Επιτέλους, ήρθε η ώρα να τους πάρουμε τα... εσώρουχα στη Γιουροβίζιον. Με τη λαϊκοπόπ ιαχή «Αέραααααα» (κάτω από τα κιλτ μας, να βάλω τα μεταξωτά και να φυσάει στα εργοστάσια μπροστά και στα σκουπίδια πλάι) και με την εθνική παραδοσιακή στολή και τα εθνικά παραδοσιακά όργανα, baglamas & electric guitar, η εθνική ομάδα της Koza Mostra ετοιμάζεται για τη νίκη (παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά). Τι να σου κάνει πια μια μόνη μουστακάρα του Αγάθωνα; Πόση ελληνίλα να εμφυσήσει στο τοπίο;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Αυτό θα πει «δαιμονέ ιστορίες»
Κυρία Φοίβη, χαίρε. Καλή χρονιά. Να την παλέψουμε όπως και να τη βρούμε.
Στις 14/6/12 δημοσίευσες επιστολή μου για τροποποίηση του Συντάγματος με καθιέρωση της απλής αναλογικής (ΑΑ), με ποσοστό εισόδου στη Βουλή το 5%, εκλογές ανά 4ετία (δεδομένα που ισχύουν εν πολλοίς στην Ευρώπη με την οποία πρέπει κάποτε, δηλαδή τώρα, να συντονιστούμε).
Και επειδή οι πολιτικοί μας είναι εγωπαθείς, φίλαρχοι και ασυνεννόητοι, άρα επικίνδυνοι, ίσως πρέπει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) να εκλέγεται από τον Λαό (ημιπροεδρική Δημοκρατία) και μέχρι οι πολιτικοί να συμφωνήσουν στον σχηματισμό κυβέρνησης, ο ΠτΔ να κυβερνά με κυβέρνηση άριστων τεχνοκρατών. Η ΑΑ χωρίς τη δήθεν ακυβερνησία, η Βουλή χωρίς την παντοδυναμία της πολυλογίας και το τεφτέρι της κομματικής μικροπολιτικής. Ο λαός παντοκράτωρ, με δύο ισχυρούς, ισοδύναμους βραχίονες: Βουλή και ΠτΔ, πολιτική δημιουργική χωρίς αδιέξοδα.
Η τετραετία να ισχύσει από τώρα, δηλαδή εκλογές πάλι τις 17/6/16, ώστε να δοθεί χρόνος να ανασυνταχθεί το πολιτικό σύστημα. Καλούσα ακόμη τότε τον Τσίπρα να πάρει θέση. Στις 15/6 ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη παίρνει θέση… και εν συντομία υπόσχεται να αγωνιστεί για την ΑΑ.
Ο Αλέκος Παπαδόπουλος (28/9) προτείνει άμεση καθιέρωσή της με δύο κατανομές και χωρίς το +1 και εκλογές κάθε τετραετία. Ο Ελ. Βενιζέλος (30/11) συμφωνεί και αργότερα (20/12) λέει να υιοθετηθεί η πρόταση Σαχινίδη για μπόνους στα κόμματα που συγκροτούν κυβερνητικό συνασπισμό.
Στις 9/12 ο σοβαρός Γ. Δραγασάκης ρίχνει μια κρότου-λάμψης (σύνηθες των συριζαίων μετά τη βίαιη ωρίμασή τους…): «Η ΑΑ συζητείται από ορισμένα κέντρα και παράκεντρα ως ένα τέχνασμα για να ανακοπεί η ορμή του λαού και η εκλογική αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ». Στις 13/12 όμως ο Π. Σκουρλέτης διορθώνει ανακοινώνοντας ότι είναι στις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ κατάθεση πρότασης να «συνταγματοποιηθεί» η ΑΑ. Μόλις αρχίσει η προεκλογική αναμέτρηση – όποτε – ο ΣΥΡΙΖΑ (λέει) θα εκτοξευθεί…
Στις 4/12 η ΔΗΜΑΡ ζητεί καθιέρωση της ΑΑ, απαραίτητης και ώριμης πλέον επιλογής. Υπέρ της ΑΑ τάσσεται και ο καθηγητής Ν. Μαραντζίδης. Ο καθηγητής Πολιτικών Θεσμών και Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Θ. Διαμαντόπουλος έχει ασχοληθεί πιο πολύ στα «ΝΕΑ» με το θέμα και παρά τις αντιρρήσεις του για την ΑΑ έχει ενδιαφέρουσες προτάσεις. Ιδιαίτερα μία για εισαγωγή στη χώρα μας μιας αμβλυμένης παραλλαγής του προεδρικού συστήματος που κατ’ αυτόν θα επιτρέπει στην πολιτική εξουσία να αντιστέκεται στις συντεχνίες, θα διευκολύνει την εκλογή ηγετών ικανών για ευρύτατες πολιτικές συσπειρώσεις – αυτά ακριβώς που ζητάμε -, την οποία πρόταση θα πρέπει να παραθέσει αναλυτικά.
Ηδη όπως διαβάζω (15/1) και ο Βενιζέλος προτείνει και ο Σαμαράς βλέπει θετικά την εκλογή ΠτΔ απευθείας από τον λαό. Μακάρι μαζί με την ΑΑ να είναι η κορυφαία, σωτήρια πολιτειακή αλλαγή που χρειάζεται η χώρα και να ξεκινήσει από τη συνεργασία των αρμόδιων πανεπιστημιακών – τεχνοκρατών γιατί είναι αφελές να την περιμένουμε από μόνους τους πολιτικούς τής σήμερον.
Ευχαριστώ, Γιώργος Φλώρος, Αθήνα
Αρκεί να μην ξεπέσουμε στις συζητήσεις, που στην Ελλαδίτσα μόνο περί διαγραμμάτων γίνονται, αγαπητέ Γιώργο, στο στυλ του τραγουδιού του Γιώργου Μαρίνου, σε στίχους του Παύλου Μάτεσι, που κηδεύεται σήμερα: «Οι γλυκές κουρασμένες κυρίες/ μελαγχολούν δύο δύο/ εις το ζαχαροπλαστείο/ με δαιμονέ ιστορίες./ “Θυμάσαι το κίνημα του Δεκέμβρη;/ Τι εποχή κι αυτή! / Αχ, αυτές οι αριστερές κυβερνήσεις/ τι αγενείς αναμνήσεις!”/ Φέτος έβαψα το μπάνιο φιστικί…/ “Ο γιος μου όλο προκηρύξεις/ η δε κόρη μου ήξεις αφήξεις,/ έχει φρονήματα μαοϊκά και με πληγώνει”./ “Αχ, τι γεροδεμένο γκαρσόνι!”/ “Παίρνουμε ακόμη δυο γλυκά;”».
«Εάν η χρεία τες κουρταλεί…»
Αγαπητή Φοίβη,
Διάβασα στη σελίδα σου γράμμα σχετικό με το ΕΚΕΒΙ. Και θέλω να συγχαρώ τον υπουργό Πολιτισμού που πήρε την απόφαση κατάργησής του. Είχε καταντήσει μια παρεούλα μεταξύ ημών και υμών. Το ενδιαφέρον του ήταν μόνο για τους εντός των Αθηνών μετρημένους πνευματικούς ανθρώπους.
Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για τα βιβλία και τους συγγραφείς της ελληνικής επαρχίας – ωσάν αυτοί να είναι αποσυνάγωγοι του πνευματικού κόσμου. Επί προεδρίας Δ. Νόλλα εκδότες λογοτεχνικών περιοδικών – που κατά τον Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο είναι το οξυγόνο και η διαχρονικότητα του βιβλίου – ζητήσαμε να τον ενημερώσουμε εκτός των άλλων και για τα προβλήματα των λογοτεχνών που βγάζουν τα βιβλία τους μόνοι, χωρίς εκδότη και ούτε καν μας απαντήσανε.
Το χειρότερο είναι πως δεν ενημερώνανε τα περιοδικά ούτε για τις όποιες δραστηριότητές τους – απόδειξη πως η μόνη επιδίωξή τους ήταν να κάθονται στις δημόσιες πολυθρόνες και δεν τους ενδιέφερε η προβολή αυτής της υπηρεσίας (και δεν μιλάω για τους απλούς υπαλλήλους που δεν πρέπει να μείνουν στον δρόμο). Αλλωστε τις αρμοδιότητες του ΕΚΕΒΙ τις έχει κυρίως το υπουργείο Πολιτισμού και τα προβλήματα που τυχόν ανακύπτουν αυτό τα επιλύει. Τι χρείαν λοιπόν έχουμε αυτού του δημόσιου φορέα;
Σωστά καταργήθηκε και μπράβο στον υπουργό που το αποφάσισε.
Με εκτίμηση, Μιχάλης Σταφυλάς, διευθυντής του περιοδικού «Πνευματική Ζωή»
Τι χρείαν έχουμε, αγαπητέ Μιχάλη; Λέτε να έχουμε χρείαν να ξεκινήσουμε το ξεκάρφωμα και τον αδιάκριτο αποκρατισμό από τον τομέα του Πολιτισμού και δη του βιβλίου; «Δεν είν’ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλή» που έλεγε και εθνικός ποιητής Διονύσιος Σολωμός…
Google news
