Ενα έγκλημα ζητεί ενόχους

Είναι σύνηθες φαινόμενο στην ελληνική κοινωνία να επιμερίζουμε τα λάθη κρατώντας το λιγότερο βάρος των ευθυνών για τον εαυτό μας. Τραγικά εξοργιστικό! Ο θάνατος ενός 16χρονου ποδοσφαιριστή από «οξύ εγκεφαλικό και πνευμονικό οίδημα παθολογικής αιτιολογίας» εγείρει σειρά ερωτημάτων και προβληματισμών, αλλά καταδεικνύει κυρίως την (αθέλητη, γονιδιακή, έμφυτη ή επίκτητη) επιπολαιότητα που μας χαρακτηρίζει. Το ιατροδικαστικό πόρισμα λέει με απλά λόγια ότι ο νεαρός παίκτης δεν έπρεπε να αθλείται. Στην εποχή του Διαδικτύου η φράση «δεν γνώριζα» αντικαθίσταται αυτομάτως από την αληθέστερη: δεν ήθελα. Και τούτο αφορά κυρίως τους ιθύνοντες και όχι την οικογένεια που σε κάποιες περιπτώσεις νομιμοποιείται να μη γνωρίζει!

Ενας νεαρός με πάθος για τον αθλητισμό, τον πρωταθλητισμό πιο δόκιμα, επιβάλλεται να υποβάλλεται σε εξονυχιστικές ιατρικές εξετάσεις που θα καλύπτουν την παραμικρή πιθανότητα προσβολής της υγείας του από την έντονη προσπάθεια κατά την προπόνηση ή κατά τη διάρκεια ενός επίπονου αγώνα. Ο εύκολος τρόπος της αποφόρτωσης του άχθους των ευθυνών είναι η αναζήτηση εξιλαστήριου θύματος. Η ΕΠΟ, αλλά και κάθε ομοσπονδία που δρα και κινείται ανάμεσα στα σκουριασμένα γρανάζια του ελληνικού κρατικού μηχανισμού, αυτόματα αποκτά και τα ελαττώματα και τα αμαρτήματα ενός ελλειμματικού και επιεικώς ανεπαρκούς συστήματος. Ο πιο τίμιος χαρακτηρισμός για τις αθλητικές ομοσπονδίες θα ήταν: προχείρως δομημένες με επικίνδυνα θεμέλια. Οι ομοσπονδίες  έχουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί απέναντι σε περιστατικά με τραγική κατάληξη· αρκετό το μερίδιό τους, που καλύπτεται από ένα υποκριτικό δάκρυ και ένα στεφάνι με δυο τυποποιημένα λόγια, τυπωμένα σε ένα άψυχο μοβ πανί και τίποτα περισσότερο. Το δυσβάσταχτο φορτίο της απώλειας ενός νέου 16 ετών, οι ενοχές για πιθανές παραλείψεις και η σμίκρυνση ενός κόσμου σε μια φωτογραφία με ένα παγωμένο χαμόγελο, την οικογένεια στοιχειώνουν και κανέναν άλλον!

Ολοι βολευόμαστε πίσω από την κρατική ανεπάρκεια. Χρόνια τώρα κάθε Σεπτέμβριο που ανοίγουν τα σχολεία κάποιοι με βαριά βήματα ωσάν να οδηγούνται σε εργασία επίμοχθο, επισκέπτονται τον παιδίατρό τους και τον υποχρεώνουν να υπογράψει το χαρτί που αποδεικνύει την άριστη υγεία του παιδιού τους και ανοίγει την πόρτα στην άσκηση κατά τη διάρκεια της ώρας της Γυμναστικής. Ο γιατρός την πρώτη χρονιά εξετάζει το παιδί, τη δεύτερη δυσφορεί που δεν είναι παρών και από την τρίτη πια το χαρτί υπάρχει (σχεδόν τυποποιημένο) με την υπογραφή έτοιμο στη γραμματεία, στο οποίο απλά συμπληρώνεις το όνομα του μαθητή! Ποιος ευθύνεται αν κάποια στιγμή ένα παιδί σωριαστεί άψυχο στα προαύλιο; Ο γιατρός; Το σχολείο; Το σύστημα; Ολοι!

«Ελα καημένε τώρα, μια χαρά είναι το παιδί», είναι το σύνηθες επιχείρημα που αθωώνει τις εγκληματικές επιπολαιότητες όλων μας.

Και ο δυστυχής αθλητής υγιέστατος έδειχνε πριν μετοικίσει στον κόσμο των αγγέλων, αλλά δεν ήταν. Και η τραγική οικογένειά του «ταύρο» τον θεωρούσε μέχρι που τον θρήνησε.

Πρέπει να θωρακίσουμε τα παιδιά μας απέναντι στους κινδύνους που ελλοχεύουν σε κάθε διαδρομή τους. Και στα μονοπάτια του αθλητισμού ιδιαίτερα. Ο αθλητισμός πίσω από την εκτυφλωτική λάμψη του κρύβει σκιές τρομακτικές. Κρύβει αναβολικά, κρύβει σοβαρούς τραυματισμούς, κρύβει ψυχικούς τραυματισμούς, κρύβει την αποφορά της σήψης που αναδίδεται από το πάθος του πλουτισμού, κρύβει και θάνατο. Η εύκολη υπόδειξη ενόχου: η ΕΠΟ φταίει, ή η ΕΟΚ, ή οποιαδήποτε ομοσπονδία δεν φέρνει πίσω ένα παιδί ούτε προσφέρει λύση σε ένα τραγικό πρόβλημα. Ολοι μαζί οφείλουμε να εντοπίσουμε λάθη ή παραλείψεις και να τα διορθώσουμε. Στο ξόδι ενός 16χρονου οι άνθρωποι των ομοσπονδιών παρακολουθούν από τις παρόδους (αυτόν τον ρόλο επωμίζονται), τον Γολγοθά η οικογένεια τον ανεβαίνει μόνη!