[Κιόσκι] Ο σόουμαν δεν θα ’ρθει απόψε

Στην πιο τηλεοπτική από τις τηλεοπτικές δημοκρατίες, οι κανόνες είναι αμείλικτοι. Οταν ο υποψήφιος της Κεντροδεξιάς βγάζει από την τσέπη του ένα μαντίλι και σκουπίζει με θεατρικό οίστρο την καρέκλα στην οποία καθόταν ο ενοχλητικός δημοσιογράφος, ο κεντροαριστερός υποψήφιος είναι υποχρεωμένος να φορέσει ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά για να υποδυθεί τους Blues Brothers υπό τους ήχους του «Every body needs somebody to love». Και ο κεντρώος πρέπει να πιει ένα ποτήρι μπίρα στο στούντιο και να απαντήσει στην ερώτηση εάν η σύζυγός του Ελσα έχει διαβάσει τις «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι». Οι υποψήφιοι θα συνεχίσουν τα επιθεωρησιακά τους νούμερα έως τα τέλη Φεβρουαρίου, τότε που θα στηθούν οι κάλπες για τις βουλευτικές εκλογές. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι με τον ανεξάντλητο ενθουσιασμό του κονφερανσιέ, ο Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι με το ελαφρώς ειρωνικό βλέμμα που υποδηλώνει ένα είδος αποστασιοποίησης και ο Μάριο Μόντι με τη στωικότητα του προσαρμοστικού ανθρώπου. Μόνο που αυτές τις ημέρες οι τρεις σόουμαν παίζουν μπροστά σε άδειες πλατείες. Οι προβολείς πέφτουν σε ένα κανονικό πάλκο, αυτό του θεάτρου Αριστον, όπου κανονικοί ηθοποιοί, κανονικοί τραγουδιστές και κανονικοί παρουσιαστές κλέβουν την παράσταση. Σε μια προεκλογική περίοδο, το φεστιβάλ του Σαν Ρέμο δεν είναι απλώς ένας διαγωνισμός τραγουδιού. Για την πολιτική, σημειώνει η Repubblica, είναι νέμεση.

Αυτή την εβδομάδα στην Ιταλία κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους η ταινία του Ρομπέρτο Αντό «Ζήτω η ελευθερία». Πρωταγωνιστής είναι ο ηγέτης της Κεντροαριστεράς. Το κόμμα του βυθίζεται στις δημοσκοπήσεις και εκείνος είναι ανίκανος να το αναστήσει. Σκέπτεται με νοσταλγική πίκρα τον Λουίτζι Μπερλινγκουέρ και «τον πολιτισμένο λόγο του που μας έκανε να δονούμαστε». Θυμάται τον Φεντερίκο Φελίνι, «έναν κολοσσό που σήμερα θα ήταν ανεπιθύμητος», να προβλέπει ότι ο τηλεοπτικός πολτός θα γίνει η θανάσιμη παγίδα της πολιτικής. Οταν μια έξαλλη οπαδός του λέει μια μέρα ότι η ζημιά που προκαλεί θα τον κάνει κάποτε να παραλύσει από την ντροπή, ο αμήχανος ηγέτης καταφεύγει μυστικά σε μια παλιά του αγάπη στο Παρίσι. Το κόμμα θα καλύψει το κενό επιστρατεύοντας τον δίδυμο αδελφό του, έναν ιδιοφυή διανοούμενο που νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική και ελάχιστοι γνωρίζουν την ύπαρξή του. Εκείνος διασκεδάζει με τον νέο του ρόλο. Σε μια συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας απαγγέλλει χαϊκού, παίζει στο πιάνο Σούμπερτ. Και όταν έρχεται η δοκιμασία της πρώτης προεκλογικής συγκέντρωσης, αυτός ο Ολιβέρι ξεσηκώνει τα πλήθη. Ξεχνάει όλα τα κλισέ της Αριστεράς, αδιαφορεί για τις ιερές της αγελάδες, αποδομεί τις ιδεολογικές ευκολίες της. «Αυτό που λείπει», φωνάζει από την εξέδρα, «είναι το πάθος». Αυτό το πάθος που θα επέτρεπε σε έναν πολιτικό  να μη χρειάζεται τα μαύρα γυαλιά των Blues Brothers και σε κάποιον άλλον τις «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» για να νικήσουν έναν μπουφόνο.