Οι άλλες ταινίες

«Οι διώκτες του εγκλήματος» έρχονται με φόρα στις κινηματογραφικές αίθουσες, κουβαλώντας έναν δυναμισμό που εξαντλείται στο πρώτο εικοσάλεπτο της ταινίας, γιατί στη συνέχεια το μοτίβο απλώς επαναλαμβάνεται. Εκρήξεις, πυροβολισμοί, αναμετρήσεις, μούτες, ανούσια στυλιζαρίσματα, και πάλι από την αρχή. Οπου, στο Λος Αντζελες του 1949, μια επίλεκτη ομάδα «αδιάφθορων» αστυνόμων τα βάζει με τον σαδιστή αρχιμαφιόζο Μίκι Κόεν. Τον τελευταίο τον ενσαρκώνει ο Σον Πεν ο οποίος, αν μη τι άλλο, σπάει και λίγο πλάκα με τον ρόλο, έτσι όπως τον παίζει στα όρια της γκροτέσκας υπερβολής. Εχει – κακά τα ψέματα – και το φιζίκ μιας προσωπικότητας πλήρως διαταραγμένης, οπότε του πάει κιόλας. Για τους υπόλοιπους τι να πεις; Τι είδε πραγματικά ο Ράιαν Γκόσλινγκ σ’ αυτό το σενάριο που τον έπεισε να πει το «ναι»;

«Παίζοντας με την αγάπη». Ο Γκαμπριέλε Μουτσίνο, ιταλός σκηνοθέτης του υπέροχου «L’Ultimo Baccio», μετανάστευσε για να φιλμάρει το «Κυνήγι της ευτυχίας» με τον Γουίλ Σμιθ και ρίζωσε. Προφανώς για καλό, ο άνθρωπος, και είμαι σίγουρος πως θα περνάει καλύτερα εκεί, απ’ ό,τι στην πατρίδα του. Καλύτερες ταινίες πάντως δεν κάνει. Γιατί αυτή εδώ η γλυκανάλατη ρομαντική κομεντί με τον Τζέραρντ Μπάτλερ σε ρόλο σκωτσέζου ομορφόπαιδου και ποδοσφαιριστή (κάτι σαν τον Μπέκαμ, δηλαδή), που φθάνει στην Αμερική για να επανενωθεί με τη διαλυμένη οικογένειά του, κυλάει αδιάφορα, χωρίς καμία απολύτως έκπληξη – ούτε τρεις γυναικάρες σαν τις Τζέσικα Μπίελ, Κάθριν Ζέτα Τζόουνς και Ούμα Θέρμαν μπορούν να φέρουν την ανατροπή σε ένα ματς πέρα ώς πέρα στημένο. Τι τα θέλετε, τα multiplex πρέπει να τραφούν.