[Διαστάσεις] Ο Ουίλκο κάνει το σωστό

Το τραγούδι αυτό το έγραψε ο Ουίλκο Τζόνσον το 1974 και περιλαμβάνεται στον πρώτο δίσκο των Dr Feelgood με τον τίτλο «Down by the Jetty». O Ουίλκο – που το πραγματικό του όνομα είναι Τζον Ουίλκινσον – σπούδασε Αγγλοσαξονική Λογοτεχνία και εργάστηκε ως δάσκαλος προτού ενταχθεί στο θρυλικό συγκρότημα και γίνει ένας από τους καλύτερους και δημοφιλέστερους κιθαρίστες στην ιστορία της βρετανικής ροκ. Πριν από λίγα χρόνια δέχθηκε πρόταση να παίξει τον μουγκό δήμιο στην τηλεοπτική σειρά «Game of Thrones», κάτι που τον έκανε ακόμη πιο γνωστό στο ευρύ κοινό.

Και ξαφνικά πληροφορήθηκε, στα 65 του, ότι πάσχει από καρκίνο του παγκρέατος κι ότι δεν έχει ούτε έναν χρόνο ζωής. Μετά το πρώτο σοκ αποφάσισε να κάνει το σωστό, όπως εκείνο το κορίτσι των νιάτων του. Με άλλα λόγια, να το γλεντήσει. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να προγραμματίσει μια σειρά αποχαιρετιστήριων συναυλιών. Εκπληκτος διαπίστωσε ότι τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν αμέσως. Μια εφημερίδα τον χαρακτήρισε «τελευταίο εθνικό θησαυρό» της χώρας του. «Μα γιατί δεν το σκέφτηκαν είκοσι χρόνια νωρίτερα;» διερωτήθηκε εκείνος με τον σαρκασμό που τον χαρακτηρίζει. Στους δημοσιογράφους που τον επισκέπτονται λέει ότι ποτέ δεν αισθανόταν πιο ζωντανός. Περπατάει στον δρόμο κι όλα μοιάζουν συναρπαστικά. Ως και καινούργιο δίσκο ετοιμάζει. Μόνο την αρρώστια φοβάται. Αν αρρωστήσει, δεν θα παίξει. Δεν πρόκειται να ανεβεί στη σκηνή σε αναπηρικό καροτσάκι.

Προς το παρόν, πάντως, αισθάνεται περίφημα. Και τις πρόσφατες εμφανίσεις του στην Ιαπωνία τις χάρηκε πολύ. Το τελευταίο κομμάτι που έπαιξε ήταν το «Bye Bye, Jonny» του Τσακ Μπέρι. Εκείνος έπαιζε και χόρευε και μόρφαζε, κι όλοι τραγουδούσαν «Bye, bye, bye, bye». Κι όλα τα μάτια ήταν βουρκωμένα, εκτός από δύο, τα δικά του, γιατί ο Ουίλκο δεν ήταν λυπημένος, αντίθετα σκεπτόταν: «Φίλε μου, τι ωραίο κομμάτι!»

Σε άρθρο του, που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του ιταλικού περιοδικού «MicroMega», ο Τζορτζ Στάινερ γράφει ότι οι δύο μεγαλύτεροι φιλόσοφοι του 20ού αιώνα είπαν τα ακριβώς αντίθετα πράγματα για τον θάνατο. Ο Βίτγκενσταϊν επισήμανε ότι ο θάνατος είναι έξω από τη ζωή, άρα δεν μπορούμε να πούμε τίποτα σημαντικό γι’ αυτόν. Ο Χάιντεγκερ, πάλι, υποστήριξε ότι ο θάνατος ορίζει, συμπυκνώνει, περιέχει την ανθρώπινη φύση. Με το λαμπρό παράδειγμά του για το «ευ θνήσκειν», ο Ουίλκο Τζόνσον τους συμφιλίωσε.