Το Ρίο ζει στο ρυθμό της σάμπας

Μπορεί ο διαγωνισμός σάμπας να διαρκεί μόλις δύο μέρες όμως οι προετοιμασίες κρατούν ένα χρόνο και το Ρίο ντε Τζανέιρο πάλλεται από την αγωνία και το ρυθμό που δίνουν οι προετοιμασίες των καρναβαλιστών λίγο πριν από την τελική αναμέτρηση στο σαμποδρόμιο.

Διεθνώς αναγνωρισμένος ο αγώνας σάμπας συγκεντρώνει, κάθε χρόνο, πάνω από ένα δισεκατομμύριο τηλεθεατές και εκατοντάδες χιλιάδες άλλους θεατές στο Ρίο.

Δώδεκα χορευτικά συγκροτήματα διαγωνίζονται μεταξύ τους τη μεγάλη βραδιά στο σαμποδρόμιο, όμως οι πρόβες τους διαρκούν ένα χρόνο και στην προσπάθειά τους έχουν εκατοντάδες εθελοντές που εργάζονται νυχθημερόν, ιδίως, λίγο πριν από το Καρναβάλι για το σχεδιασμό του άρματος, των κουστουμιών, το ράψιμο, το μακιγιάζ και όλων όσων απαιτούνται για να έχει λάμψη, μεγαλείο και πρωτοτυπία η παρέλαση.

Κάθε συγκρότημα επιλέγει ένα θέμα για το Καρναβάλι το οποίο και παρουσιάζει στη μεγάλη παρέλαση.    

Οι περισσότεροι εθελοντές δουλεύουν επί 15 ώρες το 24ωρο και ανάλογη είναι και η προετοιμασία των χορευτών.

«Κάθε χρόνο ένα παιδί μου γεννιέται, δημοσίως,» λέει ο Γκόμεζ που χτίζει άρματα καρναβαλιού από την ηλικία των 13 ετών.

Όπως εξηγεί πρώτα κατασκευάζει ένα σιδερένιο σκελετό πάνω στον οποίο θα χτιστεί το άρμα. Πρέπει να περιλαμβάνει γερά ξύλινα δοκάρια, υποστηρίζει γιατί πάνω του θα σταθούν και θα χορέψουν επί ώρες, στους ρυθμούς της σάμπας, δεκάδες άνθρωποι.

Εθελοντές όπως ο Γκόμεζ αλλά και ο Κλόντιο Σνέντερ θεωρούν εαυτούς εθισμένους στο καρναβάλι και τη σάμπα.

«Κλείνω κάθε Αύγουστο το κομμωτήριό μου στο Ρίο για να δοθώ ολοκληρωτικά στους χορευτές και την προετοιμασία τους μέχρι τους αγώνες της σάμπας» λέει ο βραζιλιάνος κομμωτής Κλόντιο Σνέντερ, ο οποίος συμμετέχει και στην παρέλαση που προηγείται του διαγωνισμού.

Δεν συμβαίνει το ίδιο, όμως και για τον Γκόμεζ που προτιμά το ρόλο του θεατή, που παρακολουθεί κάθε χρόνο την πορεία του άρματος που ο ίδιος έφτιαξε «σαν ένα παιδί που γεννιέται».