Ταραντίνο: Ενας ροκ σταρ του σινεμά σπάει πλάκα με τη βία

Η χρονιά είναι το 1993. Ενα μικρό κοινό, ενθουσιασμένο με την πρώτη του δουλειά, το «Reservoir Dogs», ετοιμάζεται να δει σε πρώτη, μυστική προβολή το «Pulp Fiction». Ο Ταραντίνο μπαίνει στην αίθουσα να προλογίσει και ο κόσμος αντιδρά λες κι έχει κατέβει ο Θεός στη Γη. «Πόσοι από εσάς είδατε και γουστάρατε το προηγούμενό μου φιλμ;» ρωτά και η αίθουσα γεμίζει από σηκωμένα χέρια.«Ωραία. Πόσοι από εσάς είδατε και γουστάρατε τα “Απομεινάρια μιας μέρας”;» ρωτά ξανά. Αρκετοί υψώνουν τα χέρια τους για να πάρουν την εξής απάντηση: «Get the fuck out of here!».

Ο λόγος του, όταν θα παραλάβει τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες από μια επιτροπή της οποίας πρόεδρος ήταν ο Κλιντ Ιστγουντ, θα είναι πιο «μαζεμένος» αλλά αυτή η θρασύτητα είναι που εγγράφεται πλήρως και στη σκηνοθετική γραφή του. Το σινεμά του Ταραντίνο, φωνακλάδικο, σβέλτο, και αυθάδικα βίαιο, συνδυάζει τα πιο περιθωριακά υλικά με τον πιο περίτεχνο τρόπο.

ΟΙ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ. Και το αίμα εξιτάρει εξίσου και τους επικριτές του που πληθαίνουν όσο οι ταινίες του γίνονται ολοένα και πιο δημοφιλείς. Σε μια από τις πρόσφατες συνεντεύξεις του, για την ακρίβεια στο έγκυρο Channel 4, ο Ταραντίνο ρωτήθηκε ξανά για το γνωστό ζήτημα: τη βία στο σινεμά του και την ευθύνη του απέναντι στην… κοινωνία. Και αρνήθηκε να απαντήσει. «Εχω απαντήσει άπειρες φορές και αρνούμαι να το ξανακάνω, δεν είμαι ο σκλάβος σου, ούτε είσαι ο αφέντης μου, οπότε αρνούμαι το ερώτημα σου!». Οταν ο δημοσιογράφος επέμεινε, άκουσε χειρότερα.

Ο ίδιος ξεκαθάρισε τη στάση του λίγες ημέρες μετά σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη, με αφορμή την πρόσφατη σφαγή στη Νιούταουν και άλλη μια σχετική ερώτηση περί εθισμού στη βία: «Είναι προσβλητικό για τη μνήμη αυτών των ανθρώπων να μιλάμε για… ταινίες. Το πραγματικό ζήτημα εδώ είναι ο έλεγχος της οπλοκατοχής και η ψυχική υγεία. Με ρωτάνε αυτό το πράγμα εδώ και 20 χρόνια – για την επίδραση της βίας στο σινεμά σε σχέση με τη βία στην πραγματική ζωή. Η απάντησή μου είναι η ίδια με αυτήν που έδωσα πριν από 20 χρόνια».

Ή δέχεσαι λοιπόν τη βία στο σινεμά του («ο καλύτερος τρόπος για να ταράξεις το κοινό» έχει δηλώσει παλαιότερα) ή δεν τη δέχεσαι. Αλλά ποιες μορφές τέχνης δεν άφησαν αριστουργήματα ξεκινώντας από την απεικόνιση της βίας; Βίας σωματικής, ψυχικής, ακόμη και λεκτικής.

Γιατί και από αυτήν έχει ο Ταραντίνο. Στην ίδια συνέντευξη τον ρώτησαν και για τις γνωστές δηλώσεις του αφροαμερικανού σκηνοθέτη Σπάικ Λι που εδώ και χρόνια στολίζει με διάφορα επίθετα τον Ταραντίνο για τη χρήση της ρατσιστικής λέξης «Nigger» στους διαλόγους του. Και απάντησε λέγοντας: «Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τον Σπάικ Λι». Προφανώς και δεν έχει. Γιατί τον έχει «κεράσει» κι αυτόν μια ωραία απάντηση δέκα χρόνια πριν: «Ο (σ.σ.: μάλλον κοντός…) Σπάικ Λι θα πρέπει να βρει μια ψηλή καρέκλα για ν’ ανέβει σε αυτήν και να μου φιλήσει τον κώλο, ούτως ή άλλως, κανένας δεν πάει να δει τις ταινίες του».

DJANGO: Ο ΤΙΜΩΡΟΣ (DJANGO UNCHAINED) – trailer