Ανθ’ ημών, Ελίζα…

^«Είστε ο τελευταίος άνθρωπος από τον οποίο έμαθα πολιτική!». Το είπε χθες ο Νίκος Καραχάλιος στον Γιώργο Σουφλιά. Αναφερόταν στην περίοδο που εργαζόταν γι’ αυτόν, δηλαδή πριν από τις εκλογές του 2004, όταν ο Σαρακατσάνος είχε αναλάβει τον Πολιτικό Σχεδιασμό της Ρηγίλλης και – όπως αρεσκόταν να υπενθυμίζει τα επόμενα χρόνια – τη σύνταξη του προγράμματος της ΝΔ. Ο Καραχάλιος ανέλαβε εκείνος τον Πολιτικό Σχεδιασμό και εγκαταστάθηκε στα γραφεία της οδού Λυκείου αμέσως μετά το 2004.

Σουφλιάς και Καραχάλιος συναντήθηκαν τυχαία χθες σε εστιατόριο κεντρικού ξενοδοχείου. Ο Σουφλιάς ιδιωτεύει. Ο Καραχάλιος είναι για άλλη μια φορά στην καριέρα του αδέσποτη σφαίρα, αφού εξοστρακίσθηκε από τον ΕΟΤ. Στη διάρκεια του γεύματος ένας σερβιτόρος έφερε ένα χειρόγραφο σημείωμα του Καραχάλιου στον Σουφλιά. Τον ενημέρωνε – με τον αναγκαίο σχολιασμό – ότι ο Πολιτικός Σχεδιασμός ανετέθη στην Ελίζα Βόζεμπεργκ.  

Το μεσημεριανό αυτό ενσταντανέ εικονογραφεί τέλεια την κατάσταση προσώπων και πραγμάτων στην ΝΔ. Η Ελίζα – διαγραμμένη τον Φεβρουάριο του 2012 γιατί δεν ψήφισε τη δεύτερη δανειακή σύμβαση κόντρα στην κομματική γραμμή – ανταμείβεται γιατί δεν πήγε στους Ανεξάρτητους Ελληνες και επέδειξε κοσμία διαγωγή όλη αυτή την περίοδο. Η επιστράτευσή της στο κόμμα είναι τμήμα μιας γενικότερης τάσης που λέει ότι εκεί που η συντηρητική παράταξη κατακερματίσθηκε το 2012 θα ανασυγκροτηθεί κάπως το 2013. Κοινώς, θα μαζέψει τα κομμάτια της. Η Ελίζα είναι μια μάλλον «σοφτ» περίπτωση. Πιο «χαρντ» είναι ο Κώστας Μαρκόπουλος – που είναι και βουλευτής. Σαμαρικός όσο δεν πήγαινε, τα ‘σπασε και πήγε με τον Καμμένο. Επισήμως δεν θέλει να επιστρέψει – αν και χθες στο twitter ήταν κολακευτικός για τον Πρωθυπουργό. Ανεπισήμως, δεν ξέρουν αν θα τους κάνει καλό – κυρίως λόγω του χαρακτήρα του – να τον ξαναπάρουν. Και στο βάθος η κοινοβουλευτική αριθμητική.

Η δεύτερη διαπίστωση είναι ότι έχουν μικρύνει οι καρέκλες – ιδίως στο κόμμα. Είναι θέμα κάστινγκ. Ο Σουφλιάς ήταν απόλυτος κυρίαρχος στην ΝΔ και η παρουσία του απελευθέρωσε τον πολιτικό λόγο του Καραμανλή από χοντράδες τύπου «αρχιερέας της διαπλοκής» για τον Κώστα Σημίτη. Ο Καραχάλιος δεν συγκρίνεται, βέβαια, ως πολιτικό μέγεθος με τον Σαρακατσάνο, αλλά ήταν πρόσωπο που συμπαθούσε ο Καραμανλής και εθεωρείτο – παρότι ανεξέλεγκτος – οξυδερκής πολιτικός αναλυτής. Οταν η ΝΔ ήρθε στην εξουσία το 2004 ο Καραχάλιος, που ήταν δίπλα στον γραμματέα Μεϊμαράκη, είχε μόνιμη διάθεση αντιλογίας απέναντι στον Θόδωρο Ρουσόπουλο και στο «σύστημά» του στην επικοινωνία. Εξού και οι συγκρούσεις. Τώρα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Ο Σαμαράς έχει τους δικούς του ανθρώπους για θέματα σχεδιασμού και στρατηγικής. Και τους έχει δίπλα του, στο Μαξίμου. Είναι αμφίβολο – για να το πούμε κομψά – αν περιμένει από το κόμμα να του εισηγηθεί πολιτική. Το οργανόγραμμα της ΝΔ απλώς προσφέρει θέσεις για την απασχόληση του πολιτικού προσωπικού, που μαστίζεται κι αυτό από ανεργία.

Ολοι οι έλληνες πρωθυπουργοί είχαν τους ανθρώπους τους. Και ο Σημίτης και ο Καραμανλής. Μάλιστα, τόσο επί ΠΑΣΟΚ όσο και επί ΝΔ υπάρχουν θύλακοι λυσσαλέας αντισυσπείρωσης σε κόμμα και κυβέρνηση κόντρα στο Μαξίμου. Συνήθως τα πρωθυπουργικά επιτελεία υπέκυπταν στον νόμο της φθοράς. Τώρα δεν είναι καθόλου έτσι. Οι σαμαρικοί έχουν τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς από τους οποίους δεν λείπει η οξύτητα. Η ελληνική δημοκρατία είναι, όμως, πρωθυπουργοκεντρική σε απόλυτο βαθμό.