[Ανάλυση] Ανασχηματισμός σε μικρές δόσεις

Ο Κυριάκος Βιρβιδάκης πρόλαβε και μπήκε στην κυβέρνηση. Ο πρώην δήμαρχος και νυν βουλευτής Χανίων αναλαμβάνει υφυπουργός Ανάπτυξης για το ΕΣΠΑ. Μερικές εβδομάδες νωρίτερα, η τοποθέτηση του Χάρη Θεοχάρη ως, κατ’ ουσίαν, υπερ-γραμματέα για τα έσοδα ενίσχυσε την ομάδα του Οικονομικών στην αχίλλειο πτέρνα της.

Κατά μία εκδοχή, ο ανασχηματισμός γίνεται πριν από τον ανασχηματισμό. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο ανασχηματισμός πραγματοποιείται σε δόσεις. Κατά μια τρίτη εκδοχή, τα θέματα κυβερνητικής λειτουργίας αποσυνδέονται από τον ανασχηματισμό, που αντιμετωπίζεται ως πολιτικό εγχείρημα. Ο,τι και να ισχύει, συμβαίνει σαφώς κάτι ενδιαφέρον που δεν το έχουμε ξαναδεί.

Η αλήθεια είναι ότι ο ανασχηματισμός αποτελεί δύσκολη άσκηση – και οι έμπειροι παίκτες το ξέρουν. Στο πρώτο πρώτο βιβλίο που έγραψε μετά το Μαξίμου ο Κώστας Σημίτης λέει ότι μια από τις πιο βαθιές συζητήσεις που είχε με τον Τόνι Μπλερ αφορούσε τη μέθοδο ανασύνθεσης μιας κυβέρνησης. Δεδομένου ότι αναφέρεται από συνομιλητές του ότι ο πρώην πρωθυπουργός βλέπει θετικά τις επιδόσεις Σαμαρά, ίσως – εντάξει, χαριτολογούμε – θα είχε νόημα μια σχετική μεταξύ τους κουβέντα. Αλλωστε, ο Σημίτης κυβέρνησε οκτώ χρόνια. Και αν λάβει κανείς υπόψη ότι ποτέ δεν υπήρξε κυρίαρχος του ΠΑΣΟΚ, ήταν και αυτός, με έναν τρόπο, πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης συνασπισμού. Ο Σημίτης έβλεπε στον καθρέφτη του έναν πρωθυπουργό έργου. Ο Σαμαράς, πάλι, είναι υποχρεωμένος να κάνει έργο – με δεδομένες τις μνημονιακές και άλλες υποχρεώσεις της χώρας.

Πάντως, η αποσύνδεση της άμεσης επιδιόρθωσης της κάθε αρρυθμίας της κυβέρνησης από τον ανασχηματισμό είναι νεωτερισμός. Είναι όμως και λογική συνέπεια μιας εποχής, όπου ο χρόνος κυνηγάει το Μαξίμου από τη μία δόση στην άλλη. Ο ανασχηματισμός πρέπει πλέον να ανταποκριθεί στις ισορροπίες που είναι υποχρεωμένοι να τηρήσουν όχι ένας αλλά τρεις αρχηγοί. Μάλιστα, ο Σαμαράς ξέρει ότι πρέπει να προστατεύσει τους εταίρους του στην κυβέρνηση – και αυτό αφορά ιδιαίτερα τον Βενιζέλο – από τους εσωκομματικούς κινδύνους που διατρέχουν. Ή να τους διευκολύνει – κάτι που αναφέρεται περισσότερο στον Κουβέλη – ως προς την ανάγκη να μη χαλάσουν το προφίλ του κόμματός τους.

Ο ανασχηματισμός λοιπόν καθυστέρησε, γιατί ο Βενιζέλος ήθελε να περάσει πρώτα το Συνέδριο. Τον Κουβέλη δεν τον ενδιαφέρει τόσο πολύ το θέμα. Την ίδια ώρα, όμως, δεν μπορεί κανείς παρά να διαβάσει με πολιτικό τρόπο διάφορες κινήσεις που ήδη  εκδηλώνονται. Ας πούμε, ο Μάκης Βορίδης επιτίθεται – όπως φάνηκε και με τη συνέντευξη στο «Βήμα της Κυριακής» – με δριμύτητα κατά του Αλέξη Τσίπρα. Δεν παραλείπει όμως να υπαινίσσεται προβλήματα στη λειτουργία της κυβέρνησης. Αν δεν γκρινιάξεις, είσαι δεδομένος – άρα, πώς να βρεις καρέκλα; Πολιτικό θέμα όμως είναι και το μέχρι πότε το βέτο της ΔΗΜΑΡ θα κρατάει εκτός κυβέρνησης κάποια πρόσωπα – όπως ο Βορίδης.  

Θα είναι ο Μάρτιος μήνας ανασχηματισμού; Η απάντηση στο ερώτημα δεν έχει τόση σημασία. Και αυτό γιατί, στην πολιτική, η προσδοκία αποδεικνύεται συχνά καταλυτική, αφού δημιουργεί συνθήκες πίεσης στις οποίες δύσκολα μπορεί κανείς να αμυνθεί. Ηδη το γεγονός ότι συζητούν όλοι για ανασχηματισμό και τοποθετούνται ενόψει ανασχηματισμού, περίπου τον προεξοφλεί.