Στο φως το διπλό παιχνίδι

Να τερματίσει το καθεστώς αδιαφάνειας και τη λογική της «παράγκας» που συχνά εφαρμόστηκε στη Θράκη, καθώς και να εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές καθεστώς για τους ιμάμηδες της περιοχής, επιχειρεί η τροπολογία του υπουργείου Παιδείας, η οποία πέρασε την τελευταία στιγμή, αφού κινδύνευσε να μείνει στο ψυγείο λόγω σύγκρουσης των αναγκών της συγκυρίας και μικροκομματικών στοχεύσεων.

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι στη Θράκη παίζεται ένα διπλό παιχνίδι με πρώτα θύματα τους ίδιους τους μουσουλμάνους, οι οποίοι έχουν συχνά αντιμετωπιστεί όχι μόνο από το τουρκικό προξενείο αλλά και από την ελληνική Πολιτεία ως πελάτες και όχι ως πολίτες. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η τροπολογία, η οποία κατέβηκε στη Βουλή χωρίς τυμπανοκρουσίες λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα (στις 20 Δεκεμβρίου), προκάλεσε την έντονη αντίδραση του τούρκου προξένου, ο οποίος εγκάλεσε τους μουσουλμάνους βουλευτές επειδή δεν τον ενημέρωσαν εγκαίρως. Σημειώνεται ότι οι «προξενικές» εφημερίδες στη Θράκη αυτές τις ημέρες κάνουν λόγο για «το τέλος της θρησκευτικής ελευθερίας».

Είναι ακριβώς τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί επισήμως η Αγκυρα. Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σε χθεσινή του ανακοίνωση υποστηρίζει ότι με την τροπολογία περιορίζεται η θρησκευτική ελευθερία των μελών της μειονότητας και ζητά την απόσυρση της ρύθμισης, κάνοντας λόγο για «λανθασμένη συμπεριφορά που πρέπει να αποκατασταθεί». Η ανακοίνωση προκάλεσε την αντίδραση της Αθήνας, η οποία διά στόματος του εκπροσώπου του ΥΠΕΞ Γρηγόρη Δελαβέκουρα, κατηγορεί την Αγκυρα για διαστρέβλωση της πραγματικότητας, υπογραμμίζει ότι η πρωτοβουλία θεραπεύει αδυναμίες του προηγούμενου νομοσχεδίου, ενώ εμμέσως πλην σαφώς επιβεβαιώνει την προσπάθεια του τούρκου προξένου στην Κομοτηνή να επηρεάσει την κοινοβουλευτική διαδικασία σημειώνοντας ότι «δεν συνάδει με την διακηρυγμένη βούληση των δύο χωρών να εργαστούν για την βελτίωση των διμερών σχέσεων».

Η προ δέκα περίπου ημερών εξώφθαλμη παρέμβαση του τούρκου προξένου προς τους μουσουλμάνους βουλευτές να αποτρέψουν την ψήφιση της τροπολογίας και η δημοσιότητα που πήρε το θέμα, προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις, φαίνεται να κατέλαβε εξαπίνης την κυβέρνηση. Η κυβέρνηση φαίνεται να εξεπλάγη όχι τόσο από την αντίδραση της ΔΗΜΑΡ, η οποία δέκα ημέρες πριν δήλωσε στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής ότι δεν θα ψηφίσει την τροπολογία επικαλούμενη λόγους αρχής περί μη ανάμειξης της Πολιτείας στα θρησκευτικά ζητήματα, αλλά του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό επειδή η Ιπποκράτους αρχικά είχε δηλώσει ότι θα στηρίξει την τροπολογία (σημειωτέον ότι η τροπολογία στηρίζεται σε σχεδιασμό που είχε γίνει από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για τα μειονοτικά θέματα, και ήδη επί των ημερών της Αννας Διαμαντοπούλου στο υπουργείο Παιδείας είχε συζητηθεί σε υπουργικά συμβούλια). Ομως, όπως και στην περίπτωση της ΔΗΜΑΡ, οι φόβοι απώλειας «προξενικών» ψήφων, καθώς και η απειλή του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Αχμέτ Χατζηοσμάν ότι θα ανεξαρτητοποιείτο, έκαναν το ΠΑΣΟΚ να το ξανασκεφτεί. Εντέλει, στο παρά πέντε ασκήθηκε πίεση από το Μαξίμου και η τροπολογία πέρασε κατά πλειοψηφία (την ψήφισαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΑΝΕΛ).

Μια πιο προσεκτική ματιά στην ψήφο της περιοχής μιλάει από μόνη της. Το ψηφοδέλτιο της ΔΗΜΑΡ (πρώτος κατετάγη ο Ιλχάν Αχμέτ, παρότι δεν εξελέγη) κατέγραψε 12.683 ψήφους τον Ιούνιο (από 2.265 τον Μάιο), ενώ το ΠΑΣΟΚ έλαβε από 18.384 ψήφους τον Μάιο, 14.421 τον Ιούνιο και ο ΣΥΡΙΖΑ από 6.471 πήγε στις 13.676 ψήφους. ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ είχαν πρώτο σε σταυρούς μουσουλμάνο υποψήφιο, γι’ αυτό και για πρώτη φορά οι μουσουλμάνοι έβγαλαν τρεις βουλευτές (έναν το ΠΑΣΟΚ, δύο ο ΣΥΡΙΖΑ). Με απλά λόγια, η μειονοτική ψήφος μετρά, ειδικά σε μια περίοδο που το ρεύμα πηγαίνει προς τον ΣΥΡΙΖΑ.  Για όσους αμφέβαλλαν για τις πρακτικές του τουρκικού προξενείου, ήταν ο ίδιος ο Ιλχάν Αχμέτ που ενημέρωνε λεπτομερώς γι’ αυτές την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα το 2006. Ο Αχμέτ, εκλεγμένος με τη ΝΔ τότε και ο μοναδικός μουσουλμάνος βουλευτής, είχε στηρίξει τον νόμο του 2007, τον οποίο ήλθε να εφαρμόσει η επίμαχη τροπολογία. Οπως προκύπτει από τηλεγράφημα που διέρρευσε από τα Wikileaks, τον Μάιο του 2006 έλεγε στους Αμερικανούς ότι το προξενείο ξόδευε τέσσερα ώς πέντε εκατομμύρια ευρώ ετησίως για «μισθούς συγκεκριμένων ιμάμηδων και τοπικών ηγετών».