Ο μετρ των πλαστογράφων

Το παράδειγμα από την Ιταλία δεν είναι το μοναδικό στην Ιστορία. Αγγειογράφοι στην αρχαιότητα υπέγραφαν με τα ονόματα πιο διάσημων από τους ίδιους ζωγράφων, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η πλαστογραφία δεν γίνεται μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά είτε για να τονώσουν το θρησκευτικό αίσθημα είτε για να γελοιοποιήσουν τους κριτικούς τέχνης, ή ακόμη και για εθνικούς λόγους. Χαρακτηριστικό άλλωστε είναι το παράδειγμα του Κωνσταντίνου Σιμωνίδη, ο οποίος τον 19ο αιώνα φιλοτέχνησε και διοχέτευσε πλαστά χειρόγραφα (και) ανύπαρκτων συγγραφέων σε μουσεία και ιδιώτες.

«Η ευθύνη μας είναι μεγάλη διότι μελετώντας πλαστές ή κίβδηλες αρχαιότητες μπορεί να συμβάλλουμε στην πλαστογράφηση της Ιστορίας», καταλήγει ο νέος ακαδημαϊκός, που τονίζει το νομικό κενό γύρω από την τιμωρία όσων δημιουργούν κίβδηλα έργα τέχνης, καθώς βάσει νόμου διώκονται όσοι τα κατέχουν και τα διακινούν και όχι όσοι τα κατασκευάζουν.