Η υπουργός που κέρδισε τους γκέι

Οταν η Κριστιάν Τομπιρά ανέβηκε στο βήμα της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης στις 29 Ιανουαρίου, ήταν μια υπουργός την οποία η αντιπολίτευση χτυπούσε με μανία και η συμπολίτευση αντιμετώπιζε λίγο – πολύ σαν μια εσφαλμένη επιλογή του Φρανσουά Ολάντ που επισήμως στηρίζουμε αλλά κατ’ ιδίαν μετανιώνουμε. Δεξιά και Ακροδεξιά είχαν «ξεθάψει» τις εποχές που η Τομπιρά μαχόταν για την ανεξαρτησία της γενέτειράς της, της Γαλλικής Γουιάνας, πίσω στη δεκαετία του 1970, την κατήγγελλαν για υπερβολική επιείκεια έναντι των παραβατών, ιδιαίτερα των νέων, και αμφισβητούσαν τις ικανότητές της. Ο αριστερός Τύπος έδινε τακτικά τον λόγο σε «συνεργάτες της» που μιλούσαν για τον «δύσκολο, αυταρχικό χαρακτήρα της». Η Τομπιρά μίλησε εκείνη τη μέρα επί 45 λεπτά, χωρίς σημειώσεις. Το θέμα άλλωστε το κατείχε άριστα. Αρχίζοντας από τον Ιούνιο, είχε δουλέψει κάθε τεχνική πτυχή του. Είχε συζητήσει με διανοούμενους, νομικούς, ψυχολόγους και καθηγητές όλων των απόψεων. Είχε διαβάσει πολύ: δίκαιο, εθνολογία… Λιγότερα μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές από ό,τι συνήθως, αυτή που καταβροχθίζει συνήθως τέσσερα με πέντε βιβλία την εβδομάδα.

ΣΚΕΤΗ ΠΟΙΗΣΗ. «Κύριοι βουλευτές, δεν θα επιχειρήσετε να μας πείσετε πως ζείτε σε ένα ιγκλού και δεν γνωρίζετε τίποτα για την ποικιλότητα των οικογενειών σε αυτή τη χώρα, πως δεν ξέρετε ότι υπάρχει στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια τόση αγάπη όσο και στα αμφιφυλόφιλα, ότι υπάρχει η ίδια αγάπη απέναντι σε αυτά τα παιδιά και ότι αυτά τα παιδιά είναι τα παιδιά της Γαλλίας», είπε απευθυνόμενη στο Ημικύκλιο. «Η πράξη που θα επιτελέσουμε ψηφίζοντας αυτόν τον νόμο είναι “τόσο όμορφη όσο ένα ρόδο που ο Πύργος του Αϊφελ, επιτέλους, μπορεί να δει να ανθίζει”. Είναι “τόσο σπουδαία όσο η ανάγκη μας για καθαρό αέρα”. Είναι “τόσο δυνατή όσο μια διαπεραστική κραυγή μια μακριά, μακριά νύχτα”», πρόσθεσε παραθέτοντας λόγια του Λεόν-Γκοντράν Νταμάς, συγγραφέα της ιδιαίτερης πατρίδας της. Οταν τελείωσε, οι βουλευτές της Αριστεράς σηκώθηκαν όρθιοι και τη χειροκροτούσαν. Οι βουλευτές της Δεξιάς έμειναν σιωπηλοί. Είχαν όλοι μόλις αρχίσει να ανακαλύπτουν την πραγματική Κριστιάν Τομπιρά.

Η συζήτηση κράτησε δέκα μερόνυχτα, η Δεξιά είχε άλλωστε καταθέσει συνολικά 5.000 τροπολογίες, η Τομπιρά ήταν συνεχώς παρούσα. Το Κανάλι της Βουλής κόντεψε να γίνει το αγαπημένο των Γάλλων, προσέφερε εξάλλου θέαμα συναρπαστικό, μετέδιδε μετωπικές συγκρούσεις και διαπληκτισμούς, παθιασμένες αγορεύσεις, (μελο)δραματικές προσωπικές εξομολογήσεις, θυμωμένα λογύδρια αλλά και γέλια – εκείνο το τρελό, νευρικό γέλιο στο οποίο ξέσπασε η υπουργός Δικαιοσύνης απαντώντας στον βουλευτή του δεξιού UMP, Φιλίπ Γκοσλέν, θα μείνει στη γαλλική Ιστορία. Οσα δεν έπιανε το επίσημο κανάλι, τα έπιανε, και τα σήκωνε, το twitter, παρασκήνια και «σκανδαλάκια» -«Βουλευτής παίζει Scrabble στο iPad του μέσα στην Εθνοσυνέλευση!». Οι Γάλλοι είχαν παθιαστεί, η συζήτηση όμως τραβούσε πολύ, ο Τύπος είχε χρόνο να ξεσκονίσει και να θυμίσει το βιογραφικό τής υπουργού που υπερασπιζόταν τον νόμο ο οποίος επιτρέπει τον γάμο και την υιοθεσία στους ομοφυλόφιλους με τέτοιο σθένος που οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γκέι έχουν μόνο μια λέξη να πουν: «Τομπιραμανία!»

Η Κριστιάν Τομπιρά γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1952 στην Καγιέν της Γαλλικής Γουιάνας, σε μια ταπεινή οικογένεια: η μητέρα της, βοηθός νοσοκόμας, μεγάλωσε μόνη τα πέντε παιδιά της. Σπούδασε στο Παρίσι οικονομικά, κοινωνιολογία, εθνολογία, βιομηχανία αγροτικών τροφίμων, επέστρεψε κατόπιν στη γενέτειρά της. Ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα μαχόμενη για την ανεξαρτησία αυτού του υπερπόντιου γαλλικού εδάφους, άλλαξε όμως ρότα όταν ανέλαβε η Αριστερά την εξουσία στη μητρόπολη, με τον Φρανσουά Μιτεράν, το 1981. Μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος δεν υπήρξε ποτέ, ούτε είναι, μόνο «συνεργαζόμενη». Το 1993 ίδρυσε στη Γαλλική Γουινέα το κόμμα Walwari, την ίδια χρονιά εξελέγη για πρώτη φορά στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, το 1997 «συνεργάστηκε» για πρώτη φορά με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το 2001, επί Λιονέλ Ζοσπέν, έδωσε το είναι και το όνομά της σε έναν άλλο σπουδαίο νόμο, που αναγνωρίζει ως εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας το δουλεμπόριο και τη δουλεία, όμως έναν χρόνο αργότερα διεκδίκησε την προεδρία με τα χρώματα του κεντροαριστερού Ριζοσπαστικού Κόμματος της Αριστεράς. Ελαβε μόλις 2,32% των ψήφων στον πρώτο γύρο, αρκετά για να θεωρηθεί συνυπεύθυνη για τον διασκορπισμό της αριστερής ψήφου, τον αποκλεισμό του Σοσιαλιστή Ζοσπέν και την πρόκριση-σοκ του ακροδεξιού Ζαν-Μαρί Λεπέν στον δεύτερο γύρο.

Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ. Μια δεκαετία αργότερα, από τις αρχές ακόμα της μάχης για το σοσιαλιστικό χρίσμα, η Τομπιρά συντάχθηκε με τον (τότε) «κύριο Αποπαγκοσμιοποίηση» Αρνό Μοντμπούρ. Τους ένωνε το «όχι» στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα του 2005 και «οι μάχες εναντίον της κυριαρχίας των αγορών». Το χρίσμα, και τη νίκη στις προεδρικές εκλογές, τα πήρε ο Φρανσουά Ολάντ, ο Μοντμπούρ μετασχηματίστηκε σε «υπουργό Βιομηχανικής Ανάκαμψης», η Τομπιρά ανέλαβε, προκαλώντας έκπληξη, το υπουργείο Δικαιοσύνης. «Μια ανεξάρτητη στη Δικαιοσύνη», τιτλοφορούνταν τότε η «Monde». «Είναι χωρισμένη, με τέσσερα παιδιά», πληροφορούσε τους Γάλλους ο Τύπος. Τους έχει αφιερώσει την αυτοβιογραφία της με αυτές τις λέξεις: «Επειδή με φρόντισαν, από νωρίς, πολύ καλύτερα από ό,τι κατάφερα να τα φροντίσω εγώ».

12 Φεβρουαρίου του 2013. Με ψήφους 329 υπέρ, 229 κατά και 10 αποχές, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ψηφίζει, όπως αναμενόταν άλλωστε, τον νόμο «Γάμος για όλους». Η μαραθώνια συνεδρίαση κλείνει όπως άνοιξε, με την υπουργό Δικαιοσύνης στο βήμα. Ευχαριστεί τους βουλευτές της Αριστεράς, όπως και εκείνους της Δεξιάς, «ιδίως εκείνους που έδωσαν με πείσμα τη μάχη». Η Αριστερά τη χειροκροτεί, και πάλι, όρθια. Η αντιπολίτευση τώρα πια τη σέβεται, σηκώνεται να φύγει διακηρύσσοντας, χωρίς ουσιαστικές ελπίδες, ότι θα συνεχίσει τη μάχη στη Γερουσία, από τις 2 Απριλίου. Τον αινιγματικό, ποιητικό, λαμπρό επίλογο τον έγραψε με ένα πλατύ χαμόγελο η «νέα σταρ», η Κριστιάν Τομπιρά:

«Θα υπάρχουν πάντα πολλές γυναίκες να σας κοιτούν, κύριοι, να σας παρατηρούν, να προσπαθούν να εντοπίσουν πίσω από τη μάσκα την τρυφερότητα που καμιά φορά σας διακατέχει, να προσπαθούν να ανακαλύψουν τα μειονεκτήματα που κρύβονται καμιά φορά πίσω από την προσηνή βιτρίνα, να διακρίνουν μέσα στο σύμπλεγμα των ταλέντων και των αδυναμιών σας, αν είστε ικανοί να χαράξετε μονοπάτια πάνω στη θάλασσα, όπως έγραφε ο Αντόνιο Ματσάδο».  

Είπε
Είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που κάνουμε

Είπαν γι’ αυτήν
Σε μια συζήτηση, ψάχνει το βλέμμα σου και όταν το βρίσκει, εσύ είσαι αυτός που κατεβάζει τα μάτια
Βουλευτής του δεξιού κόμματος UMP