[Ιστορίες] Ενα νορβηγικό παραμύθι

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια χώρα με κατά κεφαλήν ΑΕΠ 55.300 δολάρια και ανεργία 3,1%. Μια χώρα με μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, ονειρικό κράτος πρόνοιας και φαντασμαγορικές επιδόσεις στον τομέα της ισότητας των φύλων. Ενα πάθος είχαν οι κάτοικοί της: τα καυσόξυλα. Και μη γεμίσει κανενός το μυαλό αιθαλομίχλη. Εδώ είναι Νορβηγία.

Στην πραγματικότητα, αν ήταν παραμύθι, θα ήταν βαρετό: ξυλοκόπους είχε πολλούς, κανένας όμως δεν ήταν φτωχός, κανένας δεν εγκατέλειψε από ανάγκη τα παιδιά του στο δάσος. Κι αν ήταν μύθος, θα είχε πάει άπατος: καμιά αλεπού δεν έκανε την εμφάνισή της, ηθικό δίδαγμα ουδέν. Για τηλεοπτικό πρόγραμμα, όμως, τα πήγε σπουδαία: κοντά ένα εκατομμύριο άνθρωποι, ένας στους πέντε Νορβηγούς, συντονίστηκαν το βράδυ της Παρασκευής στο κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο NRK χάριν της «Εθνικής Βραδιάς Καυσοξύλων».

Οι παραγωγοί εμπνεύστηκαν την ιδέα από ένα βιβλίο μπεστ σέλερ με τίτλο «Μασίφ ξύλο: τα πάντα για το κόψιμο, την ξήρανση και το στοίβαγμα των ξύλων». Το πρόγραμμα είχε δωδεκάωρη διάρκεια. Στην αρχή, η οικοδέσποινα υποσχέθηκε «να φτάσουμε στην καρδιά της νορβηγικής κουλτούρας των καυσόξυλων – γιατί τα καυσόξυλα είναι το θεμέλιο της ζωής μας». Κατόπιν, ειδικοί και μη, συζήτησαν για την ιστορική και προσωπική σημασία των καυσόξυλων. Στη συνέχεια, επαγγελματίες και ερασιτέχνες ξυλοκόποι έκοψαν, τεμάχισαν και στοίβαξαν κούτσουρα. Το κανάλι κατακλύστηκε από παθιασμένα SMS, οι μισοί τηλεθεατές διαμαρτύρονταν ότι τα κούτσουρα δεν πρέπει να στοιβάζονται με τον φλοιό προς τα κάτω αλλά προς τα πάνω, και οι άλλοι μισοί για το ανάποδο. Κάπως έτσι πέρασαν τέσσερις ώρες. Και μετά, άρχισε το πραγματικά συναρπαστικό κομμάτι της εκπομπής.

Επί οκτώ ώρες η κάμερα έδειχνε μια φωτιά να καίει, σε ένα τζάκι, σε μια φάρμα. Μια φωτογράφος του καναλιού προσέθετε περίπου ανά ώρα καινούργια ξύλα. Τη βοηθούσαν οι τηλεθεατές που τη συμβούλευαν, μέσω facebook, πού ακριβώς να τα τοποθετήσει. «Εμεινα ξάγρυπνος, τόσο πολύ μαγεύτηκα» έγραψε ένας τηλεθεατής στον ιστότοπο της εφημερίδας «Dagbladet». Ελάχιστοι επέλεξαν τον ρόλο του Γκρινιάρη: «Σηκώθηκα να ρίξω ένα ξύλο στη φωτιά, μπερδεύτηκα και το έριξα στην τηλεόραση» έγραψε κάποιος στο twitter. Ζηλευτή, παραμυθένια Νορβηγία.