Του χρόνου θα πάει στο Νταβός…

Και του χρόνου στο Νταβός!

Αυτό είναι, εν είδει ανεκδότου, το προσωρινό επιμύθιο της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ. Φαντασθείτε τη σκηνή: τον Ιανουάριο του 2014 ένας νέος αριστερός πολιτικός από τον Νότο της Ευρώπης αψηφά τα χιόνια και εκθέτει τις απόψεις του για την οικονομία ενώπιον της ελίτ του παγκόσμιου καπιταλισμού. Σκεφτείτε πόσο κουλ θα είναι ο Αλέξης, με κανένα μαύρο ημίπαλτο με σηκωμένο γιακά μέσα στο ελβετικό κρύο. Τι κι αν ο Τσίπρας μάλλον δεν θα έχει προλάβει να βελτιώσει τα αγγλικά του και θα μιλήσει πάλι στα ελληνικά, όπως συνέβη στο Brookings; Αυτά είναι ψιλά γράμματα. Και, σε τελική ανάλυση, τι κέρδισε ο Γιώργος Παπανδρέου σε εκείνη τη συφοριασμένη επίσκεψή του τον Ιανουάριο του 2010 στο World Economic Forum, όταν τον κυνηγούσαν από πίσω οι κάμερες και τα μικρόφωνα, όπως είχαν πάρει στο κατόπι τη χώρα μας οι αγορές; Τότε δεν ξεκίνησε άλλωστε η κάθοδος της Ελλάδας προς το ΔΝΤ;

Παρακολουθώντας τις μετακινήσεις του Τσίπρα ανά την υφήλιο μπορεί κανείς να βγάλει δύο συμπεράσματα:

Συμπέρασμα πρώτο: του αρέσει να ταξιδεύει. Και να βλέπει τον κόσμο. Οσο μακριά και να έχεις να πας, αν πετάξεις μπίζνες δεν σου φαίνεται και τόσο. Γέμισε ο κόσμος πάλι παραπολιτικά, αφού οι του ΣΥΡΙΖΑ πέταξαν μέσω Γερμανίας προς τις ΗΠΑ και στο πρώτο σκέλος του ταξιδιού συνέπεσαν με βουλευτές που πήγαιναν Στρασβούργο. Δεν είναι οι μόνοι ούτε οι πρώτοι που έχουν γουρλώσει τα μάτια μπρος στο θέαμα του Αλέξη στην μπίζνες.

Συμπέρασμα δεύτερο, όχι άσχετο με το πρώτο: του αρέσει η εξουσία. Ολες αυτές οι επισκέψεις στα μεγάλα διεθνή κέντρα, από Βερολίνο μέχρι Ουάσιγκτον, δεν κομίζουν κάτι ιδιαίτερο στην πολιτικο-οικονομική σκέψη. Ας είμαστε ευγενικοί κι ας μη μιλήσουμε για επίδοση διαπιστευτηρίων. Ας πούμε ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να περάσει το μήνυμα στους ισχυρούς του πλανήτη που ασχολούνται με την Ελλάδα πως κατά βάση δεν είναι ένας έξαλλος πολιτικός. Διότι άλλο μήνυμα δεν υπάρχει. Ολα είναι, επί της ουσίας, για τη φωτογραφία.

Αυτή η διφυΐα είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της γενιάς Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Και η διαφορά από τους Λαφαζάνηδες και την κλασική Αριστερά. Μην το δείτε στο εξωτερικό αλλά στο εσωτερικό. Ο εκπρόσωπος Τύπου Πάνος Σκουρλέτης εκφράζεται απειλητικά και κουνάει το δάχτυλο στην τηλεόραση, ενώ ο διευθυντής πολιτικού γραφείου προέδρου Νίκος Παππάς σηκώνει το τηλέφωνο και μπριφάρει, εξηγεί, διευκρινίζει σε κατ’ ιδίαν συνδιαλέξεις. Δεν θα πούμε ότι καθησυχάζει, αλλά ότι εξορθολογίζει. Κακά τα ψέματα: ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη είναι συνομιλητής του Συστήματος που την ίδια ώρα καταγγέλλει διακαώς.

Το διπλό παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ απηχεί την εντύπωση ότι η εγχώρια κοινή γνώμη είναι διχασμένη. Μπορεί να ωρύεται, αλλά είναι υποταγμένη στην οικονομική πραγματικότητα. Αντίστοιχα, θέλει έναν πολιτικό «που να της τα πει» – έτσι, για να εκτονωθεί η ίδια – αλλά μέσα της δεν πιστεύει ότι θα αλλάξει κάτι.  

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν αυτά. Το 1999 στο αποκορύφωμα της υπόθεσης Οτζαλάν, κορυφαίος υπουργός του Σημίτη είπε στον τότε πρωθυπουργό να μην αυταπατάται: «Οι Ελληνες φωνάζουν για ό,τι συνέβη, αλλά θέλουν εσύ να κινηθείς ρεαλιστικά, σύμφωνα με τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας». Κάπως έτσι πέρασαν δυο – τρεις μήνες αργότερα τα αμερικανικά τανκς μέσα από τη Θεσσαλονίκη καθ’ οδόν προς το Κόσοβο.