Ανιές Ζαουί: Κάνει το λάιφσταϊλ με τα κρεμμυδάκια

Για όσους αισθάνονται συμπτώματα κόπωσης από την υπερβολική κατανάλωση εικόνων και συμπεριφορών του λάιφσταϊλ υπάρχει αντίδοτο. Ενα θεατρικό έργο παρισινής σύλληψης, το οποίο η Γαλλίδα Ανιές Ζαουί έγραψε μαζί με τον Ζαν-Πιερ Μπακρί για να σχολιάσει το 1991 τη νέα κατάσταση που άρχισε να επηρεάζει τις αντιλήψεις του κόσμου.

«Η μανία με τους τηλεπαρουσιαστές, οι συζητήσεις για το γκλάμορ, η μανία να θαυμάζεις κάποιον επειδή είναι διάσημος με είχαν κουράσει. Ηταν μια κουβέντα από την οποία κανένας δεν έβγαζε κάτι ουσιαστικό. Αυτή ήταν και η ιδέα που μας έβγαλε σε ένα τυπικό παριζιάνικο διαμέρισμα, σε μια τυπική παριζιάνικη παρέα φιλικών ζευγαριών που βρέθηκαν για ένα δείπνο περιμένοντας τους σταρ φίλους τους», λέει η Ανιές Ζαουί στα «ΝΕΑ», λίγες ημέρες πριν από την άφιξή της στην Αθήνα, καλεσμένη της Αντιγόνης Αμανίτου για το ελληνικό ανέβασμα του έργου «Κουζίνα κι εξαρτήσεις».

Το έργο των Ζαουί – Μπακρί ανέβηκε για πρώτη φορά το 1991 στο Παρίσι κι έκανε έξι χρόνια σολντ άουτ επιτυχία. Στη συνέχεια το ζεύγος των ηθοποιών έγραψε το σενάριο και της κινηματογραφικής του εκδοχής.

ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΗ. Η Ανιές Ζαουί είναι ηθοποιός, θεατρική συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτις και τραγουδίστρια και κατάγεται από μια εβραϊκή οικογένεια της Τυνησίας. Το 1984 παρακολουθεί τα μαθήματα θεατρικής τέχνης στο θέατρο Αμαντιέ της Ναντέρ που διευθύνει ο Πατρίς Σερό. Εκείνος της δίνει έναν ρόλο στο έργο του «Hotel de France» και την ίδια χρονιά, το 1987, παίζει στο έργο του Χάρολντ Πίντερ «Η επέτειος», στο πλευρό του μελλοντικού συντρόφου της και συνεργάτη της Ζαν-Πιερ Μπακρί.

Στην προσωπική τους ζωή χώρισαν την περασμένη χρονιά. Διατήρησαν όμως την επαγγελματική τους σχέση καθώς συνεχίζουν να μοιράζονται την εμπειρία της ανταλλαγής ιδεών και κειμένων για τη συγγραφή σεναρίων. «Είναι πολύ όμορφη εμπειρία να μπορείς να μοιράζεσαι τις ιδέες σου με κάποιον που σε καταλαβαίνει και μέσα από τις συζητήσεις σας να αναπτύσσεις τις σκέψεις και να εξελίσσεις τη δουλειά σου. Είναι σπάνιο να βρεις τέτοιο σύντροφο», εξηγεί η Ζαουί στην τηλεφωνική μας συνομιλία.

Στη συνέχεια, έρχονται στην κουβέντα οι δεσμοί ζωής, οι στενοί φίλοι. «Ναι, οι άνθρωποι αλλάζουν, οι φιλίες γεννούν προδοσίες, απογοητεύσεις. Ομως για μένα οι φιλίες με ακολουθούν από τα επτά μου χρόνια και τις νιώθω μέρος της οικογένειάς μου. Ακόμη και αν οι ζωές μας ακολούθησαν διαφορετικά μονοπάτια, επιδιώκω να τους έχω κοντά μου».

ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ. Οι σχέσεις φιλίας υπό το πρίσμα του λάιφσταϊλ έγιναν και κινηματογραφική επιτυχία. Αλλά και θεατρικές παραγωγές στη Γερμανία και στη Βραζιλία. Η Ανιές Ζαουί ταξίδεψε σε διαφορετικές χώρες και πόλεις του κόσμου διαπιστώνοντας ότι ανάμεσα στις μητροπόλεις και τις πόλεις της περιφέρειας υπάρχει κάτι κοινό: το χάσμα των αντιλήψεων. «Αισθανόμαστε συχνά μειοψηφία, ότι κανένας δεν μας καταλαβαίνει και πως δεν έχουμε κάποιον να μοιραστούμε τις ιδέες μας. Σήμερα κυριαρχεί η πλειοψηφία της κοινής γνώμης που σχηματίζεται από τις δημοσκοπήσεις. Αυτό είναι απαράδεκτο και συμβαίνει παντού».

Η Ανιές Ζαουί βρίσκει λοιπόν μέσα στη θεατρική δημιουργία και στα κινηματογραφικά σενάρια τη λύση για να εκφράσει τις δικές της απόψεις. Και σαν να βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης ανήσυχης νιότης, επιμένει να αλλάξει με τις ιδέες της τον κόσμο. «Πολλοί πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι εκείνος που μας άλλαξε. Προσωπικά δεν παραιτήθηκα από την ιδέα της αλλαγής. Συνεχίζω να προσπαθώ μέσα από τη δουλειά μου να συνεισφέρω έστω και στο ελάχιστο. Αν κερδίσουμε κάποιους θεατές στο θέατρο που θα σκεφτούν διαφορετικά από το πλήθος, τότε έχουμε κάνει ένα διαφορετικό βήμα».