e-mail

Ω, ράμπες «της ευχάριστης έκπληξης»

Χαίρετε! (Αν και είναι δύσκολο στις μέρες μας και στον τόπο μας, αν δεν στέκεσαι στα πόδια σου…)

Εν ολίγοις, αν το θέμα καίει, δεν χρειάζονται πολλές λέξεις: Απο ατύχημα, βρέθηκα να κάθομαι σε αναπηρικό καρότσι, πολύν καιρό τώρα. Ανάπηρος σε ανάπηρο κοινωνικό περίγυρο.

Παρά το πρόβλημα κίνησης, θέλω (γιατί είναι δικαίωμα μου να θέλω, όπως κάθε άλλος) να ζω με κανονικούς ρυθμούς. Να πηγαίνω τις Κυριακές στην εκκλησία (ελάχιστοι τόποι προσευχής είναι προσβάσιμοι!), άλλοτε στο θέατρο, σε μουσείο, σε κινηματογράφο, το καλοκαίρι σε κοινόχρηστες παραλίες για μπάνιο, ν’ ανέβω για να πάω στη δουλειά μου σε λεωφορείο ή, σε σταθμούς του ηλεκτρικού τρένου (προσβάσιμοι είναι, ω, της ευχάριστης έκπληξης, μόνο οι σταθμοί του μετρό).

Κυκλοφορώ στο κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων. Οπου υπάρχει ράμπα (συνήθως κακής κατασκευής, με κάθετη πλευρά στο τέλος της και όχι κεκλιμένο επίπεδο από την αρχή ώς το τέλος της, όπως θα έπρεπε!), απέναντι υπάρχει κανονικό αδιαμόρφωτο πεζοδρόμιο, με κάθετη πλευρά! Δηλαδή «πέρνα από τη μια και μετά κόψε τον λαιμό σου», μου λέει η πατρίδα του πολιτισμού.

Τα μέσα πρόσβασης αφορούν: Αναρίθμητα θύματα τροχαίων, παθολογικά αίτια, εγκεφαλικά επεισόδια, καρδιοπαθείς, απλώς ηλικιωμένους, θύματα εργατικών ατυχημάτων, μητέρες με καρότσι του μωρού στο χέρι.

Βλέπω τα καλοκαίρια σε τουριστικά θ(φ)έρετρα ξένους που τόλμησαν να έρθουν καθισμένοι σε αναπηρικό καρότσι στην χώρα μας. Βρίσκονται σε απόγνωση γιατί δεν μπορούν να πάνε σε αρχαιολογικούς χώρους ή όπου αλλού. Καταλαβαίνουν ότι είμαι Ελληνας και με ρωτούν «γιατί είναι εχθρική η Ελλάδα για εσάς – εμάς;».

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υποχρεώνει όλα τα κράτη-μέλη να έχουν προσβάσιμους όλους τους κοινόχρηστους χώρους. Εδώ αυθαιρετούμε!

Το κόστος τοποθέτησης ή κατασκευής ραμπών ή ανυψωτικών μηχανισμών; Μηδαμινό! Δεν τίθεται θέμα οικονομικής κρίσης – αδυναμίας… Μόνο συνείδησης από τους εμπλεκόμενους αξιωματούχους μιας χώρας που βασίζεται στα έσοδα από τον τουρισμό. Απουσία μέσων πρόσβασης, ο ορισμός της αυτοκαταστροφής!

Σπύρος Τσ., Αθήνα

«Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους. / Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία / καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα. / Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις» που λέει και ο «ποιητής της ήττας» Μανόλης Αναγνωστάκης, αγαπητέ Σπύρο, και που τραγούδησε σε Θάνο Μικρούτσικο η Μαρία Δημητριάδη. «Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη, / φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο. / Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω / με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω / με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω / όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω». Ορθιος και μόνος – αυτό είναι το σύνθημα. Αυτή και η ουσία. Ακόμη και καθήμενος σε αμαξίδιο…

Εκανε το αυγό την ομελέτα;

Αγαπητή Φοίβη.

Θα μου πείτε τώρα ξεχάστηκε αυτή η υπόθεση και άλλες, όπως της τρομοκρατίας, πήραν τη θέση της. Ομως προσπάθησα να παρακολουθήσω το μπερδεμένο κουβάρι της λίστας Λαγκάρντ και είχα πελαγώσει. Ούτε ο Θησέας στον Λαβύρινθο να ‘μουνα. Με τα πολλά κατέληξα ότι το πιο βασικό στοιχείο που λείπει για τη διαλεύκανση της υπόθεσης είναι το αγνοούμενο αρχικό CD, αυτό που ο κ. Παπακωνσταντίνου ομολόγησε ότι δεν ξέρει πού είναι γιατί δεν θυμάται πού το έδωσε!!!

Τέτοια αμνησία δεν έχει ούτε ο πρωταγωνιστής της διαφήμισης του 11880! (αλήθεια μήπως να επιδιώξει να πάρει τη θέση του μιας και τώρα όπως δήλωσε είναι χωρίς δουλειά;).

Εξεπλάγην δε που αντί να ψάξουν αυτό να βρουν, έψαχναν  το στικάκι και τους κλώνους του. Λοιπόν, η λύση είναι απλή. Είτε να υποβάλουν, επιτέλους, τον Παπακωνσταντίνου σε ύπνωση ώστε να θυμηθεί πού είναι καταχωνιασμένο το  αυθεντικό CD – σύμφωνα με τον Φρόιντ απωθούμε στο υποσυνείδητο αυτά που θέλουμε να ξεχάσουμε – ή να καταφύγουν στην αποδεδειγμένα αποτελεσματική Αγγελική Νικολούλη ή να το.. επικηρύξουν.

Αλλιώς έτσι που πήγε το πράγμα με την πλύση εγκεφάλου που μας έγινε, θα καταλήξουμε όλοι να κυκλοφορούμε μ’ έναν φακό δίκην Σέρλοκ Χολμς και να ψάχνουμε  τραγουδώντας σε παραλλαγή το παλιό παιδικό τραγουδάκι «πού ‘ν’ το, πού ‘ν’ το το δαχτυλίδι». Θα λέμε δηλαδή «πού ‘ν’ το, πού ‘ν’ το, που ‘ν’ το στικάκι, ψάξε, ψάξε, μπας και το βρεις…».

Τώρα θα μου πεις θα κάνουμε χαλάστρα στην Μις Μαρπλ – Ζωίτσα, αλλά τι να γίνει; Ουδέν καλόν αμιγές κακού.

Βαρβάρα Ταβλαρίδου – Μπακάλη

Αχ, έγιναν κιόλας παλιές αυτές οι καλές, αμίμητες ημέρες με το κυνήγι των στικακίων. Και πέσαμε αναφανδόν στις περηφάνιες των μανάδων για τους «μαχητικούς» τους κανακάρηδες και στις αναλύσεις για το πώς οι ισχυροί και τα μίντια γεννούν τους νέους τρομοκράτες. Και αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την ομελέτα και άλλα της αρμοδιότητας Μαμαλάκη. Με μια εσάνς βίας και τρομοκρατίας και την απαραίτητη αριστερόστροφη ηρωοποίηση. Μια ομελέτα μούρλια, δηλαδή. Να ‘στε καλά που μας θυμίσατε το στικάκι. Το είχαμε ανάγκη. Πέφτει και βαριά η ομελέτα…