Μία προσφυγή που βρικολάκιασε

Συμβαίνει στην πολιτική κάποιες στιγμές ή κάποιες φάσεις ή κάποιες περίοδοι να βρικολακιάζουν και να μη σταματούν να κυνηγούν πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές, κομπάρσους και εμπλεκομένους. Ισχυσε πρόσφατα με τη λίστα Λαγκάρντ που έστειλε ετεροχρονισμένα τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου σε Προανακριτική. Και, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα τον πάει και Ειδικό Δικαστήριο.

Ισχύει επίσης για το εξάμηνο μεταξύ Νοεμβρίου του 2009 και Μαΐου του 2010, όταν η χώρα πήγε στο ΔΝΤ. Η περίοδος έχει παρά πολύ παρασκήνιο – πολύ περισσότερο από όσα έχουν μέχρι τώρα έρθει στον αφρό. Συνήθως στην πολιτική αυτοί που ξέρουν δεν μιλούν. Και αυτοί που μιλούν δεν ξέρουν. Εν προκειμένω, έχουν μιλήσει πολύ λίγοι και δεν τα έχουν πει όλα. Τα στόματα είναι κλειστά. Ηταν ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, εκπρόσωπος της χώρας στο ΔΝΤ τότε, που είπε τα πιο πολλά. Και αυτός ήταν καταγεγραμμένος στην πολιτική αγορά ως άνθρωπος των Παπανδρέου, τουλάχιστον ώς το φθινόπωρο του 2011! Ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν είναι ο πρώτος από την τότε κυβέρνηση που παίρνει αποστάσεις από όσα έγιναν. Εχει προηγηθεί ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Είναι όμως ο πρώτος που δίνει κάποιες πληροφορίες για σοβαρές διαφωνίες στο εσωτερικό της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Πώς πήγαμε στο ΔΝΤ; Ηταν προαποφασισμένο; Το άφησε να εννοηθεί ο Ντομινίκ Στρος-Καν σε ντοκιμαντέρ της γαλλικής τηλεόρασης που του έκανε το προφίλ και βγήκε στον αέρα λίγο εβδομάδες πριν από το Σοφιτέλ. Μετά ο DSK χάθηκε στις δικαστικές του περιπέτειες και κατέστη αναξιόπιστος. Προβληματισμένος για το αν υπήρχε πρόθεση προσφυγής στο ΔΝΤ ήδη από το φθινόπωρο του 2009 ήταν και ο Λουκάς Παπαδήμος. Αφορμή οι συζητήσεις του με τον Παπανδρέου στην περιβόητη μυστική επίσκεψή του στην Αθήνα ένα Σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου του 2009 με την ιδιότητα του αντιπροέδρου της ΕΚΤ. Αλλά αυτά κατ’ ιδίαν ή σε συζητήσεις με πολιτικά πρόσωπα που εμπιστευόταν και από έναν άνθρωπο πολύ προσεκτικό στις δημόσιες διατυπώσεις του.

Ωστόσο ο τρόπος που δούλευε ο Παπανδρέου – δηλαδή άτυπα – δυσκολεύει την αποκατάσταση της αλήθειας. Ο τότε πρωθυπουργός έκανε απευθείας επαφές ή είχε συνομιλητές που εμπιστευόταν περισσότερο από τους συνεργάτες, τους συμβούλους ή τους υπουργούς του. Κανένας – ούτε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ούτε αυτοί που ήταν τότε στο Μαξίμου – δεν έχει πλήρη εικόνα για όσα συνέβησαν. Υπάρχουν όμως πληροφορίες για ένα τηλεφώνημα του Μπαράκ Ομπάμα το βράδυ πριν από το Καστελλόριζο – που φαίνεται ότι έπαιξε ρόλο. Οπως υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι συζητήθηκε σε κυβερνητική σύσκεψη την άνοιξη του 2010 το ενδεχόμενο να προκηρυχθούν ξανά εκλογές πριν η χώρα πάει στο ΔΝΤ -, κάτι που δίχασε τους υπουργούς και μάλιστα με οξύτατο τρόπο.

Το ερώτημα είναι αν όλα αυτά αφορούν τον ιστορικό του μέλλοντος ή έστω τον δημοσιογράφο-ερευνητή του παρόντος. Ή αν συνιστούν υλικά για όσους κάνουν τρέχουσα πολιτική – όπως π.χ. ένα μπουκάλι, πετρέλαιο και ένα πανί χρησιμεύουν και στο να φτιαχτεί μια μολότοφ. Η περίπτωση Λοβέρδου μάς κάνει να σκεφτούμε το δεύτερο. Η προσφυγή στο ΔΝΤ είναι αυτό που λέμε ζωντανή ιστορία. Δεν είναι μόνο οι ανοιχτοί πολιτικοί λογαριασμοί κάποιων από τους τότε υπουργούς με τον Γιώργο Παπανδρέου. Είναι και η ανάγκη αυτών που θεωρούν ότι έχουν μέλλον στην πολιτική – και ο Λοβέρδος ανήκει σε αυτή την κατηγορία – να δουν πώς θα ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με το πρόσφατο παρελθόν.