Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ

Στην εποχή της έντονης πόλωσης, στην εποχή που οι μεγάλοι ψάχνουν υπαίτιους, αποδιοπομπαίος τράγους και εξιλαστήρια θύματα, κάποια παιδιά, που ακόμη δεν έχουν κλείσει τα 17 τους χρόνια, μπροστά στην υπέρτατη θλίψη από τον χαμό ενός συνομηλίκου τους παραδίδουν μαθήματα αξιών και ήθους, προσπαθώντας να απαλύνουν τον πόνο. Οχι τόσο τον πόνο των γονιών του Αγγελου Τσιπούρα, όσο τον δικό τους πόνο. Τον πόνο που προκαλεί η ξαφνική απώλεια ενός συμπαίκτη, ενός φίλου και αντιπάλου, στην τρυφερή ηλικία των 16 χρόνων.

Ο Αγγελος Τσιπούρας, άφησε την τελευταία του πνοή τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου. Εξι ημέρες μετά, την Κυριακή 20 Ιανουαρίου, ο αντίπαλος μέσα στα γήπεδα αλλά συμμαθητής και στενός του φίλος εκτός γηπέδων, Στέλιος Πόζογλου, του έκανε ένα δώρο. Η ομάδα Κ-17 του ΠΑΟΚ, αντιμετώπιζε τον Πανθρακικό. Στο 20′ της αναμέτρησης, σε μια ακίνδυνη φάση, ο Στέλιος κυνήγησε την μπάλα και την έστειλε στα αντίπαλα δίχτυα, κάνοντας το 1-0. Αμέσως σήκωσε τη φανέλα του και από κάτω αποκάλυψε ένα μπλουζάκι που έγραφε: «Ο άνθρωπος πεθαίνει μόνον όταν τον ξεχάσεις. Εγώ δεν θα σε ξεχάσω ποτέ».

«Δεν το γνώριζε κανείς. Δεν μας το είπε, γιατί φοβόταν μήπως δεν του το επιτρέψουμε» ξεκαθάρισε ο Βαγγέλης Πουρλιοτόπουλος, γενικός διευθυντής τμημάτων υποδομής και ανάπτυξης του ΠΑΟΚ. Ο Στέλιος είχε φτιάξει το μπλουζάκι αυτό δύο ημέρες πριν από τον αγώνα, ύστερα από συνεννόηση με τους γονείς του και με τη βοήθεια δύο φίλων του που του έφεραν τη φωτογραφία του Αγγελου. «Ημουν υποχρεωμένος να το κάνω. Ηταν το δώρο μου για τον Αγγελο. Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Ημασταν γύρω στα επτά χρόνια αντίπαλοι στους συλλόγους μας αλλά και συμπαίκτες στη μεικτή ΕΠΣΜ. Ημασταν συμμαθητές και όταν έμαθα τον θάνατό του συγκλονίστηκα. Μπορεί να ήμασταν αντίπαλοι στο γήπεδο, όμως ήμασταν οι καλύτεροι φίλοι. Αν δεν κατάφερνα να σκοράρω θα έδειχνα το μπλουζάκι μετά το τέλος του αγώνα» είπε ο Στέλιος Πόζογλου.

Πριν από τρία χρόνια, σε ένα γήπεδο όχι πολύ μακριά από την Επανομή, στην Σουρωτή, σε ένα παιχνίδι Κ-20 ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στον Αρη, χούλιγκαν του Δικεφάλου είχαν επιτεθεί στους ποδοσφαιριστές και στον προπονητή του Αρη Νίκο Πασσιαλή τραυματίζοντάς τον με μαχαίρι. Την περασμένη Κυριακή ο Στέλιος Πόζογλου και οι μικροί ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ «επιτέθηκαν» στη χαζομάρα και στα ταμπού το ελληνικού ποδοσφαίρου, δίνοντας ένα μάθημα στους μεγάλους. «Εμείς είμαστε φίλοι εκτός γηπέδου. Ο φανατισμός έρχεται από τους οπαδούς», λέει ο Στέλιος.

Ο Αλέξης Θεοδωρίδης, προπονητής του Στέλιου στην Κ-17 του ΠΑΟΚ, είδε την κίνηση των μικρών ποδοσφαιριστών ως ένα μήνυμα. «Ηταν ένα μήνυμα προς όλους τους μεγάλους», λέει και συνεχίζει: «Τα παιδιά στις ηλικίες αυτές είναι πιο αυθόρμητα και εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους πιο εύκολα. Ο Στέλιος ήθελε κάτι να κάνει από την πρώτη στιγμή. Ετσι αποφάσισε, με τη βοήθεια δύο – τριών ακόμη παιδιών της ομάδας, να κάνει αυτό που έκανε. Εμείς στον ΠΑΟΚ προσπαθούμε πέρα από το ποδόσφαιρο να λειτουργούμε για τα παιδιά ως παιδαγωγοί. Είναι υποχρέωσή μας αυτή. Ελπίζω ότι όταν τα παιδιά αυτά γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές θα είναι καλύτεροι ως άνθρωποι».

Ο Βαγγέλης Πουρλιοτόπουλος ήταν ο άνθρωπος που τηλεφώνησε στους ποδοσφαιριστές του τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου για να τους ανακοινώσει το δυσάρεστο γεγονός και να τους ρωτήσει αν θέλουν να πάνε στην κηδεία. «Είμαι υπερήφανος για τους παίκτες μου. Μόλις πρότεινα στα παιδιά να πάμε στην κηδεία του Αγγελου ανταποκρίθηκαν αμέσως, όχι μόνο τα ίδια αλλά και οι οικογένειές τους. Ηθελαν να πάνε και να τιμήσουν τον συνομήλικό τους ποδοσφαιριστή», λέει ο Βαγγέλης Πουρλιοτόπουλος και συνεχίζει: «Αυτή η γενιά και εκείνη που έρχεται από πίσω μπορούν να αλλάξουν το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, και όχι μόνον του ποδοσφαίρου. Στην πιο κρίσιμη ηλικία συνειδητοποιούν και βιώνουν τη δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται η χώρα και δείχνουν μεγάλη ωριμότητα. Αυτό που ζούμε είναι αποτέλεσμα της κρίσης αξιών και αυτά τα παιδιά μπορούν να φέρουν ένα καλύτερο μέλλον. Εμείς έχουμε ιερή ευθύνη, πέρα από ποδοσφαιριστές, να τους προετοιμάσουμε και ως προσωπικότητες».