Κρατάει 20 χρόνια αυτή η κολόνια

Για τους πολιτικούς οι χειραψίες είναι υπόθεση ρουτίνας – δεν υπάρχει πιο συνηθισμένη κίνηση. Αλλά όχι για όλους. Π.χ., ανάμεσα στα πολλά για τα οποία ο Κ. Μητσοτάκης θα μείνει στην Ιστορία είναι οι χειραψίες του – ορισμένες τουλάχιστον. Για παράδειγμα, στα τέλη του 1984 στο αεροδρόμιο του Ελληνικού ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μεσολάβησε – για την ακρίβεια, πήρε με το ζόρι τα χέρια τους –  για να ανταλλάξει χειραψία με τον Ανδρέα Παπανδρέου ύστερα από 20 χρόνια, από την Αποστασία του 1965.

Η Ιστορία κύκλους κάνει.  Στα 20 χρόνια φαίνεται ότι τα μάγια λύνονται και το χέρι του επίτιμου προέδρου της ΝΔ σμίγει με το χέρι ορκισμένων εχθρών του. Οπως συνέβη τότε με τον Ανδρέα, συνέβη και χθες με τον Αντώνη Σαμαρά. Συνέπεσαν στην εκδήλωση του Ιδρύματος Νιάρχου και έδωσαν τα χέρια. Από ανάγκη; Μάλλον. Αλλά ήταν κανονική χειραψία, με τον πρώην πρωθυπουργό να σηκώνεται ελαφρώς από την καρέκλα του,   καθώς πέρασε από μπροστά του ο σημερινός Πρωθυπουργός και του έτεινε το χέρι.  

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ. Μια προγενέστερη επαφή τους «χέρι με χέρι» προ τριετίας δεν θεωρήθηκε καν χειραψία. Ηταν την Πρωτοχρονιά του 2010 στη δοξολογία της Μητρόπολης. Ο Σαμαράς μόλις είχε κεράσει ένα ακόμη πικρό ποτήρι τον παλαιό ευεργέτη του – κατά την έκφραση του Επιτίμου – ρίχνοντας στο κανναβάτσο την Ντόρα Μπακογιάννη στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ. Τα χέρια τους μόλις που ακούμπησαν και τα βλέφαρα εκατέρωθεν χάνονταν στα βιτρό της εκκλησίας. Απλώς για να κρατηθούν τα προσχήματα.  

Αναγκαστική, αλλά ανθρώπινη, ήταν η τηλεφωνική συνομιλία τους τον περασμένο Μάιο, όταν ο  Αντώνης Σαμαράς στον δρόμο για την πρωθυπουργία ήδη – τρίτο πικρό ποτήρι – τηλεφώνησε στον Κ. Μητσοτάκη και τον συλλυπήθηκε θερμά για τον θάνατο της Μαρίκας Μητσοτάκη.

Αυτά όμως δεν έσπασαν κανέναν πάγο. Αντίθετα, εν αναμονή του νέου βιβλίου που παρουσιάζει ο Επίτιμος για την πρωθυπουργία του την προσεχή Δευτέρα, αρκετοί ανέμεναν να βάλει νέες παγοκολόνες μεταξύ τους. Φυσικό και αναμενόμενο: στον τελικό λογαριασμό πιο κερδισμένος είναι ο Σαμαράς, ο οποίος μεταξύ των άλλων – το τέταρτο πικρό ποτήρι – κρατάει «ομήρους» δύο παιδιά του Μητσοτάκη στη γαλάζια ΚΟ.

Η ΠΑΓΩΝΙΑ. Ωστόσο αυτή η παγωνιά μπορεί και να ψιλοσπάσει. Οι παριστάμενοι στη χθεσινή χειραψία διέκριναν και από τις δύο πλευρές την προδιάθεση να κλείσει ο κύκλος αυτής της βεντέτας. Τα μάτια έδειχναν αμοιβαία αμηχανία, όχι μίσος. Αλλωστε και οι δύο πλευρές κατέβαλαν το τίμημα κόστος στο ταμείο της πολιτικής. Ο Μητσοτάκης πληρώθηκε  το 1993 με το ίδιο νόμισμα που είχε πληρώσει ο ίδιος τον Γεώργιο Παπανδρέου το 1965: το καλύτερο «παιδί» του τον ανάγκασε να φύγει από το Μαξίμου. Ο Σαμαράς τιμωρήθηκε με την άχαρη περιπλάνηση στην έρημο και ευτυχώς γι’ αυτόν βρέθηκε ο Κ. Καραμανλής και «έψησε» την Ντόρα για άρση του «βέτο» επιστροφής που είχε επιβάλει το μητσοτακαίικο.

Κοντολογίς, τα μίση και τα πάθη κάποτε είχαν αξία στην πολιτική, γιατί μπορούσαν να εξαργυρωθούν εκατέρωθεν. Σήμερα, όπως είναι τα πράγματα στον δημόσιο βίο, μάλλον είναι ανώφελο καπρίτσιο να διατηρούνται αποστάσεις που δεν επιτρέπουν ούτε καν μια χειραψία. Σαν να το αντιλαμβάνονται και ο νυν και ο πρώην πρωθυπουργός. Και αν φτάσουν ο Μητσοτάκης και ο Σαμαράς να πουν «νερό κι αλάτι», το μήνυμα προς την κοινωνία θα είναι έως και λυτρωτικό στο μέλλον. Γιατί ένας από τους λόγους που τα πράγματα πήραν τον κατήφορο στον δημόσιο βιο είναι οι προσωπικές έριδες και τα γινάτια.