Η σταρ που τσαλακώνει το προφίλ της

Παράξενο κορίτσι η Ιζαμπέλα Ροσελίνι. Οχι κυριολεκτικά κορίτσι δηλαδή, το καλοκαίρι θα κλείσει τα 61. Χώρια που η πιο συζητημένη από τις τελευταίες της δουλειές, η εκπαιδευτική σειρά με τίτλο «Μαμάδες», δεν ενδείκνυται για όλα τα κορίτσια – σίγουρα όχι για όσα ζουν με τη βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος που τα έφερε στη ζωή, θα έδινε τη δική του ώστε να απολαμβάνουν κάθε καλό.

Να εξηγηθούμε: στο «Mammas» η Ροσελίνι εμφανίζεται μεταξύ άλλων σαν μια μητέρα-χάμστερ που καταβροχθίζει ατάραχη δύο από τα νεογέννητά της, έτσι, «για να ανακτήσουμε λίγες πρωτεΐνες και βιταμίνες που χάθηκαν στην κύηση». Ή σαν ένας θηλυκός κούκος που αποθέτει τα αυγά του σε φωλιά άλλου πουλιού, για να γλιτώσει από το βάρος της επώασής τους. Σαν κάποιο ζωάκι, τέλος πάντων, μικρό ή μεγάλο, με συμπεριφορά εντελώς αντίθετη από αυτό που στη Δύση θεωρείται όχι αποτέλεσμα επιλογής αλλά χαρακτηριστικό εγγενές στον άνθρωπο: το μητρικό ένστικτο.

Θα μπορούσαμε σε αυτό το σημείο να πούμε ότι και της Ιζαμπέλα η μαμά, η Ινγκριντ Μπέργκμαν δηλαδή, δεν την είχε δα και από κοντά. Την έφερε στον κόσμο τον Ιούνιο του 1952 στη Ρώμη, με τον Ρομπέρτο Ροσελίνι, η σχέση με τον οποίο είχε ήδη σκανδαλίσει το κοινό της εποχής, καθότι εμβόλιμη στον γάμο της σουηδής με τον Πέτερ Λίντστρομ. Οπως και να ‘χει, η μικρή Ιζαμπέλα και η δίδυμη αδερφή της Ιζότα-Ινγκριντ είδαν μόνο για πέντε χρόνια τους γονείς τους πλάι πλάι. Στη συνέχεια απλώς θα δέχονταν τις περιστασιακές επισκέψεις τους, ενώ μεγάλωναν σε ιταλικά ή γαλλικά δωμάτια ξενοδοχείων υπό την αιγίδα εναλλασσόμενων νταντάδων. Ισως μάλιστα να ήταν μια από αυτές που μετέφερε τη 13χρονη Ιζαμπέλα στο νοσοκομείο όταν χρειάστηκε να χειρουργηθεί για βαριάς μορφής σκολίωση και να μείνει κλινήρης για έναν χρόνο.

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΡΟΛΟΙ. Στα δεκαεννιά της, πάντως, σηκώθηκε και έφυγε από την Ευρώπη, πήγε στην Αμερική, δούλεψε λίγο από ‘δώ κι από ‘κεί, μέχρι που το 1976 πια, έναν χρόνο πριν από τον θάνατο του πατέρα της, το φωτεινό πρόσωπό της εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο πανί. Ηταν το «A matter of time» του Βινσέντε Μινέλι, ταινία στην οποία έπαιζε και η μητέρα της. Ο πρώτος μεγάλος ρόλος ήρθε λίγα χρόνια αφού η Μπέργκμαν πέθανε το 1985, στις «Λευκές νύχτες» του Τέιλορ Χάκφορντ. Και η Ροσελίνι θα υποδυόταν αξιοσημείωτα, αρκετούς ακόμα, σε φιλμ όπως η «Ατίθαση Καρδιά» του Ντέιβιντ Λιντς, «Ο θάνατος σού πάει πολύ» του Ρόμπερτ Ζεμέκις ή «Cousins» του Τζόελ Σουμάχερ. Ηταν βέβαια της Ντόροθι Βάλενς, της βασανισμένης τραγουδίστριας στο «Μπλε βελούδο», επίσης του Λιντς, ο ρόλος που θα παιζόταν για πάντα στην φανταστική αίθουσα πολλών σινεφίλ. Εξευτελισμένη, ταπεινωμένη, χαστουκισμένη ή αισθησιακή, ό,τι και να έκανε μπροστά από την κάμερα, η Ροσελίνι έπαιξε με τρόπο που όπως γράφτηκε, στερούνταν οποιασδήποτε καλλιτεχνικής αναστολής.

Και όμως, η πιο ορατή πλευρά της ίσως ήταν για τους περισσότερους εκείνη του μοντέλου, παρόλο που μπήκε στο χώρο αργούτσικα, στα 28 της. Αναπάντεχα κιόλας: ο φίλος της και φωτογράφος Μπρους Γουέμπερ ζήτησε να της κάνει μερικές εικόνες για τη βρετανική «Vogue», χωρίς κανείς τους να φαντάζεται ότι το «ναι» θα οδηγούσε σε καμιά τριανταριά εξώφυλλα στο γνωστό περιοδικό, αλλά και στο «Elle» ή το «Marie Claire», με φωτογράφους όπως ο Ρίτσαρντ Αβεντον ή η Ιβ Αρνολντ. Ηταν και η εταιρεία καλλυντικών Lancôme, που της πρόσφερε μια συμφωνία για διαφημιστικές καμπάνιες, η οποία έληξε ύστερα από 14 χρόνια, όταν κρίθηκε ότι η Ροσελίνι, λίγο πάνω από τα σαράντα, ήταν πια «πολύ μεγάλη». Δεν το άκουσε και ευχάριστα το μαντάτο η Ιταλίδα, εκτός από μερικές δηλώσεις όμως, δεν έκανε μεγάλο σαματά. Εδώ που τα λέμε, για κάποιο λόγο, σχεδόν όπως και τη σχέση της με την υποκριτική, έτσι και αυτή με το μόντελινγκ, δεν μπορούσες να την πεις αποκλειστική.

Θα ήταν βέβαια στην καλύτερη περίπτωση άδικο να προσεγγίσεις τη Ροσελίνι αποκλειστικά σαν σύντροφο ανδρών όπως ο Μάρτιν Σκορσέζε (με τον οποίο υπήρξε παντρεμένη από το 1979 ως το 1982), ο Ντέιβιντ Λιντς, ή ο Γκάρι Ολντμαν. Και ας ασχολήθηκαν πολύ με αυτό τα έντυπα. Είχε και ψωμί η ιστορία, γι’ αυτό και θα συνέχιζαν να τη ρωτούν για χρόνια πώς είναι να συνυπάρχεις με τον σκηνοθέτη του «Ταξιτζή» ή του «Mulholland Drive». «Είναι υπέροχο», απαντούσε εκείνη, «γιατί πρόκειται για ξεχωριστούς ανθρώπους, ιδιαίτερα ευφυείς, αστείους, αλλά μαζί τους ο γάμος και η οικογένεια δεν ήταν προτεραιότητα. Ισως το δύσκολο για μένα ήταν να μην υπολογίζομαι όσο η πρώτη τους αγάπη, δηλαδή ο κινηματογράφος».

Περισσότερο στέριωσε με τον Τζον Βάιντεμαν, κι αυτό σημαίνει ότι ήταν μεν παντρεμένοι μόλις για τρία χρόνια, από το ’83 ώς το ’86, απέκτησαν όμως μαζί την Ελέτρα. Αργότερα, θα υιοθετούσε και έναν γιο, που θα του έδινε το όνομα του πατέρα της. «Ο γάμος, η οικογένεια και η ανατροφή παιδιών σίγουρα δεν ήταν προτεραιότητα των γονιών μου», θα έλεγε χρόνια μετά, «αλλά για μένα, τα παιδιά μου είναι πολύ σημαντικά».

Δηλώσεις δηλαδή, που μαζί με μπόλικες δωρεές σε οργανισμούς για την προστασία της άγριας φύσης ή την εκτροφή σκύλων-οδηγών για τυφλούς, θα μπορούσαν εύκολα να χωρέσουν στο πορτρέτο μιας τυπικής σχεδόν διασημότητας που έχει περάσει τη μέση ηλικία. Θα μπορούσαν, αν οι επόμενες επιλογές της δεν έκαναν κάποιους από τους θαυμαστές της να την κοιτούν με τον τρόπο που κοιτάς ένα παράξενο κορίτσι.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ. Ενα παράξενο κορίτσι με ρυτίδες, που όχι μόνο θα άρχιζε να εμφανίζεται σε εξίσου παράξενα φιλμ (όπως το «My dad is 100 years old», σκηνοθετημένο από τον Γκάι Μάντιν το 2005, με τον πατέρα της να απεικονίζεται σαν μια τεράστια, χοντρή κοιλιά ή το «The saddest music on earth» του ίδιου, με τη Ροσελίνι σαν βαρόνη της μπίρας), αλλά και που θα έγραφε τις σειρές ντοκιμαντέρ «Green Porn» του 2008 και «Seduce me» του 2011, όπου φορώντας κοστούμια ζώων, εντρυφούσε στις σεξουαλικές πρακτικές και τις τακτικές αποπλάνησής τους. Που κοντεύει να πάρει δίπλωμα βιολογίας από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ώστε να κατατοπιστεί στο θέμα του νέου της ντοκιμαντέρ «Les Mammas» που λέγαμε, το οποίο σε λίγες μέρες ολοκληρώνει την παρουσία του στη γαλλική τηλεόραση. Ενα παράξενο κορίτσι όμως που βραβεύτηκε στο τρέχον Φεστιβάλ Βερολίνου για τη συνολική της προσφορά στο σινεμά. Οπότε, σκασίλα της τι λέμε εμείς. Εκείνη πλέον την ενδιαφέρει, με λίγο επιστημονικό ρεαλισμό, λίγο μπουρλέσκ, να ερευνήσει τη συμπεριφορά των ζώων στο σεξ. Να μελετήσει τις τεχνικές σαγήνευσης. Ή να ψηλαφίσει και να καταλάβει πώς συμπεριφέρονται του υπόλοιπου κόσμου οι «Μαμάδες».

Είπε
Οταν βλέπω τις ταινίες του πατέρα μου, βλέπω το μυαλό του. Οταν βλέπω τη μητέρα μου στις ταινίες του, βλέπω μια γυναίκα πολύ νεότερη από τη μητέρα που θυμάμαι 

Είπαν γι’ αυτήν
Πόσα πολλά πράγματα μπορεί να είναι ταυτόχρονα… Ταξιδεμένη και σοφιστικέ, πρόστυχη ή ένα κοριτσάκι με μεγάλα μάτια 
Γκάι Μάντιν, καναδός σκηνοθέτης