Ενας αλλά… Ναπολέων

* Για γέλια και για κλάματα. Ητοι: Για γέλια να βλέπεις την αγωνία της Γερμανίας μη τυχόν ο Μπερλουσκόνι – στους 10 πιο επικίνδυνους πολιτικούς για την Ευρώπη κατά το Spiegel, αμφισβητίας της γερμανικής κυριαρχίας γαρ – γίνει ο επόμενος Πρωθυπουργός της Ιταλίας και για κλάματα η τύχη των Ιταλών αν οδηγήσουν ξανά στην Πρωθυπουργία τον Καβαλιέρε.

* Ανοιξε και πάλι θέμα νέας μείωσης μισθών, μετά από, προειδοποιητικές,δηλώσεις της Επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη. Η νέα απειλή των δανειστών αφήνει βέβαια παράθυρο ανοιχτό αλλά κρύβει και μια παγίδα: Το μέτρο δεν θα προχωρήσει αν προχωρήσουν οι απολύσεις . Η γνωστή τακτική δηλαδή του «διαίρει και βασίλευε». Για άλλη μια φορά θα στοιχηθούν «απέναντι» οι εργαζόμενοι στο δημόσιο με αυτούς στον ιδιωτικό τομέα. Χωρίς να παραβλέπει κανείς ότι αυτοί που πραγματικά έχουν ματώσει τα χρόνια της κρίσης είναι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, το να απολυθούν οι δημόσιοι δεν είναι λύση-τουλάχιστον προς το παρόν. Ποιον θα βοηθήσει αν χιλιάδες πολιτών προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες στρατιές ανέργων; Θαρρώ πως το ζητούμενο για κάθε εργαζόμενο θα πρέπει να είναι να προχωρούν όλοι μπροστά. Η άποψη πως δικαιοσύνη είναι να «τιμωρηθούν και οι άλλοι όπως κι εγώ» απλώς επιδεινώνει την ανασφάλεια και την ανέχεια σε ένα κράτος βαθιάς ύφεσης.

* Και Μαρξ έχει διαβάσει στα νεανικά του χρόνια ο Αδωνις, κατά δήλωσή του. Πλην όμως διευκρινίζει: «Δεν γοητεύτηκα γιατί η ιδέα πως θα μου πάρουν την περιουσία να την δώσουν σε άλλους δεν μου άρεσε καθόλου». Είναι πράγματι ενδιαφέρον το 2013 ο πολιτικός σου λόγος να διανθίζεται με επιχειρήματα του 1950.

* Τι τραγούδαγε ο Βλαστός πριν την αποτυχημένη απόπειρα να δραπετεύσει; Αλέκο Ζαζόπουλο! Το είχε πει ο λαϊκός αοιδός: «Θα πάρω ελικόπτερο/απόψε δραπετεύω/ θα ψάχνεις τώρα να με βρει στην Κρήτη και τον Εβρο..»