[Στην ανάπαυλα] Η τελετή των Οσκαρ – Πιστόριους

Εντρομες οι αθλητικές εταιρείες δεν προλαβαίνουν να σκίζουν συμβόλαια. Ο ένας αθλητής τους ντοπάρεται και πουλάει βραχιολάκια κι ο άλλος παίρνει ένα πιστόλι κι όποιον πάρει ο χάρος.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο χάρος πήρε τη γυναίκα του. Οταν διάβασα την είδηση για τον Οσκαρ Πιστόριους και τη δολοφονημένη σύζυγο, μου κοπήκανε τα πόδια. Αλλά με τι μούτρα να πάω τώρα στους Παραολυμπιακούς. Θα με κοιτάνε με μισό μάτι.

Ολη η Αμερική, σου λέει, έμεινε άναυδη. Δεν ξέρει πώς να το πάρει. Με την όπισθεν να το πάρει. Ολο πίσω δεξιά γιατί αριστερά θα σου πάρει την εξάτμιση.

Αλλά και η Αντίντας, από την άλλη, είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση γιατί τους είχε στη διαφημιστική της καμπάνια και τους τρεις (ναι, υπάρχει κι ένας τρίτος που δεν θυμάμαι τώρα γιατί τον καθαιρέσανε κι αυτόν, αλλά μήπως θα θυμάται κανείς σε κάνα χρόνο και τους άλλους δύο;).

Οχι ότι θα σκάσω τώρα και με την πολυεθνική. Στα παλιά μου τα Αντίντας που λέγαμε και στα θρυλικά ’90s. Πήγα στο θέατρο, λέω: «Τα διαβάσατε για τον Οσκαρ;». Δεν πρόλαβα να πω Πιστόριους και: «Ναι», μου λένε, «σήμερα το βράδυ θα έχει την απονομή στις τρεις τα μεσάνυχτα».

Κάθησα και εγώ να δω πώς τα περνάνε οι συνάδελφοι στο Χόλιγουντ κι έπεσα απάνω σε μια ορθοπλαστική ξανθιά να ρωτάει όποια πέρναγε από μπροστά της: «Πόσο κάνει η τουαλέτα και ποιος την έραψε, μαντάμ;».

Κατά τ’ άλλα έχουμε κρίση οικονομική. Και κρίση ιδεών θα προσέθετα, αλλά μην δίνετε σημασία γιατί μπορεί να με πάρετε στο ψιλό και ως κωμικό να με ψηφίσετε μετά πρώτο κόμμα σαν τον Γκρίλο σας.

Ο φίλος μου ο Χαϊκάλης έκανε πάρτι χθες. Επινε τον καμπανίτη κι χιλιοευχότανε: «Αντε και στα δικά μας οι ελεύθεροι» (Ελληνες πάντα, μην το ξεχνάμε αυτό).

Μέσα στον ορυμαγδό βγαίνει κι ο Παπαδημούλης ή ο Στρατούλης; Δεν θυμάμαι. Πάντως κάτι σε ΣΥΡΙΖΑ και «ούλης» κι είχε μεγάλη σκάση για τα επαναστατημένα βλαστάρια των αστών και τον Βλαστό των φυλακών. Κι έπρεπε να ρίξουν οι φύλακες πρώτοι; Ή το ελικόπτερο; Διότι αν έριξαν οι φύλακες, είναι αστυνομικό πραξικόπημα. Ενώ αν έριχνε πρώτα το ελικόπτερο, ήταν επαναστατική πράξη.

Η άλλη στο κόκκινο χαλί τον χαβά της. «Πόσο κάνει η τουαλέτα και ποιος την έραψε, μαντάμ;»; Τα μεσημεριανά να δείχνουν ακαταπαύστως την οσκαριώτισσα να γκρεμοτσακίζεται στα σκαλιά που πάτησε ένα άσπρο πάπλωμα που ‘χε ζωστεί για τουαλέτα (ντουβαλέτα, κατά τη Γεωργία Βασιλειάδου που υπήρξε σε χαλεπούς καιρούς μεγάλη δασκάλα νέων ελληνικών). Και να χτυπιούνται πανελίστες και πανελίστριες: «Τι έφταιξε; Το σκαλάκι που γλίστραγε από το πολύ το Οβερλάι; Ή η τουαλέτα – κουβερλί;».

Κι εγώ μ’ αυτό τον καημό θα πάω. Μ’ αυτό το μεγάλο ερώτημα των ημερών, που αν είχα facebook, twitter και τα συναφή θα το αναρτούσα πάμφωτο και φωτορυθμικό να λάμπει στο στερέωμα των κοινωνικών δικτύων, σύνθημα της εποχής της κρίσης και της ένδειας: «Πόσο κάνει η τουαλέτα σας και ποιος την έραψε, μαντάμ;».