνια κερδίζει συνεχώς έδαφος και στην Ελλάδα και τείνει να υποσκελίσει τον φραπέ και τον ελληνικό καφέ. Εχει στιλπνή κρέμα (καϊμάκι) στο χρώμα του φουντουκιού, η οποία είναι τόσο πυκνή ώστε ακόμη και μετά το ανακάτεμα πυκνώνει και πάλι, καλύπτοντας εντελώς την επιφάνεια του καφέ. Η ποσότητά του δεν ξεπερνάει τη μέση του μικρού φλιτζανιού, ενώ είναι κάπως λιγότερη στην περίπτωση του ristretto (ή stretto όπως έχει επικρατήσει να λέγεται) και λίγο περισσότερη στον lungo. Και αν του προσθέσεις καλοχτυπημένο αφρόγαλα, τότε τον έχεις μετατρέψει σε καπουτσίνο. Στην Ιταλία πίνουν εσπρέσο και σε άλλες εκδοχές, άγνωστες στα δικά μας καφέ, όπου όμως σερβίρονται όλο και περισσότεροι παγωμένοι εσπρέσο και καπουτσίνο σε ψηλά ποτήρια.