Η συμβίωση και η συνεργασία είναι κάτι που μαθαίνεται

Ετσι αλλάζει λέτε ο κόσμος, με την εκπαίδευση;

Ναι, γιατί η συμβίωση και η συνεργασία είναι κάτι που μαθαίνεται. Πρέπει να έρθετε μια ημέρα στα Δημιουργικά Εργαστήρια Νέων (ΔΕΝ). Παιδιά και νέοι από την πλειονότητα και τη μειονότητα, με διαφορετική θρησκεία και γλώσσα, ελληνόφωνα, τουρκόφωνα, πομακόφωνα, σε μεικτές ομάδες να κάνουν συλλογικές εργασίες, θεατρικά έργα, βιντεοταινίες.

Υπάρχουν πολλοί που λένε «υψώστε τείχη» – οι σκληροπυρηνικοί, οι οποίοι κατά εποχές κερδίζουν έδαφος ανάμεσα στους  χριστιανούς και στους μουσουλμάνους.

Μα και τα παιδιά στις ομάδες των ΔΕΝ στην αρχή αναπαράγουν τα στερεότυπα της γύρω κοινωνίας. Χωρίζονται σε θρησκευτικές και γλωσσικές ομάδες και η καθεμιά κοιτάζει καχύποπτα τους «άλλους». Σταδιακά όμως ανακαλύπτουν ότι συμφέρει να έχεις στην ομάδα σου κάποιον καλό στην ορθογραφία ή στη μουσική. Και τα κορίτσια ανακαλύπτουν ότι τα αγόρια όλων των ταυτοτήτων τα περιθωριοποιούν και συμμαχούν μεταξύ τους…

Ναι, πολλές φορές η συμμαχία των γυναικών ξεπερνά και τη συμμαχία των ομοθρήσκων.

(Γέλια) Θα σας πω ένα παράδειγμα από τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις των ΔΕΝ. Απέναντι στις δυσκολίες επικοινωνίας από την πολυγλωσσία, τα παιδιά έδωσαν την εξής ευρηματική λύση: να υπάρχει μια νεράιδα, την οποία υποδυόταν κάθε μέρα άλλο παιδί, που θα μιλάει «νεραϊδίστικα», άρα κανένας δεν θα την καταλαβαίνει. Η δυσκολία επικοινωνίας έγινε διασκεδαστική, τα γλωσσικά ταμπού γκρεμίστηκαν. Η ακαταλαβίστικη γλώσσα της νεράιδας έκανε όλους να σκεφθούν πώς αισθάνεται ο κάθε «άλλος» όταν η γλώσσα τον αποκλείει.  

Αρα ίσως η λύση στο πρόβλημα της Θράκης είναι να πάρουν τα παιδιά τη θέση των μεγάλων και να καθήσουν στα θρανία οι μεγάλοι.

Γιατί όχι; Τα παιδιά είναι πηγή αισιοδοξίας στις ανυπόφορες συνθήκες που περνάμε. Δείχνουν πιο ικανά από τους ενηλίκους να φτιάχνουν γέφυρες στις διαφορές, πιο ευφυή να μαθαίνουν τη συνεργασία, πιο σοφά να εφευρίσκουν συμβιβασμούς που δεν πληγώνουν κανέναν.