[Κιόσκι] Μια άβολη συζήτηση

Η αλήθεια είναι ότι το θέμα τέθηκε κάπως άκομψα, με μια φράση ασφαλώς άτεχνη και εντελώς διφορούμενη. «Σε ό,τι αφορά τον Φίλιπ Ρέσλερ», δήλωσε ο Γιοργκ Ούβε Χαν στην εφημερίδα «Frankfurter Neue Presse», «θα ήθελα πολύ να ξέρω εάν η κοινωνία μας μπορεί να αποδεχθεί πλέον ως αντικαγκελάριο κάποιον με χαρακτηριστικά Ασιάτη».

Ο Χαν είναι επικεφαλής των Φιλελεύθερων Δημοκρατών στην Εσση και υπουργός Ενσωμάτωσης της τοπικής κυβέρνησης. Ο Ρέσλερ είναι πρόεδρος του κόμματος, υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ο πρώτος είναι λευκός, γεννημένος στο Φρίντμπεργκ της Γερμανίας. Ο δεύτερος έχασε τους γονείς του στον πόλεμο του Βιετνάμ και θα περνούσε την παιδική του ηλικία στο ορφανοτροφείο εάν δεν τον υιοθετούσε ένα ζευγάρι Γερμανών. Η ανάδειξή του στην ηγεσία του FDP ήταν ο γερμανικός θρίαμβος της πολυπολιτισμικότητας, η απόδειξη ότι η γερμανική κοινωνία είναι ικανή να αποδέχεται πολύ περισσότερα από ποδοσφαιριστές πολωνικής, τουρκικής και αφρικανικής καταγωγής που λάμπουν στα γήπεδα φορώντας τη φανέλα με το εθνόσημο.

Ή μήπως δεν είναι αυτή η πραγματική εικόνα της γερμανικής κοινωνίας; Υπάρχει ένα όριο ανοχής, ένα υπόγειο συναίσθημα δυσφορίας που κοχλάζει, μια βουβή ενόχληση που μπορεί μια μέρα να εκραγεί; «Αυτό που ήθελα να επισημάνω», εξήγησε στους επικριτές του ο Χαν, «είναι ότι στην κοινωνία μας υπάρχει ένας διαδεδομένος, υποσυνείδητος ρατσισμός. Δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί. Πρέπει να συζητήσουμε το πρόβλημα για να το αντιμετωπίσουμε».

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού η συζήτηση γίνεται με διαφορετικούς όρους. Αλλά είναι εξίσου δύσκολη. Οι Ρεπουμπλικανοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε ένα παιδί μεταναστών για να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος στην κοινότητα των ισπανόφωνων. Ο Μάρκο Ρούμπιο είναι το ανατέλλον αστέρι που καλείται από το κόμμα του να σπάσει το τείχος καχυποψίας της λευκής Αμερικής. Ο πολιορκητικός κριός είναι οι σκληρές του θέσεις στο Μεταναστευτικό. Ο χαρισματικός γερουσιαστής πρέπει να αποδείξει ότι ένα παιδί κουβανών εμιγκρέδων μπορεί να είναι και παιδί του Tea Party. Μόνο που είναι σαν να διασχίζει διαρκώς μια λεπτή κόκκινη γραμμή.

Στις 21 Δεκεμβρίου, μας πληροφορεί το «Time», ο γερουσιαστής δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από τη μητέρα του. Η Οριάλες Γκαρσία Ρούμπιο μεγάλωσε φτωχικά στην Κούβα της δεκαετίας του 1930. Ηθελε να γίνει ηθοποιός. Αλλά το όνειρό της δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Παντρεύτηκε έναν φύλακα, μετανάστευσαν στην Αμερική και η ίδια εργάστηκε ως καμαριέρα για να σπουδάσει τα τέσσερα παιδιά της. Σε εκείνο το τηλεφώνημα του Δεκεμβρίου υπενθύμισε στον γιο της ότι οι μετανάστες ήρθαν στην Αμερική για τους ίδιους λόγους που πήγαν και εκείνοι. Για μια καλύτερη ζωή. «Μην τα βάζεις μαζί τους!», ήταν η συμβουλή της. Ναι, η συζήτηση δεν είναι εύκολη. Προκαλεί κοινωνικές εντάσεις, παρεξηγήσεις, εσωτερικές συγκρούσεις, αμηχανία. Αλλά πρέπει να γίνει. Και πουθενά στον κόσμο δεν μπορεί να λήξει με μια απόφαση δικαστηρίου.