Προσοχή: το σούργελο καραδοκεί (έχουμε παρελθόν)

Η νέα Ελλαδάρα το αγαπάει το ρουστικάκι. Το αρχαίο το κλέος, το μαρμάρινο, το πώρινο, το ιστορικό. Κυρίως αγαπάει να το πατάει, να το χτίζει, να το καταστρέφει και όλα τα συμπαρομαρτούντα.

Κάπως έτσι ξεφύτρωσαν πολυκατοικιάρες – μνημεία κακαισθησίας οι περισσότερες – πάνω στο αρχαίο, το Κονώνειο Τείχος του Πειραιά, και ακολούθησαν και ταβέρνες και ουζερί και πέργκολες. Αν δεν το κάνουμε σούργελο δεν ησυχάζουμε.

Και πάνω που υπουργάρες δεξιότατης συστροφής έπιναν τα ουζάκια τους πάνω στο ρουστικάκι το ταλαίπωρο, είπαν κάποιοι πιο συνετοί να το σώσουν το τείχος που μας παραδόθηκε από τους αρχαίους ημών προγόνους (που μόνον σε κανένα εθνικιστικό μένος τους θυμόμαστε). Και το καθάρισαν από ουζερί, αντζούγιες και σκορδόψωμα (οι πολυκατοικίες μάς έμειναν αμανάτι). Και είπαν και να το συντηρήσουν και να το αναδείξουν.

Οσο γίνεται, βέβαια. Γιατί η Ελλαδάρα η σύγχρονη το αγαπάει και το σκουπιδαριό. Και έτσι το κατάντησε και το ρουστικάκι. Σαν να μην τα βλέπει αυτά, δε, ο σύγχρονος δήμος του αρχαίου λιμανίσιου κλέους, έβαλε πλώρη να το αξιοποιήσει. Οχι το τείχος ακριβώς. Τις παραλίες μπροστά του: στη Φρεαττύδα και στα Βοτσαλάκια της Καστέλλας.

Με πλαζ, με ομπρέλες, με ντους, με κέτερινγκ σε ταράτσες, με πράγματα, με θάματα, με θερινό σινεμά 248 θέσεων, με κυλικείο, με τραπεζοκαθίσματα, με της Σαρακοστής τα μάτια. Οπερ σημαίνει ότι θα χτίσει και το κατιτίς.

Οι «σοφοί» του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου μας δεν έδωσαν ακόμη άδεια, για να κάνουν αυτοψία στους χώρους.

Και δεν λέει κανείς να μην αξιοποιηθεί η παράλια ομορφιά του πειραιώτικου τοπίου. Από τον δήμο, έστω. Να τη χαίρονται οι δημότες. Επειδή όμως στην Ελλάδα είμαστε και καραδοκεί το σούργελο (κάθε κακαισθησίας και υπερβολής και αυθαιρεσίας και άναρχης επέκτασης), μήπως να μπουν σαφείς κανόνες; Να τη χαρούμε τη θάλασσα. Μην το κάνουμε όμως σύχριστο και το καημένο το ρουστικάκι. Γιατί την έχουμε την τάση. Παλαιόθεν. Και ειδικά πολιτικώς δεξιόθεν (κι ας διαφημίζουν την αρχαιολατρία σε πρώτο επίπεδο)…