Ο Καίσαρας, ο Βρούτος και ο «φόνος»

Η εξωστρέφεια είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του Ελληνα. Δεν διστάζει ο ιδιοκτήτης αυτοκινήτου μεταφοράς λυμάτων να αναγράψει, με υπερηφάνεια, το όνομά του φαρδύ πλατύ στο βυτίο: «Ο Νικόλας». Το ίδιο εξωστρεφής είναι και ο πόνος στον ελλαδικό χώρο. Τα εκκλησάκια σε εθνικές οδούς, αλλά και σε επαρχιακές, μαρτυρούν μια απώλεια κι έναν θρήνο.

Το δικό του εκκλησάκι έστησε το απόγευμα της περασμένης Κυριακής έξω από το Γεώργιος Καραϊσκάκης ο Αντώνης Νικοπολίδης. Μια ήττα κι ένα ερωτηματικό έκαιγαν στο καντήλι: η ήττα από τον ατρόμητο του πρωταθλήματος, τον Νίκο Αναστόπουλο, το ερωτηματικό από τον ίδιο τον Νικοπολίδη: νικήθηκα πολεμώντας ή διαβαίνοντας;

Απάντηση θα πάρει στο μέλλον, για την ώρα συγκεντρώνει τα δικαιολογητικά της υστεροφημίας του.

Ο Αντώνης, γοητευτικός άνδρας, ευτύχησε να είναι ο τερματοφύλακας της εθνικής ομάδας που ύψωσε το ευρωπαϊκό τρόπαιο. Ευτύχησε να είναι ο τερματοφύλακας της ομάδας με τα 14 πρωταθλήματα τα τελευταία 16 χρόνια, ευτύχησε τέλος να είναι ο βοηθός ενός προπονητή που έκανε τον Ολυμπιακό να παίξει αυτό που λέμε μπάλα, του Βαλβέρδε. Τι εξαργύρωσε από όλα αυτά; Τίποτα! Κλήθηκε να πάρει το τιμόνι του σκάφους όταν ο προκάτοχός του ρίχτηκε στη θάλασσα, βορά των ιχθύων, και το οδήγησε σε ύφαλο. Είχε την ευκαιρία να αποποιηθεί τον τίτλο του «κηπουρού» που τον ακολουθεί μετά την ένταξή του στο δυναμικό του Δήμου Κηφισιάς, και δεν το κατάφερε. Αντίθετα, κλάδεψε με περισσή σπουδή τη φιλοδοξία των Ερυθρολεύκων να κατακτήσουν αυτόν τον τίτλο χωρίς ήττα.

Ο Νικοπολίδης είναι μια προσωπικότητα που φωνάζει από μόνη της, δίχως καν να ανοίξει το στόμα του. Ψηλός, ευθυτενής, με στυλ ιταλικό, ντυμένος λες στο Μιλάνο, ήταν ο παίκτης που τράβηξε τα βλέμματα στα γήπεδα της Πορτογαλίας, όχι μόνο για τις επιδόσεις του στην «πόρτα» της Εθνικής. Στον άχαρο ρόλο του βοηθού προσέδωσε μια γοητεία, αλλά μέχρι εκεί. Οταν ο βοηθός γίνεται μάστορας οφείλει να ξεπερνάει τον δάσκαλο. Ο Νικοπολίδης δεν μπόρεσε, με αποτέλεσμα να μπλοκάρει, όπως άριστα γνώριζε μέχρι πρότινος, το μέλλον του. Κακά τα ψέματα, η συστατική επιστολή που θα κρύβει με πόνο στην τσέπη του θα γράφει: ο προπονητής που «νίκησε» τον Ολυμπιακό – και αυτό θα είναι το «πτυχίο» που ποτέ δεν θα κορνιζώσει μα που θα βλέπει πάντα μπροστά στα μάτια του.

Από την άλλη ο Νίκος Αναστόπουλος είναι ο προπονητής που νίκησε τον Ολυμπιακό, χωρίς τα εισαγωγικά. Ο Αναστόπουλος, ο άνθρωπος που δοξάστηκε στο γήπεδο του Φαλήρου, συνεχίζει να αντλεί λάμψη και ενέργεια από τον χώρο της αναγέννησής του. Πριν από λίγες ημέρες στο Περιστέρι άκουσε ύβρεις και αποδοκιμασίες. Η ήττα από τον Παναθηναϊκό ήταν βαριά.

Οι οπαδοί αξίωσαν να φύγει ακόμη και ο πρόεδρος, ο Σπανός. Και πώς οδηγείς ένα «σκάνδαλο» στη λήθη; Με ένα μεγαλύτερο! Ο Ατρόμητος δεν φοβήθηκε στο Γ. Καραϊσκάκης ούτε τις φανέλες τις ερυθρόλευκες ούτε τις ιαχές των οπαδών, αλλά ούτε το αυστηρό βλέμμα του προέδρου του Ολυμπιακού, που αγέρωχος παρακολουθούσε από τις σουίτες, σίγουρος για ακόμη μία νίκη. Ατρόμητος μπήκε, Ατρόμητος έφυγε – δείχνοντας στον (κυριολεκτικά) προπονητή της επόμενης ημέρας, Μίτσελ, πως οι ήττες και στην Ελλάδα έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Κάποτε ο ΟΦΗ, το παράρτημα των Βαρδινογιάννηδων, όπως έλεγαν στα καφενεία, έκλεισε τον δρόμο της Ευρώπης στον Παναθηναϊκό. Την Κυριακή ένας «άνθρωπος του Ολυμπιακού», όπως λένε επίσης στα καφενεία, έκοψε τη φόρα των Ερυθρολεύκων προς αήττητο τίτλο.

Οσο υπάρχουν Καίσαρες θα υπάρχουν και Βρούτοι κι όσο οι πραιτοριανοί θα ολιγωρούν, το μαχαίρι θα μπήγεται βαθιά και θα πονάει…