[Ανάλυση] Ακόμη μία εβδομάδα ξεκινά

Συνήθως είναι η αντιπολίτευση που πρέπει να βρει τον τρόπο να γεμίσει τον πολιτικό χρόνο ώς τις επόμενες εκλογές. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Το πρόβλημα είναι της κυβέρνησης.

Προσέξτε: ακόμη μία εβδομάδα ξεκινά. Ωστόσο αυτή τη φορά η Αθήνα δεν περιμένει τον Φρανσουά Ολάντ. Και η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Τουρκία ακόμη αργεί. Η αναφορά στα διεθνή δεν είναι τυχαία. Σε ένα περιβάλλον οικονομικοπολιτικής ερημοποίησης είναι τα εξωτερικά που δίνουν τη δυνατότητα στον Αντώνη Σαμαρά να κινηθεί σε μεγαλύτερο ύψος και να μπορέσει να ελιχθεί. Η εσωτερική επικαιρότητα παραμένει μίζερη και ασφυκτική. Εστω και αν το 2013 η εκταμίευση της κάθε δόσης έχει πάψει να ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου και δεν βγάζει πλέον είδηση.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση – και μαζί η χώρα – έχει να περάσει μια έρημο. Εως πότε; Εως τις γερμανικές εκλογές ή, για να ακριβολογούμε, έως το τέλος του χρόνου. Και αυτό γιατί θα πρέπει να περάσουν κάνα-δυο μήνες ώσπου να ολοκληρωθούν οι πολιτικές διαπραγματεύσεις στο Βερολίνο και να ξεκαθαρίσει το ποια θα είναι η νέα κυβέρνηση συνασπισμού εκεί. Με δεδομένη τη ρευστότητα που επικρατεί, τα σενάρια είναι πολλά: επιστροφή σε μεγάλο συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, επαναφορά των Πρασίνων στο προσκήνιο – ακόμη και νεκρανάσταση των Φιλελευθέρων. Ωστόσο η ουσία είναι άλλη: μόνο μετά τις γερμανικές εκλογές μπορεί να συζητηθεί νέο κούρεμα του χρέους και να πάμε σε οριστική επίλυση του ελληνικού οικονομικού προβλήματος εντός ευρωζώνης.

Μιλάμε λοιπόν για δέκα μήνες – κάτι που είναι πολύ για μια κυβέρνηση που είναι εγκλωβισμένη σε έναν καθημερινό πόλεμο χαρακωμάτων. Και που έχει επείγουσα ανάγκη από καλές ειδήσεις. Αυτή ήταν και η βασική αξία της επίσκεψης Ολάντ – ότι αποτελούσε καλή είδηση. Ή μάλλον πολλαπλή αφορμή για καλές ειδήσεις. Αλλά η κυβέρνηση δεν μπορεί να ελπίζει σε μια επίσκεψη Ολάντ κάθε εβδομάδα. Ούτε βέβαια μπορεί το ίδιο εύκολα να βρει καλές ειδήσεις στο εσωτερικό.

Φυσικά, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Δεν είναι λοιπόν τυχαία η κατακόρυφη άνοδος της έντασης ανάμεσα στη ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Για τη συντηρητική παράταξη είναι και ένας τρόπος να συσπειρώσει το ακροατήριό της – ιδίως σε θέματα νόμου και τάξης. Είναι επίσης ένας τρόπος να δημιουργήσει συνθήκες που να απειλήσουν τη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρείται ένας πολιτικός σχηματισμός ιδιαίτερα ετερογενής. Βεβαίως, η στρατηγική της αντιπαράθεσης έχει κινδύνους. Ο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος μιας απρόβλεπτης ανάφλεξης. Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση αποφεύγει επιμελώς να ερεθίσει το κρίσιμο μέτωπο της σπουδάζουσας νεολαίας. Στο υπουργείο Παιδείας ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος το παίζει Ταλλεϋράνδος.

Αλλη μία εβδομάδα ξεκινά λοιπόν – αλλά το πρόβλημα είναι ότι υπολείπονται καμιά σαρανταριά ακόμη ώς το τέλος του χρόνου. Από την άλλη, μία εβδομάδα είναι πολύς χρόνος στην πολιτική όπου οι στατικές προβλέψεις συνήθως διαψεύδονται, τιμωρώντας αυτούς που τις εκφέρουν.