Η εγγονή του Σαρλό και τα φαντάσματα στο Μέγαρο Μουσικής

Κι αν είναι η ζωή ένα όνειρο; Απ’ αυτό το ερώτημα μοιάζει να εκκινεί η παράσταση «Οι ψίθυροι των τοίχων» με πρωταγωνίστρια την Oρελιά Τιερέ σε σκηνοθεσία, χορογραφία και σκηνικά της μητέρας της Βικτόρια Τιερέ – Τσάπλιν (κόρης του Τσάρλι Τσάπλιν).

Πρόκειται για μια σουρεαλιστική ονειροφαντασία στην οποία το τσίρκο και η μαγεία συναντούν το θέατρο. Στο τέλος της παράστασης, η απάντηση στο ερώτημα κλίνει προς την κατάφαση: η ζωή είναι ένα όνειρο αλλά και μια υπόθεση της μνήμης, μια χορογραφία χαράς και λύπης, φευγαλέα, στοιχειωμένη, κάποτε τρομακτική αλλά πάντα συναρπαστική.

Οι ανατροπές ακολουθούν η μία την άλλη αφήνοντας τον ίδιο το θεατή σε μια κατάσταση μόνιμης αμφιβολίας και προσδοκίας του απρόσμενου, σαν να ισορροπεί και ο ίδιος σ’ ένα σκοινί. Οι «Ψίθυροι των τοίχων» μάς εισάγουν σ’ έναν σουρεαλιστικό κόσμο δομημένο με εύθραυστα υλικά: η ηρωίδα βρίσκεται σε μια πόλη που μοιάζει με τη Βενετία αλλά συνεχώς αλλάζει, κατοικείται από γκρίζες φιγούρες με ανέκφραστα πρόσωπα που παραπέμπουν σε φαντάσματα ή αναμνήσεις παγωμένες στον χρόνο.

Η Ορελιά Τιερέ, περφόρμερ, ηθοποιός, μαριονετίστα και ακροβάτισσα κυριαρχεί ακόμη και εν τη απουσία της στη σκηνή, μετακινείται διαρκώς και χάνεται σε μια φαντασίωση όπου συναντά μια άλλη ονειρική φιγούρα, τον χορευτή Χάιμε Μαρτίνες, έναν εραστή που την ακολουθεί και τη χάνει διαρκώς, την κάνει να χορεύει κυριολεκτικά στον αέρα ενώ τη διεκδικεί ένας άλλος μελαγχολικός και σκοτεινός άνδρας, ο κλόουν και ακροβάτης Μάγκνους Γιάκομπσον. Οι συναντήσεις σβήνουν η μία μέσα στην άλλη, τα κτίρια γέρνουν, πέφτουν και ξανασηκώνονται, καταπίνουν τους ερμηνευτές και τους σηκώνουν στον αέρα.

Οπως έγραψε το έγκυρο θεατρικό περιοδικό «Τόταλ Θίατερ», η παράσταση «… ακροβατεί μεταξύ απουσίας και παρουσίας, κάλυψης και αποκάλυψης, σταθερότητας και μετάλλαξης. Εδώ σήμερα, αύριο αλλού: η μαγεία είναι το μέσο, το όνομα του παιχνιδιού είναι ψευδαίσθηση και ο τρόπος που η Ορελιά Τιερέ ξεγλιστρά από το βλέμμα μας είναι το κλειδί γι’ αυτό το παζλ».