Οταν έκοβε βόλτες στην Αθήνα χωρίς να φοβάται

Γεννημένος το 1946 στο Χέξτερ της Βεστφαλίας έζησε στην Αθήνα μαθητής από 12 μέχρι 18 χρονών όταν ο πατέρας του πήγε καθηγητής στη Γερμανική Σχολή. Θυμάται νοσταλγικά το κέντρο, όταν «κυκλοφορούσαμε τη νύχτα χωρίς να μας νοιάζει τίποτα». Σήμερα με τους λαθρομετανάστες και τη Χρυσή Αυγή έχει μετατραπεί σε «απαγορευμένη ζώνη». Μολονότι ήταν πολύ κοντά η Κατοχή, «ποτέ και πουθενά δεν αντιμετώπισα εχθρικά σχόλια για τους Γερμανούς». Σήμερα το κλίμα έχει αλλάξει, το διαπίστωσε και τον περασμένο Οκτώβριο οπότε βρέθηκε ξανά στην Ελλάδα για διακοπές.

Από την άλλη, εξοργίζεται όταν ακούει Γερμανούς να ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα δεν προσέφερε τίποτα στον πολιτισμό μετά τους κλασικούς. Δεν είναι μόνο τα δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας στον Σεφέρη και στον Ελύτη. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε εκδόσεις του Καβάφη και σκηνοθέτες παγκόσμιου κύρους όπως ο Αγγελόπουλος. Αλλά η ευμάρεια έφερε και την πολιτιστική αδράνεια. «Υπάρχει πληθώρα βιβλίων για τον πόλεμο, τη χούντα, τις διώξεις, αλλά ελάχιστα θεματοποιούν την περίοδο της ευμάρειας, όπως ο Παναγιωτόπουλος με “Τα παιδιά του Κάιν”».